ورقہ 116

2143
آدم باجھوں دھرت نہ سوبھے زیب زمیں دا ایہا
جس باغے وچ جنس نہ دِسے اوتھے بہنا کیہا
2144
شاہزادہ لنگھ گیا اگیرے باغاں وچ نہ اڑیا
شہرے دے دروازے پہتا لوڑے اندر وڑیا

شہزادے دا زنانے شہر وچ اپڑنا تے اوتھوں دی سلطانہ دا اوہدے تے عاشق ہوجانا

2145
کے تکدا دروازے اُتے بیٹھے چالیھ بندے
زینت زیور لگے سبھناں سونے موتیں سندے
2146
سیف ملوکے بندے تک کے ہوئی ذرہ تسلی
کہے سلام علیک اوہناں نوں نال عبارت بھلیّ
2147
کہیا علیک سلام اوہناں نے مِٹھیاں نال زباناں
سن آواز شہزادے جاتا ہے آواز زنانہ
2148
مرد نہیں کوئی وچ اوہناں دے ہین ایہہ سبھو ناریں
مت کوئی مکر فریب نہ ہووے ربا خیر گزاریں
2149
ویکھ جوان رنگیلا سندر اوہناں بھی دل چڑھیا
شاہزادے تھیں پُچھن لگیاں کون کوئی توں اڑیا
2150
آدم ہیں یا جِنّاں وچوں یا کوئی نور فرشتہ
بہت پسند اسانوں آیا تیرا شکل سرشتہ
2151
سیف ملوک کہیا میں بندہ نسل آدم دی وچوں
شہر مصر دا میں شاہزادہ پشت عاصم دی وچوں
2152
ہک مصیبت میں پر ورتی پیا قضیہ بھارا
جنگل تے کوہ قاف سمندر اِس تھیں پھراں بے چارہ
2153
سن کے گل شہزادے والی ہوئی اوہناں نوں شادی
سیف ملوکے نوں لے گیاں کول اپنی شہزادی
2154
سیف ملوک جدوں جا پہتا ڈِٹھوس تخت شہانہ
موتیں لعلاں نال جڑاؤ عجب صفا سب خانہ
2155
خِذمت گار چو طرفیں ناریں ہر ہک پھل گلابی
تخت اتے شہزادی بیٹھی چہرہ وانگ مہتابی
2156
جوڑا ابرو طاق بہشتی یا دو سخت کماناں
پِمنیاں جیوں تیر خدنگی گھائل کرن جواناں
2157
ظالم نین کٹاراں وانگر وچ کجلے دی دھاری
ویکھن والے نوں کر غمزہ سانگ کلیجے ماری
2158
سوہنا قد سہیلی دیہی نازک شاخ چمبیلی
چنن بدن گلے وچ بِشیئر زلفاں عطر پھلیلی
2159
زیور زیب شہانہ لگا کون شمار سناوے
جِت ول منہ کرے جھلکاروںکنب کلیجہ جاوے

لفظالی:
دھرت = کرہ ارض ۔ دھرتی ، زیب = سجاوٹ، جنس= Kind، نہ سوبھے= زیب نہیں دیندی۔لوڑے=چاہندا سی، موتیس سندے= موتیاں دے ، جاتا = جانیا ۔ سمجھیا، ناریں = عورتاں ، دل چڑھیا= پسند آ گیا،سرشتہ= خُو ۔ وادی ۔ سُبھا۔ فطرت وچ گُجھیاں وادیاں ، پُشت = نسل ۔ نردا تولیدی مادہ پشت نال تعلق رکھدا اے، میں پَر ورتی = میرے حصےّ آئی، صفا = صاف ۔ پاکیزہ ، مہتابی =آتش بازی دی اک آئٹم جنھوں چلایاں کافی تھاں تے چانن ہو جاند اے ، جوڑا ابرو= دونویں بھواں ، طاق بہشتی = بہشت دے محراب، پمنیاں = پلکاں ،خدنگ= تیر بناون والی ہولی تے پکی لکڑی ، غمزہ =اکھ دا ارتھ بھریا اشارہ ، ارتھ = معنی، سانگ= نیزہ ۔ برچھا، سُہیلی= سہیل ستارے دے اثر نال خوشبو دار ہویا سریر ، چنن = صندل ۔ خوشبودار رُکھ، بشیئر = چوکھی وِس والے زہریلے سپ۔ چنن رُکھ تے مست سپاں نے تنے نوں ولاویں مارے ہوندے نیں ، جت ول = جس پاسے،