ورقہ 78

1400
خوابے اندر نظری آیوس صورت مورت والی
کے کجھ صفت سناواں اس دی شرح بیانوں عالی
1401
سیف ملوکے خوابے اندر پلّا اس دا پھڑیا
رتوّ رو نمانا عاشق پَیراں اُپر جھڑیا
1402
کہندا ہے معشوقا تدھ بِن بہت نمانا سڑیا
من سوال محمدبخشا سٹ نہ جائیں اڑیا
1403
جس ایہ صورت جوبن دتے قسم تینوں اس رب دی
کیہڑا شہر ولایت تیری دِیئیں نشانی سَبھ دی
1404
اپنا آپ دسالیں مینوں دس پکیری پاویں
کس رستے میں ٹراں تساں ول خشکی یا دریاویں
1405
صورت نے فرمایا جے کر اس وچ مطلب تیرا
شارستان سنہری اندر باغ ارم میں ڈیرا
1406
شاہ شاہپالے دی میں بیٹی پریاں دی شاہزادی
حسن جمال میری ہے مائی مہر افروزہ دادی
1407
جے توں میرا یار کہاویں عشق تیرے دل وسیا
میرے باجھ نہ ہور قبولیں رہیں نہ پھاہی پھسیا
1408
حق محبت میری سندا رکھیں وانگ امانت
کریں نہ جوُٹھا منہ پیاروں پہنچیں باجھ خیانت
1409
مت جانیں معشوق میرے نوں مول نہیں پرواہاں
دل پر داغ تساڈا دائم میل محبت چاہاں
1410
میں پری توں آدم خاکی پر چِت ساڈا اڑیا
نت اڈیک شتابی آویں ندئییں پے کے اڑیا
1411
فَاطْلُبْنِیْ تَجِدْنِیْ میاں میں موجود تسانوں
میرے باجھ نہ چاہیں دوجا لیئسیں لبھ اسانوں
1412
میں تے آپ محبت تیری تدھ تھیں کجھ زیادہ
تاہیں آپ سداواں تینوں جھبدے آء شزادہ
1413
خشکی رستے پہنچ نہ سکسیں ٹھیل ندی وچ بیڑے
لہر عشق دی مان محمدؒ چھوڑ تمامی جھیڑے
1414
ندی مجاز سمند حقانوںکھڑسی راہ اولےّ
بیڑا بھج ہووے گا ٹوٹے کد ثابت سنگ چلے
1415
رُوح شہزادہ ندی پرم دی بیڑا جان بدن نوں
جانی نال ملیں تُدھ جانی کریں شکستہ تن نوں
1416
خشکی رستہ خشک عبادت بن سوزوں بن دردوں
ایہ عبادت مَلکی بھائی ناہیں عارف مردوں
1417
مندے حکم عبادت کر دے شرّ نہیں نفسانی
یار سوئی جس عشق کمایا ایہ دولت انسانی
1418
عِشقے کارن آدم کیتا محرم یار یگانہ
آہے ملک عبادت جوگے کے حاجت انساناں

لفظالی:
شرح بیانوں عالی= تشریح تے بیان توں اُچی ، رتورو= خون دے اتھروروکے، جھڑیا= ڈِگ پیا، نمانا= میں عاجز ، اڑیا=کُڑی ولّوں ارے دے مقابلے وچ پنجابی دا بے تکلفی تے برابری ظاہری کرن والا لفظ ، اَڑیا= اٹکیا۔ اک دوجے وچ پھس گیا۔ اگے جاون توں رُکیا، پکیری دس= مکمل تے اعتبار دے قابل اطلاع، میں = میرا، رہیں نہ = پیریم بندھن توں رہائی نہ پاویں سگوں ایسے پھاہی وچ پھسیا رہیں ، منہ جوٹھا نہ کریں = ہور کِسے نوں چمن پیار کرن دا حق نہ دئیں، فاطلبنی تَجدنی= جے تینوں میری خواہش اے تے مینوں لبھ لے، مان= آنندلے، میں تے= میرے اُتے، ندی مجاز ۔۔۔۔۔۔= مجاز دی ندی حقیقت دے سمندر توں پُٹھے پاسے لے جاوے گی۔ سنگ= نال ، پرم = عشق پریم، جانی= محبوب حقیقی ، تدھ جانی= تیری جان ، آہے = موجود ہیگے سَن ، خشکی رستہ= فرشتیاں دی عبادت عشقوں بغیر،