ورقہ 102

1882
جتھے توڑی حد اساڈی نال اوتھے تک جاویں
اوتھوں پھیر اجازت لے کے گھوڑا موڑ لیاویں
1883
شاہ فیروز شزادے تائیں رو رو رخصت کیتا
کیہا جے رب پھیر لیاندوں ملیں پیارے میتا
1884
ہک دوجے گل لاء وچھنے وانگن سکیاں بھایاں
نال اصیلاں ملنا بہتر پالن جو اشنایاں
1885
سونپ ربے نوں وِدعیا کیتا سیف ملوکے تائیں
کیہا جس راہ باندر کھڑسی اوہنیں راہیں جائیں
1886
بوزنیاں دی حد دے وچوں جاںجاویں گا باہر
سگساراں دا شہر آوے گا آن اوہ ہوسن ظاہر
1887
دے گھوڑا اس باندر تائیں اس جائیوں چاموڑیں
گھوڑے دی اسواری والا رستہ اوتھے توڑیں
1888
سیف ملوک شہزادہ اوتھوں ہو اسوار سدھایا
شاہ فیروز اوہنوں کر وِدعیا روگھراں وچ آیا
1889
بدلے وانگر گجے گھوڑا مارے دُنب الارے
بجلی وانگ کریندا تیزی سُنب کڈھن کڑکارے
1890
جاں گھوڑا تھک جاندا کدھرے ہوندا ذرا مٹھیرا
باندر کن مروڑے اس دے چلدا پھیر ودھیرا
1891
شیراں ہار کنوتی مارے ہرناں جیسی تاری
پوزی ساخت واگاں چمکن کلغی زین کناری
1892
کوتل کس رکاباں گھاسے تنگ کڑے سبھ زردے
تنی حمیل لگام زنجیری سبھولاہ لاہ کردے
1893
دو دن تے دو راتیں چلے آپہتے اس حدتے
باندر مڑکے ہویا سلامی اگے تُرے نہ ودھ کے
1894
شاہزادے نے معلم کیتا ایہو ایہناں دا بنا
گھوڑا موڑدیاں اس جائیوں کہیا پچھلامناں
1895
اس باندر دے ہتھ پھڑایا گھوڑا اتوں ڈھل کے
ہوپیادہ ٹریا آپوں یاراں اندر رل کے
1896
نوبنو شاہزادہ نالے سنگی ساتھی سارے
ست دہاڑے تے ست راتیں چلے بے شمارے
1897
ہکو فکر چلن دا دوجا کوئی نہ چنتا بھاری
اچن چیت ہک جنگل وچوں اٹھی دھوڑ غباری
1898
جاں اوہ دھوڑ غباری پاٹی نظر چوپھیرے پاندے
چالیھ تن سگساراں وچوں آن ہوئے پھرواندے
سگساراں نال جنگ دا بیان
1999
ترکھے ترکھے دوڑے آون وانگن کُتے ہلکے
دیکھ شاہزادہ کہندا یاراں سبھ کھلوؤرل کے

لفظالی:
میتا= اے میت ۔ دوستا ، وچھنے= وچھڑے ، اصیل = چنگی اصل والا۔ خاندانی ، پالن جو اشنائیاں= جو دوستی دا حق ادا کرن ، کھڑسی = لے جاوے گا ، جاں= جدوں ، سگسار= کتے مُونہے بندے، سدھایا= روانہ ہویا ، بدلے = بدّل ، اُلارے = دم مار کے سوار نوں اک پاسے اُلار دیندا اے، کڑکارے= کڑ کڑ دی آواز ،سُماں نوں کھریاں لگیاں ہوو ن تے پتھریلی دھرتی تے وجن نال اجیہی آواز نکلے گی، مٹھیرا= ذرہ کُو مٹھا۔ چال وچ ڈھلا ، شیراں ہار= شیراں وانگوں ، کنوتی مارے = کن کھڑے کرے ، تاری = تیز دوڑ جیہدے وچ پیراں دا کھڑاک نہ آوے ، پوزی= گھوڑے دے منہ دا سجا وٹی ساز، گھا سا= کاٹھی دی چمڑے دی ودھر جس وچ رکاب پیندی اے، ساخت = دُمچی ۔ دم وچ پہنایا ہویا ساز جو کاٹھی نال بدھا ہوندا اے ، کوتل کس = شاہی سواری لئی مخصوص گھوڑے تے کاٹھی کسن والی زنجیر، بنا = حد ، نوبنو = خو ش۔ تازہ دم ، تنگ کڑے= تنگ دے بکسوئے والے کڑے ، لاہ لاہ کرنا = چمکنا۔ ڈلھکنا ، ہلکے= جس کتے نوں ہلک کُدیا ہووے۔