ورقہ 72

1293
مُوْ تُوْا قَبْلَ اَنْ تَمْوتُوْا عمل ایسے تے کرنا
مرنوں اگے جو کوئی مویا پھیر نہیں اُس مرنا
1294
جدوں کوئی مر جاندا سجن پِٹ پِٹ کرن اشارت
آپوں اپنا منہ سر بھنن دسن ایہ بجھارت
1295
یعنی آپ آپے نوں ماریں تاں اج کیوں مریویں
آپ مویوں جے آپ نہ مویوں آپ مریں اج جیویں
1296
اوہ سفر نہیں سُجھدا تینوں چلیں ایس سفر دا
اوس سفر دا خرچ بنائیں غنی سفر سر کردا
1297
لماّ پندھ نہ سنبھسی بیٹا بہو کھاں ہو نچّلا
جوش خروش مٹا پیارے جا نہیں ہو جھلّا
1298
گھر سٹن کوئی کم نہ چنگا آ ہلنا ہے ہر دم دا
نہ غم کر غمّ جاسی اوڑک اوڑک ہے ہر کم دا
1299
چوہا چِڑا تے کتا بلاّ ہر کوئی وطن دھراندا
توں آدم شہزادہ ہوکے چھڈیں وسن گھراں دا
1300
آدمی ہیں تاں آدم بن کھاں جن ہیں تاں ہو ا وہلے
ایسا سُگھڑشہزادہ ہو کے پیوں غُولاں دے رولے
1301
میں بڈھا مہمان گھڑی دا پاس تیرے کوئی دن ہاں
کول میرے رہو خدمت کر کے اجرجنابوں گھِنکھاں
1302
جنس تیری نوں میں ہاں لائق کون میرے توں بھلاّ
دل بیتاب ضغیف میرے نوں دے کھاں خوشی تسلاّ
1303
اج مینوں چھڈ ٹرُیوں آپوں مویاں گیاں جے لوڑیں
پھیر نہیں میں ملنا بیٹا بیٹھا ہتھ مروڑیں
1304
اج نصیحت میری تینوں لگدی من دی کانی
ایہ بھی دوس نہیں کجھ تینوں وُڑھی قضا اسمانی
1305
وقت میرا ہن ڈیگر ہویا ایس زوال گوایا
پیشی آن کیتی ہن مغرب خُفتیں سُفنا آیا
1306
شالہ تیری فجر مبارک وقت قضاء نہ ہووے
چڑھدی کلا ستارہ روشن سِرتے آن کھلووے
1307
مینوں سفر آیا توں رہو کھاں وچ امان خدا دی
غم ہن مارمکایا مینوں توں کیوں چھوڑیں شادی
1308
ہے بیٹا توں ماؤ پیو تھیں کیوں کویلے نسدا
جاں جاں جان میرے تن اندر رہو گھراں وچ وسدا
1309
تاں پھر موت میری جد آسی مرساں جس دہاڑے
موتے دا غم ہوگ نہ ہوسن بادشاہی دے ساڑے
1310
سجن دشمن کسے نہ بھاوے ایہ گل کس پسندا
میں مرساں توں کول نہ ہوسیں کہسن واہ فرزندا !
1311
دولت دنیا میری جوڑی کھڑسن لوک بیگانے
ملک تیرا کوئی ہور لئے گا بادشاہی سمیانے

لفظالی:
موتُو اقبل اَنْ تموتُو= حدیث پاک ٹ ک اسرار المرفوعہ ملا علی قاری، اپنے آپ نوں موت توں پہلوں مار دیو۔اشارت= اشارے، ہتھ چک کے مُردے نوں ہُلا بُلا کے اوہدے وین کرنا۔ جے آپ نہ مویوں= جے توں نفس نوں نہیں ماریا۔ سُجھدا= نظر آؤندا۔ سفردا= سفر والے پاسے ۔ سرکردا= طے کردا۔ نہ سنبھسی= نہیں مُکےّ گا۔ ہر دم= ہر متنفّس ساہ لین والا جانور۔ اوڑک = آخرکار ، خاتمہ۔ ہر کوئی وطن دھراندا= ہر اک نے اپنا اپنا وطن اختیاری کیتا ہویا اے -مثلاً کونجاں سائبریا توں اُڈکے اوندیاں نیں تے واپس جاندیاں نیں ۔ سُگھڑ = مہذب ، کلچرڈ۔ غُولاں = جِناّں بھوتاں۔ اجر جنابوں گھِن= خدا دے درباروں نیک بدلہ حاصل کر لئے۔ ہتھ مروڑیں= پچھتاویں گا۔ ساڑے= کسے دوجے دا بادشاہی سانبھن دا قلق۔ غمّ=(ع )سورج دی گرمی نال پیدا ہو یا مُہسڑ گھوما۔