ورقہ 140

2588
صورت مند جوان زمیں تے تدھ جیہا کس ڈِٹھا
جادوگر دونین سپاہی بول مُونہیں دا مٹھا
2589
جس جس پاسے ٹردا جائیں ٹھگیں رخت دلاں دے
جت ول ویکھیں سانگ اکھیں دے چیر کلیجہ جاندے
2590
تیرے قد برابر سوہنا باغیں سرو نہ کائی
جس دے پیٹوں پیدا ہویوں دھن تیری اوہ مائی
2591
آدم ہیں یا حور بہشتی کیہڑی ذات تساڈی
مینوں بھی کجھ ہووے تسلی پُچھاں بات تساڈی
2592
سیف ملوک شاہزادے کیہا خطرہ رکھ نہ ذرہ
آدمیاں دی ذاتے وچوں میں بھی ہاں مقرہ
2593
لڑکی کیہا آدم ہوکے کیوں کرپُہتوں اِتھے
آدم ذات نہیں پُج سکدے ملک اوہناں دا کتھے
2594
پریاں دا ایہ ملک ٹکانا دیوتیاں دے تھانے
آدم سوئی پُجے جس نوں دیو کوئی چا آنے
2595
آدمیاں وچ میں ہی تتی ڈِٹھے پربت کالے
ایہ ولایت ہور کسے نوں نہ رب پاک دسالے
2596
سیف ملوک کیہا گل میری لمی بہت کہانی
دس برس میں پھر دے ہوئے مشکل سخت وہانی
2597
ظالم عشق پری دے والی پیڑ کلیجے جاگی
سُکھ سلامت گھر دے چھڈے سفر ملامت جھاگی
2598
جنگل تے کوہ قاف سمندر کتنے ٹاپو بیلے
بھکھاں تساں دھپاں پالے جھلے تاں اس ویلے
2599
عجب عجائب جاء ٹکانے ڈِٹھے بے تحاشے
آدمیاں جو سنے نہ کنیں ویکھے شیئں تماشے
2600
بحراں برّاں شہراں اندر جو میں نظری آئے
وچ حساب نہ آون توڑے گِندیاں عمر وہائے
2601
بھلیوں بھلیاں چیزاں تکیاں انت نہیں کجھ رہیا
پر کوئی چیز تماشا ناہیں ڈٹھا تیرے جیہا
2602
تیرا سِرّ عجائب ڈٹھا پتہ نہیں کجھ لگدا
ایسی بار غبار جنگل وچ سُدھ سنکار نہ جگ دا
2603
غول اُجاڑے وسدے ایتھے یا کوئی راشک ظالم
ہور نہیں کوئی جُون وسندی ملکوں باہرا عالم
2604
تینوں کس نے چاء لیاندا دوجا کول نہ کوئی
مائی باپ کتھے ہن تیرے کِتھے جمی ہوئی
2605
کس دے پیٹوں پیدا ہوئیں کس نے ممے پالی
صورت سیرت دی توں ایسی صفت خداوند والی
2606
سدا گلاب تیرا مکھ تازہ کھڑیا سی کس باغوں
کس دا خانہ روشن آہا تیرے روپ چراغوں

لفظالی:
رخت = مال اسباب، سانگ= وگاہتے مارن والے نیزےJavelin، دھن = تعریف دے قابل ۔ بلے بلے ۔ شاواشے، مقررہ = یقینا definitely، تتی= بد نصیب ، دسالے= دکھاوے ، چا آنے= چُک کے لے آوے، وہانی = بیتی ۔ گذری، تسّاں= تریہاں ، توڑے = بھاویں ،ملامت جھاگی= بدنامی جھلی، تماشا= جا کے ویکھن دے قابل ، برّاں = خشکی دے خطے، سُدھ= علم ۔ خبر ۔ شعور، سنکار= علامت ۔ نشانی ۔ اشارہ، غُول= بھوتنے ۔ چھلاوے، راشک = راکش۔ جنگلی شیطان۔ بدروح، جون= مخلوق دی کوئی قسم،