ورقہ 1

1
رحمت دا مینہ پا خدایا باغ سُکا کر ہریا
بوٹا آس اُمید میری دا کردے میوہ بھریا
2
مٹھا میوہ بخش اجیہا قدرت دی گھت شِیری
جو کھاوے روگ اس دا جاوے دُور ہووے دلگیری
3
سدا بہار دئیں اس باغے کدے خزاں نہ آوے
ہوون فیض ہزاراں تائیں ہر بھُکھا پھل کھاوے
4
بال چراغ عشق دا میرا روشن کردے سینہ
دل دے دیوے دی رُشنائی جاوے وچ زمیناں
5
نعمت اپنی وی کجھ مینوں بخش شناساں پاواں
ہمت دے دِلے نوں تیرا شکر بجا لیاواں
6
لاہ ہنیرا جہل برُے دا چانن لا عقل دا
بخش ولایت شعر سخن دی یُمن رہے وچ رلدا
7
اوّل دے دل جس وچ ہوون سچے سُخن خزانے
لعل جواہر کڈھ کڈھ دیوے قُوّت بخش زبانے
8
طبع میری دانافہ کھولیں مُلکیں مشک دُھمائیں
سُن سُن مغز معطر ہوون بو عشق دی پائیں
9
سخن میرے دی شکروں ہوون مٹِھے منہ قلم دے
شعر میرے دے عطروں کاغذ لاوے خال رقم دے
10
بوہٹی نویں کتاب میری دی جوبن بخش سنگاریں
پاک نظر دے ویکھن والے ندی عشق دی تاریں
11
جے کوئی میلی اکھیں ویکھے عیب دھگانے لاوے
اوہ بھی عدل تیرے دے گھر تھیں کجھ سزائیں پاوے
12
مر مر ہِک بناون شیشہ مار وٹّا اِک بھندے
دنیا اُتے تھوڑے رہندے قدر شناس سخن دے
13
اوّل تے کجھ شوق نہ کسے کون سخن اج سُندا؟
جے سُنسی تاں قصہ اُتلا کوئی نہ رمزاں پُندا
14
لدگئے اوہ یار پیارے سخن شناس ہمارے
سخن صراف محمدبخشا لعلاں دے بنجارے
15
مجلس بَہ بَہ گئے سیانے کر کر ہوش سنبھالے
ہک دؤئے سنگ ورتی الفت جیوں بھلیاں دے چالے

لفظالی:
شیری = مٹھاس ۔باغ = فقیر دے دل دی حالت (2) مُلک، ۔یُمن = برکت۔ خوش بختی سُبھاگ ۔دلگیری = دل تے غم دے قبضے دی حالت۔ مونجھ ۔ رُشنائی = چانن۔ زمیناں = زمین دے سارے خطے ۔ شناساں = معرفتاں۔ سُدّھاں۔ سنجھاناں ۔ جہل = جہالت۔ (معرفت دا الٹ) ۔ولایت = کسے والی دے ماتحت علاقہ۔ ولی دے گن ۔ نافہ= کستوری دا نھاپا جیہڑا کستورے ہرن دی دُھنی وچوں ڈِگدا اے ۔رقم دے خال= لکھائی دے نقطے۔بوہٹی=ووہٹی نویں دلہن ۔دھگانے= زبردستی۔ دھکو دھکی ۔ شیشہ= دل دی بے کدورت صاف حالت۔ ورتی= ونڈی ورتائی۔میوہ=میاںصاحب دے علاقے وچ میوہ فروٹ (جمع)دے معنے وچ وی ورتیندا اے جویں ویاہ وچ میوہ گھنا سی ٹ ک ورتی کتاب نمبر 1شعر نمبر 1،4، 8724,3768,1784، سنبھالا= احتیاط