ورقہ 83

1529
صاعد نوں گل لاکے رُنےّ عاصم صالح دونویں
جا بیٹا جیوں عقل کہے گا کر تدبیراں اونویں
1530
سیف ملوک تائیں پھراوڑک عاصم شاہ فرماندا
بیٹا وداع کیتا میں تینوں لکھیا پڑھ کرماں دا
1531
آ بچہ گل لگ مِلاہاں توں بھی رو اسانوں
جاں میں مرن لگا اس ویلے سدسی کون تسانوں
1532
الوداع پر دیسیں چلیوں ہے میرے فرزندا
خبر نہیں ہن کے کجھ ہوسی موت زراعت بندہ
1533
الوداع پیارے میرے تساں اساں رب بیلی
تیری جان حوالے اس دے جیوندیاں پھر میلی
1534
الوداع دلبندا تُریوں دے ہاہو وچ دھکا
میوہ آس امید میری دا ڈھے پیا اَن پکا
1535
الودع چلیّ ہن ایہ تک اکھیں دی رُشنائی
اجے نہیں رج ڈٹھا آہیوں لگا داغ جدائی
1536
الوداع میری زندگانی ٹریوں سیف ملوکا
نہ میں مرساں نہ سُکھ جیوساں لا چلیوں تپ سُوکا
1537
الوداع اے موتی سُچے ہتھوں پیوں سمندر
اِل قضا دی کر چھَٹ کھڑیوں لعل شہانہ سُندر
1538
الوداع اے یوسف چلیوں مصر میرے نوں تجکے
یعقوبے جیوں پیا عمر دا رونا مینوں رجکے
1539
الوداع فرزندا مینوں پائیوئی کھُوہ غماں دے
مولیٰ پاک لیاوے تینوں دے مقصود دلاں دے
1540
الوداع اے بیٹا میرا دیوی رب پناہاں
پھیر مصر دا تخت سنبھالیں وانگن شاہنشاہاں
1541
صاعد تے شاہزادہ دوئے رخصت ہوئے روندے
بیڑے ٹھیلھ روانے ہوئے پچھلے پِچھے بھوندے
1542
عاصم شاہ بیٹے دے غم تھیں تنگی کرے گھنیری
پیو صاعد دا صالح دانا مُڑمُڑ دے دلیری
1543
شاہا نہ کر خفگی بہتی لکھیا لیکھ اوّل دا
جو فرزنداں دے بھأ ہونا کسے طرح نہیں ٹلدا
1544
بیٹے ساڈے بندے رب دے ساتھوں اوس پیارے
اَنَا لِلْعَبْدِاَرْحَمْ آپوں مِنْ اَبَوَیْہِ پکارے
1545
اوسے پیدا کیتے بیٹے اوہو پالنہارا
گھر وچ اوس تھیں سوکھے رکھسیں ہیں توں کون بیچارہ؟
1546
جیکر نیک اولاد ہوئے گی رب ولوں پھل پاسی
جے بد بخت ہویا تاں کاہنوں پیواس دا غم کھاسی
1547
عاصم شاہ فرزند پیارا رب دے کرے حوالے
روندا گھر نوں آیا لے کے داغ جدائی والے

لفظالی:
رُنے ّ= روئے ، اوڑک = آخر کار ، پڑھ = پڑھ کے، مِلاہاں= اسیں مِل لئے، موت زراعت بندہ= بندہ موت دی کھیتی اے جدوں مرضی کچی پکی وڈھ لئے، ہاہو= وگدے پانی دا سب توں ڈوہنگھا حصہّ، ڈھے پیا۔۔۔۔۔۔ = کچا ای ڈِگ پیا، ایہہ تک = ہُنے ویکھ ، ڈِٹھا آہیوں = ویکھیا گیا سیں ، تپ سُوکا= تپ دق نال ہولی ہولی سُک کے مُک جاون دا روگ ، یعقوبے جیوں = حضرت یعقوب وانگوں، کر چھٹ کھڑیوں = تینوں جھپٹا مار کے لے گئی اے ، تج کے = ہمیشہ لئی چھڈ کے ، پچھلے= گھر والے لواحقین ، دیوی = تینوں دیوے ، خفگی = غم غصےّ دی حالت ، اوّل= ازل، بھا= بھاگاں وچ ، انا للعبد ارحم مِنابویہ( حدیث قدسی) اللہ تعالیٰ دی ذات بندے لئی اوہدے ماپیاں توں ڈھیر زیادہ رحم دل اے( حضرت عمر توں مروی متفق علیہ) رکھسیں=کیہ توں رکھ لئیں گا، ہیں توُں کون؟ = تیری کیہ حیثیت اے،