ورقہ 122

شہزادے دا بھکھ تریہہ دی تکلیف جھلنا تے بے چین ہوکے اپنے آپ نوں ختم کرن دا ارادہ کرنا۔ عقل تے نفس دا شہزادے نوں تلقین کرنا۔ فرشتے دا اوہنوں اسم اعظم تے شربت بخشنا

2254
ہے فجرے دی واؤ پیاری تُوں نت سفر تیاری
ہر ہر شہر ولایت جاویں پھریں لوکائی ساری
2255
باغ بہارا ہزاراں ویکھیں جُوہاں جنگل بیلے
کئیں کوہ قاف سمندر ٹاپو تکیں سنجھ سویلے
2256
ہر سوہنے دی زلفوں ہُلے باس آنیں ہرپُھل دی
تاہییں وقت فجر دے تدھ تھیں بند طبیعت کُھلدی
2257
بہت کمال سخاوت تیری ورتی ہر ہر جائے
بلبل بھور ہزاراں تائیں دس پھلاں دی پائے
2258
میں بھی کراں سوال ہمیشہ سخی سوال منیندے
ویکھ کنگال وبال الودہ جو سردا سو دیندے
2259
شہر ولایت یار میرے دی اج کل پھیرا پاویں
نام اللہ دے زلف اوہدی تھیں میں ول بولیاویں
2260
سیف ملوک اس بی بی کولوں جا رخصت ہو آیا
دیہو دیہہ کیتی نت تُردا دن دن شوق سوایا
2261
رستے اندر ناریں فوجاںہرجاملے سواری
شیشہ اگوں دَسےّ اوہناں پرت ونجن کر داری
2262
ست دیہاڑے تردا رہیا جاپہتا ہک جائی
اُچی ڈھیری اتے ڈٹھی قبر بلند بنائی
2263
لعل جواہر قبرے اتے کجھ لُگّے کجھ ٹنگے
کول قبر دے حجرہ بنیا کسب ہوئے سبھ چنگے
2264
اُچا ہک نشان کھلوتا سونے موتیں جڑیا
گولی نے شاہزادے تائیں اس جائی تک کھڑیا
2265
اوتھے جا پھر ہوئی سلامی کہندی ہے شہزادہ
ایتھے توڑی حد اساڈی ناہیں حکم زیادہ
2266
ایہ تربت حد ساڈی اندر اگے اس تھیں ناہیں
ایتھوں ہن کر رخصت مینوں جاواں پچھلی راہیں
2267
سیف ملوک خچر توں لتھا واگ دتی ہتھ گولی
نالے شیشہ دے کے کہندا نال اوہناں دی بولی
2268
دیئیں دعا سلام گھنیرا بی بی تائیں میرا
تدھ میں نال مروّت کیتی بھلاکرے رب تیرا
2269
گولی تائیں رخصت کرکے شاہزادہ اُٹھ ٹریا
اوہ خچر لے ٹُری پچھاہاں جاں شاہ اوہلے ہُریا

لفظالی:
ولایت = ملک ، لوکائی = خلقت ، سنجھ= شام ، سویلے= صبح ، ہُلے= خوشبودار بُلےّ، آنیں = لیاویں ، ورتی = ونڈی گئی ، وبال الودہ= مصیبت دا ماریا ہویا، دیہو دیہہ کیتی= پنڈو پنڈ پھریا کتے ٹھہریا نہیں ، جو سردا= جنی توفیق ہووے، داری کر کے پَرت ونجن= خاطر لحاظ ملاحظہ کر کے واپس مڑ جاون ، جائی = تھاں تے ۔ کسب= فن ۔ ہُنر، نشان = جھنڈا،گھنیرا= چوکھا، مروت = انسانیت دے پاروں احسان ،ہُریا= اُتریا۔ ہٹھاں لتھا نیوان ول رِڑھ کے آیا ۔ اوہلے= اوٹ وچ،لُگے=سُنجے ۔ سانبھے رکھے بِناں،