ورقہ 69

1240
سبھ اوہ بادشہاں دیاں دھیاں ہک تھیں ہک چڑھندی
اوسے نال ویاہاں تینوں جیہڑی کریں پسندی
1241
تخت ولایت فوج خزانے سبھ کجھ دیواں تینوں
آپوں بیٹھ رہاں وچ گوشے بھلی فقیری مینوں
1242
مولیٰ پاک بنایا مینوں چونہہ تختاں دا سائیں
کئی شہزادے چاکر میرے سبھ بخشاں تدھ تائیں
1243
آپوں پکڑ فقیری دعویٰ بیٹھا کراں عبادت
دیاں دعائیں سر تیرے نوں دولت عمر زیادت
1244
شاہزادے سُن گل پیو دی رورو آہ چلائی
کہندا بابل توں بھی مینوں لدھا کھرا سودائی
1245
دولت دنیا دس دس ٹھگیں اندر پاڑ نہ تکدا
گھر درتخت ولایت کیہڑا سوکھا ہے چھڈ سکدا
1246
تخت ولایت کارن شاہاں کیتے کیڈ کُشالے
شاہنامے اسکندر نامے ویکھ لڑائیاں والے
1247
اندر باہرعشقے رُدّھا دِسدا نہیں تسانوں
مال خزانے کیکر بھاون اک گیا جیؤ جانوں
1248
نہ میں جھلا نہ میں کملا سبھ کجھ سمجھاں جاناں
پر کجھ دوس نہ میں پر بابل ہویا رب دا بھانا
1249
لکھے لیکھ ازل دے کیہڑا کر تدبیر مٹائے
کئی امیر وزیر سیانے اس تقدیر بُھلائے

شہزادے دا اپنے پیو نوں جواب

1250
کیوں توں تہمت دیویں بابل جان نادان ایانا
جے کوئی لیکھ اول دے میٹے مردی اس دی جاناں
1251
پھیر شہزادہ ہویا چُپیتا خونی ہنجوں ٹُریاں
اندر چھریاں کپن دل نوں مارے آہیں برُیاں
1252
مار اُساس کہے ہن کچرک رکھاں ڈھک غبارے
دل کہندا میں کاہلا ہویا کڈھ ایہ دھُواں دھارے
1253
عاصم شاہ کہے سُن بیٹا کے ہُن خواہش تیری
فوجاں لشکر سبھ کجھ حاضر مایا گھنی گھنیری
1254
مال ملک ہور جے کجھ منگیں دیساں چیزاں سَریاں
پر میں ہک اس کموّں عاری پیدا ہون نہ پریاں
1255
سیف ملوک کرے اُٹھ عرضاں سُن شاہ بابل میرے
جے سبھ آن بہشتی حوراں میرے پھرن چوپھیرے
1256
خواہش نال نہ ویکھاں کوئی باجھ بدیع جمالوں
دوئے جہان نہ بھاون مینوں اس دی طلب کمالوں

لفظالی:
چڑھندی= ودھیا۔ گوشے= گُٹھے نکرے، دنیاوی کماں توں لاٹنک تھاں،لدھّا کھرا سودائی= مینوں خالص پاگل سمجھ لیا ای۔کُشالے= قضئیے ، جھگڑے، دُکھ مصیبت۔ رُدھا= رُجھا، مصروف ۔ اک گیا=اُکتا گیا ہاں ۔ دوس = دوش ، الزام ۔ بھانا= رضا مرضی۔ میٹے = مٹائے۔ مردی = مردمی بہادری۔ اُساس = آہ بھرنا۔ ٹھنڈے ساہ لینا۔ غبارے= غبار نوں۔ دھواں دھارے=گھنا غبار۔ مایا= دولت۔ گھنی گھنیری= چوکھی توں وی چوکھی۔ سریاں = توفیق سیتی۔ عاری = محروم۔ آن = آکے ۔ خواہش= دل دی چاہت ۔ بھاون= پسند آون۔ طلب کمالوں= کامل عشق پاروں۔