ورقہ 97

1789
پنج پتر اس رُکھ دے ہوندے جس دن بدل وسے
پھل اُتے سبھ تنبو بندے پانی وچ نہ دھسے
1790
جس پھل نوں ونج پہنچے پانی تیزی ہوندی تھوڑی
اوہو کالی مرچ نہ چنگی نہ مِٹھی نہ کوڑی
1791
اس ٹاپو وچ پنکھی بہتے خوب آوازاں والے
انت شمار نہ آوے کوئی کرکر رہے سنبھالے
1792
عجب عجائب چیزاں دسن جت ول نظر کریندے
رب سچے تھیں منگ پناہاں اگے قدم دھریندے
1793
اچن چیت ہک پاسوں نکلے سگ سرکہن جہناں نوں
جُنبش شور ہنگامہ کرکے ٹکرے آن ایہناں نوں
1794
سیف ملوکے دے کجھ ساتھی پکڑے ایہناں بلائیں
کجھ دلیری کرکے نٹھے چھڈ گئے اوہ جائیں
1795
ترے دن تے ترے راتیں چلے گھڑی آرام نہ پایا
ایسی تھاں گئے جس گِردے آدم کدے نہ آیا
1796
بہت اُچے کوہ قافے اُتے کوئی دن بیٹھ لنگھایا
نام نشانی اپنی کارن کجھ مکان بنایا
1797
جدھر منہ سر آیا اوتھوں پھیر اگیرے چلے
تھکے ماندے ٹردے جاندے لنگھے تھاں کُولےّ
1798
تبت شہر اندر ونجھ پُہتے لگے کرن نگاہاں
وڈا نگر عظیم ڈٹھونیں اندر چلے اگاہاں
1799
کے تکدے بازار شہر دے نعمت نال بھرے سن
میوے کھانے رنگ برنگی کئیں اسباب دھرے سن
1800
ہورشئیں موجود دسیون آدم کِتے نہ دسے
بنیئے اتے بپاری باندر دین گِھنن ہرکسے
1801
گوشے کرن لگے اوہ باندر آدمیاں نوں تک کے
ایہہ بازار ولوں ہٹ آئے منصوبے تھیں جھک کے

شہزادے دا باندراں دے قابو آؤنا تے اوتھوں خلاصی پانا

1802
مارے بُھکھ غضب دے بندے میوے کھاندے پھردے
بوزنیاں دی فوج ازغیبوں آن پھری چوگردے
1803
ہک ہک باندر ایڈا ایڈا ویکھدیاں دل ڈردا
سارے بندے گھیر لیونیں جان نہ دیندے ہردا
1804
قید ہویا شاہزادہ اوتھے کجھ نہ چلدا چارہ
نہ اوہ مارے جاون سارے نہ ہووے چُھٹکارا
1805
لے ٹرے شاہزادے تائیں نالے اوہدیاں نفراں
عاشق بنن سکھلا ناہیں ویکھ عشقے دیاں سفراں

لفظالی:
انت= آخری حد، سنبھالے= احتیاطاں ، سگ سر= کُتے مُونہے بندے، جُنبش= جوش سرگرمی ، کُولّے = پُٹھے ۔ ناخوشگوار، گوشے کرنا= کانا پھوسی کرنا ۔ پرائیویٹ صلاح مشورے کرنا، گردے= آل دوالے ، آدم = آدم دی نسل دا کوئی بندہ ۔ آدمی، کارن = خاطر ۔ واسطے، دسیون = نظر آون ، گھِنن= لین، از غیبوں = پتہ نہیں کتھوں ، چوگردے= چارے پاسے ، ہر دا = کسے پاسے وی ، چارہ = تدبیر ۔ علاج۔ جتن، نفراں = غلاماں ۔ نوکراں ، سُکھلا= سوکھا ۔ آسان،