ورقہ 80

1474
مائی دائی ویکھ جدائی آکھن قہر خدائی
ایہ کے بھاء اساڈے آیا توں چلیوں کِت جائی
1475
ہنجوں باراں دین بہاراں وانگن مینہ پھوہاراں
اوسے کوسے جل نہایا بیٹا نال پیاراں
1476
ماں پیار دیوے مُنہ اُتے ہتھ پھیرے ہرپاسے
نال محبت کنگھی پھیرے رکھے لاء دلاسے
1477
سر پَیراں تک چُمےّ چٹےّ لاہے میل بدن تھیں
زاری کر کر آکھے بیٹا جائیں نہیں وطن تھیں
1478
جے کجھ لاڈ پیار مانواں دے کے کجھ آکھ سناواں
جے اج ماں ہوندی رو مردی کے پرواہ بھراواں
1479
جے اج مائی بابل میرے دنیا اُتّے ہوندے
خستہ حالی ویکھ پتر دی سُکھ نہ سوندے روندے
1480
ہک انہاں دا لال پیارا خاک اندر رل سُتا
دوجا کنبدا لُکدا پھردا جیوں کر پانول کتاّ
1481
تریجے نوں رب بھاگ لگائے لکھاں شکر خدادے
دولت عمر اقبال اسے دے دن دن ہون زیادے
1482
ترلے کر کر لدھے آہے خوشیاں کر کر پالے
ہے ہے اج نہیں آ تکدے ماپے جننے والے
1483
جے میں اج ٹراں پردیسیں سے کوہاں دے جاواں
کیہڑا پچھوں کرے دعائیں رو رو وانگن ماواں
1484
اپنے دُکھ محمدبخشا جے توں پھولن لگوں
قصہّ ہک بنے گا ایہو بیٹھ صبر کر اگّوں
1485
کس نوں گِن گِن دکھ سناسیں کس نوں پیڑا ساڈی
مُڑ کے دس شزادے والی رہیآ گل دوراڈی
1486
سیف ملوک اُتے پھرمائی کر کے مہر گھنیری
متیں دین لگی سُن بیٹا ایہہ کے خواہش تیری
1487
ایہ کے عشق لگا تدھ اُلٹا چلیوں چھوڑ وطن نوں
اینویں مورت دے جھلکاروں لائیوئی روگ بدن نوں
1488
نہ مورت نے جگ پر رہنا نہ اس صورت والے
کے یرانہ اس دا جیہڑا سدا پریت نہ پالے
1489
موج جوانی مان گھراں وچ رہو وطن دا راجا
یا پھر موت سرے تے دِسدی کر اس دا کجھ ساجاا
1490
تیری کالی رات جوانی گھر وچ لنگھسی مِٹھی
نہ تدھ اگے سفر ازمائے نہ کوئی سختی ڈٹھی
1491
ہانی تیرے رَل مِل کھیڈن توں وچوں کیوں کِرسیں
ایہ کوہ قاف سمندر کالے بچہ کیکر پھرسیں
1492
لوہکی عمر ایان طبیعت نازک بدن گلابوں
عاقل کہندے سفر برابر دوزخ نال عذابوں

لفظالی:
بھاء = بھاگ قسمت ، باراں = بارشاں، کنگھی پھیرے= محبت نال ہتھ دیاں اُنگلاں نال سردے وال واہے، لادِلاسے رکھے= چھاتی نال لاکے دلاسے نال پالے، کوسا جل= نیم گرم پانی ۔ اتھرو، کے= کیہہ، پانول = پاں والی کھُرک دا روگی کتّا، جھلکاروں = جھلک توں ۔ تھوڑے چردے نظارے توں ، صورت والے= زندہ انسان جہدی مورت لتھی سی، پریت پالنا= عشق دے سارے تقاضے پورے کرنا، ساجا= سازو سامان ۔اپاء ۔علاج، جوانی مان = جوانی Enjoyکر،لنگھسی مِٹھی= لطف نال گزرے گی،کِرسیں = ڈِگ کے وکھ ہو جاویں گا، لوہکی عمر= چھوٹی ۔ ہولی ۔ کچی، سفر برابر دوزخ=ٹ ک عربی مقولہ، اَلسَّفرْ سَقْرٌ ولوکان شِبْرٌ = سفر دوزخ اے بھانویں اک گِٹھ دا ہووے،ہے ہے=ہائے ہائے،