ورقہ 74

1329
جے کجھ تساں پڑھائے آہے علم کلام رسالے
یاد نہیں ہِک حرف ایہناں تھیں عشقے ہور سکھالے
1330
کل دا کھادا جے اج پُچھو کے تدھ کھا دا آہا
اوہ بھی یاد نہ رہندا مینوں ایہہ گل سُن توں شاہا
1331
جے کجھ کم ہوواں ہُن کردا جے پچھو کے کردا
اس دا بھی کجھ رہے نہ چیتا ہکو چاء سفر دا
1332
صورت ویکھ پچھاناں تینوں ہیں توں بابل میرا
جے کوئی اسم مبارک پُچھے یاد نہیں نانو تیرا
1333
ہکو توں نہ بھُلّوں بابل اپنا آپ بھلایا
اوہ بھی یاد نہیں نانو میرا کے کجھ تساں دھرایا
1334
اپنا نام رہیا کس گِنتر چیتا رہے نہ اِس دا
کیہڑا ہے معشوق بندے دا عاشق ہاں میں کس دا
1335
میں ہن ایسا ہوساں بابل جیسا ککھ گلی دا
سبھ مصیبت سر پر جھاگے پیراں ہیٹھ ملیدا
1336
توں بھی سمجھیں کھیتی وچوں ہک ککھ ہویا نہ ہویا
بیگم نال ہک رات خوشی دی جانی سویا نہ سویا
1337
کیونکر باکاں اندر آون ہتھوں چُھٹیاں واگاں
بادشاہی کس کاری مینوں دتی ظہیری بھاگاں
1338
تسیں کہو ہن کوچ کرن دا آیا وقت اساڈا
میرا کوچ تساں تھیں موہرے اوہ مت ہوگ دُراڈا
1339
عمر حیاتی تیری بابل مینوں بہت غنیمت
مرنا تیرا موت میری ہے جاناں میں سبھ قیمت
1340
باپ موئے نوں اوہ کوئی رووے آپ ہووے جو زندہ
موت تیری نوں کیکر روواں آپ مویا میں بندہ
1341
ساقی بوتل آن اجیہی پی کے ہوش بھلائیے
سجناں کولوں رخصت ہوکے پندھ سفر دا چائیے

شہزادے سیف الملوک دا پاگل ہو کے سنگلاں نال بجھنا

1342
صاف جواب پیو نوں دے کے دھوکے ہتھ مرادوں
کپڑے پاڑ سودائی ہویا تھکے نہ فریادوں
1343
لاہ سٹے پوشاکی زیور سر منہ خاک رلائی
شاہوں مثل ملنگاں بنیا بھجدا پھرے سودائی
1344
شرم حیا گئے بھج سارے عزت حُرمت نٹھی
صبر سکونت سڑی محمد عشق تپائی بھٹھی
1345
سُرت سمھالا ہوش نہ کوئی بھُلےّ خویش بیگانے
یار اشنا پچھانے ناہیں نسےّ مثل دیوانے

لفظالی:
علم کلام= دین اسلام نوں منطقی دلائل نال صحےح ثابت کرن دا علم ۔ گنتر = گنتی ۔ جھاگے= جھلّے۔ جانی= جان لئیں ، فرض کر لئیں۔ باک = واک ، حکم ، کنٹرول، قابو۔ کاری= کم دی۔ ہوگ دُراڈا= بہت پچھوں ہووے گا۔ظہیری =لک پِڑ دے چوکھے لاغر روگی دا جیون ، موہرے= پہلے اگے۔ مت=شاید ۔ آن= لیا۔ مرادوں ہتھ دھوکے= دنیا دیاں خواہشاں نوں پوری طرح تیاگ کے۔ خاک = کوئلیاں دی چٹی بھبوت۔ سکونت= سکون، ٹکا، قرار۔ سُرت سمبھالا= ہوش قائم رکھن دا کم۔ خویش= اپنے عزیز۔کھیتی=ٹ ک ق م النسائ:223