ورقہ 101

1863
آئے منہ پری دا ویکھن چھڈ اپنی سلطانی
چہرہ بوزنیاں دا تکدے اینویں کر نادانی
1864
ساتھی کہندے سُن شہزادے ساڈا ہے کے چارہ
جِدھر چلسیں نال تیرے ہاں لا نہیں پلکارا
1865
اس اندیشے وچ شاہزادہ رخصت منگن جاندا
یاجوجے فیروز شاہے نوں جاکے عرض سناندا
1866
اے فیروز شہزادے عالی سدا رہیں خوشحالی
دئیں اجازت تاں ہک گل دا ہوواں اج سوالی
1867
شاہ فیروز کیہا سن بھائی جو گل تیں دل بھائی
عین صواب اساڈے بھانے چاہئے جلد سنائی
1868
سیف ملوک کہیا اے شاہا میں نچیزا بندہ
تاج تخت سٹ آیا اپنا فوج ولایت دھندا
1869
جس مطلب دے کارن ٹُریا اجے نہیں اوہ لدّھا
چالیھ روز رہیا بہہ ایتھے الفت تیری بدّھا
1870
جے سو برس رہاں سنگ تیرے پھر بھی دِسدا تھوڑا
اوڑک تساں اساں وچ شاہا ہک دن پوگ وچھوڑا
1871
میں اج رخصت منگن آیا ہویا جی اُداسی
ساڈے رزق مہار اٹھائی تسی رہو سُکھ واسی
1872
راضی ہوکے رخصت دیہو لوڑاں ہور ٹکانے
مت جس مطلب کارن آئے پایئے اسیں نمانے
1873
بوزنیاں دے شاہے جاتا ہویا بہت اُداسی
ہوئے اُداسی نوں اٹکاون بری صلاح نراسی
1874
شاہ فیروز شتابی کرکے کیتی چاء تیاری
راہ اوہدے دا خرچ دوایا جو کجھ آہا کاری
1875
سبھناں نوں سروپا پہنائے جوسن اس دے سنگی
سیف ملوکے نوں پوشاکی دتی بہتی چنگی
1876
جو کجھ لوڑ اوہناں نوں آہی اگلے پندھ سفر دی
سبھو چیزاں پلے پایاں بن کے خاصہ دردی
1877
گھوڑا ہیٹھ اوہدے دا آہا کاٹھی نال سُنہری
موتی لعل لگام جڑاؤ کِلے نعل روپہری
1878
اوہ بھی سیف ملوکے کارن کرتیار منگایا
اس تے ہو اسوار شزادے فیروزے فرمایا
1879
پراس پر ہوبہئیں چُپیتا نہ ہتھ پیر ہلائیں
نہ کجھ تُندی کرکے بولیں نہ چابک دکھلائیں
1880
مت چھیڑیں تاں اوکھا ہوسیں رکھیں خوب سنبھالا
اُڈکھڑے پر جوہے کدھرے ایہ تھاں خطرے والا
1881
باندر ہک سیانا تک کے نال ایہناں دے لایا
راہ سُکھلے کھڑیں ایہناں نوں کر تاکید بتایا

لفظالی:
چارہ = تدبیر، پلکارا = اک پلک جھپکن تے لگا سماں، اندیشہ = سوچ ، خوشحالی= چنگے موڈ وچ ، سوالی = سوال پچھن والا ، عین صواب = بالکل صحیح درست، اساڈے بھانے = ساڈے خیال وچ، نچیزا بندہ = معمولی غلام ( کسر نفسی لئی ورتیا سُو) لدھا= لبھا ۔حاصل ہویا ، سنگ = نال ،اوڑک = آخر کار، پوگ= پوے گا، رزق مہار اُٹھائی اے= دانہ پانی اگیرے سفر ول پریر دا اے،نراسی = (١) مایوسی والی (٢) نامناسب (٣) ڈِنگی پُٹھی، کاری = کار آمد ، دوایا= خزانچی ' مودی کولوں ادا کروا دتا، سروپا = قیمتی خلعت۔ سر توں پیراں تائیں پہناوا، سنگی = ساتھی ، کِلاّ۔ زمین وچ گڈیا وڈا کِل جس نال گھوڑے دا رسہ بنھدے نیں ، نعل = کھُریاں ، روپہری = چاندی دے بنے ، کارن = لئی ، پرجوہے= کسے بیگانی جوہ وچ ، سوکھلّے = نسبتاً سوکھے ،سنبھالا = احتیاط ، تُندی = سختی ۔ درشتی،