ورقہ 120

2217
سن کے گل عجائب مُنہ تھیں شاہزادہ فرمائے
واہ واہ قادر قدرت والا جس ایہ کھیل بنائے
2218
پھیر شہزادہ بی بی تائیں کہندا کر تاکیداں
بی بی ایہہ دن پاس تساڈے گذرے وانگن عیداں
2219
جس دے عشق رُلایا مینوں کڈھ گھراں تھیں آندا
لوڑاں اس نوں مطلب میرا وقت وہاندا جاندا
2220
عشق بدیع جمال پری دے دسیاں جائیں سانوں
دیہو پتا نشانی اس دی جے کجھ خبر تسانوں
2221
باغ ارم کوئی دیس سُنیندا اوتھے اُس دا ڈیرا
کدھرے ہوئے تساں مت معلم اوہ مکان بھلیرا
2222
بی بی کہیا سیف ملوکا نام سنے ایہ تیں تھیں
باغ ارم بدیع جمالوں خبر پچھیں کے میں تھیں
2223
اس ولایت ساڈی اندر باغ ارم دا نانواں
نڈھی وڈی کوئی نہ جانے خبر کتھوں میں پاواں
2224
نام بدیع جمال پری دا اوہ بھی تدھ سنایا
اگے اتنی عمرے اندر سننے وچ نہ آیا
2225
نہیں سنی کوئی صفت اوہناں دی نہ کوئی گل کہانی
اینویں آکھ خلاف شہزادہ دس کدھر میں پانی
2226
ست دہاڑے رہیا شہزادہ نال بی بی رنگ رتا
اوہناں عیشاں موجاں اندر پھیر آہا دل تتا
2227
رو رو عرض کرے رب سائنیا میل میرے دلبر نوں
اس بن عیش نہ بھاوے کوئی کراں قبول سفر نوں
2228
اٹھویں روز منگی پھر رخصت ٹور مینوں ہن رانی
جتول قدم لکھے میں دیواں چُگاّں دانہ پانی
2229
جاں جاں ساس نہ آس گواواں پاس سجن دے لہساں
یاملساں یا مرساں تاہییں ہونچلا بہساں
2230
ترساں نیر سمند نہ ڈرساں جان جاں توڑی سرساں
ہمت کرساں مول نہ ہرساں ملنے باجھ نہ جرساں
2231
بی بی کہیا سیف ملوکا بہت تکی تدھ سختی
پھر ہن رب خوشی وچ آندوں کیوں لوڑیں بدبختی
2232
راج حکم کر بیٹھا ایتھے تیرے سبھ سلامی
میں بھی نوکر ہوساں تیری دعویٰ پکڑ غلامی
2233
ہر ہک نار ایتھے جیوں پریاں چنن جیہی دیہی
جیہڑی چاہسیں حاضر ہوسی پھر ایہ خواہش کیہی
2234
سیف ملوک کہیا سن بی بی تدھ جاتا کے رُکھا
تخت ولایت چھوڑ بدیسیں پھراں رناں دا بھکھا؟
2235
حوراں پریاں ناریں تک کے یار ولوں نہیں ہٹساں
دوئے جہان لبھن بن یاروں موڑ پچھاہاں سٹساں

لفظالی:
ہاندا = گزر دا بیتدا، جائیں = ایہہ تھانواں ، دسیاں = وکھایاں نیں ، مت = شاید ، معلَم = معلوم ، خلاف = حقیقت دے خلاف، ایویں آکھ۔۔۔۔۔۔ = انج ای اوہدیاں صفتاں دے خلاف میں کویں دس پادیاں ، رنگ رتا= رنگین سوادلی محفل توں اثر پذیر ہوندا رہیا، دل تتا آہا=پر پھیر وی اوہدا دل بے نصیب سی، قدم دیواں = سفر کراں، ساس = ساہ، لہساں = ڈیرا اُتار کے بہاں گا، جِت ول = جس پاسے ، نچلاّ = پُر سکون ، نیر سمند= سمندر دا پانی ، سرساں=توفیق رکھاں گا، نہ جرساں = میتھوں مِلیاں باجھ نہیں رہیا جاوے گا، کیوں لوڑیں بدبختی= جان بجھ کے بد نصیبی کیوں لبھدا پھرنا ایں ۔ جد رب نے تینوں خوشی دے ای دتی اے، سلامی = ماتحت ، چنن = خوشبودار لکڑ۔ صندل، دیہی = سریر ، رُکھا= نرا۔ محض ۔ صرف، تدھ جاتا= توں جانیا اے،