ورقہ 71

1274
محل چبارے چھوڑ پیارے چلیوں وچ اُجاڑاں
لہر بہاراں سٹ کے ٹریوں تکن قہر پہاڑاں
1275
ماگر مچھ سمندر اندر باشک ناگ مریلے
کھاسنسار سنسار نہ رجدے عضب الٰہی پیلے
1276
جاں توں ہو ہکلا جاسیں وچ اجاڑ پہاڑاں
چِترے شیر چوپھیر پھرن گے خوشی ہوسی بگھیاڑاں
1277
سیف ملوک جگر دا ٹوٹا پوسی وس غنیماں
باجھ ربے تھیں کون اس ویلے ہوسی یار یتیماں
1278
توڑے کُتے بن کے رہیےئ وچ وطن دیاں گلیاں
در در جھڑکاں سہئے تاں بی پھر پردیسوں بھلیاں
1279
مورت پچھے بھج بھج مرسیں خبر نہیں جے مِلسی
بجلی مرگ جلاسی بوٹا یا باغیچہ کِھلسی
1280
توڑے رستم جیسا ہوسیں سخت جوان ہشتہاتی
ایس سفر دی مشکل اندر سڑسیں وانگر باتی
1281
نہ کرتتے تاء اجیہے ٹھنڈا ہو دن کٹ کھاں
سڑچلیا جیو جامہ تیرا اس کچیایوں ہٹ کھاں
1282
لِکھی مورت ویکھ کدے وی بُھل نہ بیٹا بھولا
صابر ہوکے بیٹھ نچلا بھج بھج ہو نہ ہؤلا
1283
لہندا چڑھدا دکھن پربت پھر سیں چارے طرفاں
کدھرے گرمی دُھپاں والی کدھرے ساڑن برفاں
1284
پریاں ڈھونڈے کد ہتھ آون مورت تک تک جی کھاں
مت کوئی خبر گھلے رب کدھروں صبر پیالا پی کھاں
1285
ایہ خوشیاں جو گھر وچ تینوں ایہناں نال نہ رجیں
لوڑیں عیشاں نال پری دے اوس خوشی ول بھجیں
1286
خوشیاں کان نہ ہویا بندہ کرن عبادت آیا
وقت پچھاتا چاہیے بیٹا لبھسینہیں کھڑایا
1287
ویلا اج بھلیرا تیرا نالے عمر جوانی
کرو عدالت ہور عبادت اوڑک ہونا فانی
1288
بھلکے موت آئی جس ویلے سے افسوس کریں گا
عملاں باجھ نہ تُلہ شناہیں کویں سمند تریں گا
1289
نہ کوئی رو ملاحظہ اوتھے نہ کوئی عذر بہانہ
جو کجھ کرسیں سویو مِلسی ڈاہڈا عدل شہانہ
1290
عورت کتسی تاہییں لاسی کُڑتا سُتھن سلاری
مرد کپے گا سویو کھیتی جس دا بیج کھلاری
1291
جتنا توں پری ول بھجسیں اتنا رب ول ڈہؤ کھاں
جے تدھ عیش خوشی نہیں بھاوے کرن عبادت بہؤ کھاں
1292
جے اج خوف خدا دیوں سڑسیں اُس دن ہوسیں ہریا
موتے دا کجھ خوف نہ اس نوں جیوندڑا جو مریا

لفظالی:
لہر= موج۔ باشک ناگ= ٹ ک تفصیلاں ۔ سنسار= ( ١) مگر مچھ(٢) زمانہ جگت۔ غضب الٰہی پیلے= بددعائیہ جملہ اے، اللہ کر کے اوہناں سنساراں نوں الٰہی غضب پِیڑ گھتے۔ غنیم= دشمن۔ توڑے = بھانویں۔ ہشتہاتی= لوہے دی لٹھ ورگا نگر مضبوط، ہشت دھاتی، سونا چاندی، لوہیا، تانبا، جست ، پتل ، سِکاّ ، ٹین اَٹھ دھاتاں دا مرکب۔ باتی= موم بتی۔ نچلا= پرسکون چُپ چاپ ۔ کچیائی= خامکاری، ناتجربہ کاری۔ ہؤلا= بے وزنا ،بے قدرا۔ کدہتھ آون=ہتھ نہیں آؤندیاں ۔ کان= کارن، واسطے۔ ہویا= وجود وچ آیا ۔ کھڑایا نہیں لبھسی= گوایا مڑ نہیں لبھےّ گا۔ اوڑک= آخر کار۔ سمند= سمندر۔ روملاحظہ= کسے دے منہ دا لحاظ ۔ تُلّھا= لکڑیاں تے ککھ کانے پاکے بنایا ہویا ان گھڑت بیڑا۔ شناہ = ترن والی مشک۔ سلاری= کنی والی چادر۔ ڈہو کھاں= اپنے آپ نوں پوری طاقت نال رب والے پاسے لا۔