ورقہ 2

اے غدّار نہ ہار قراروں انت پچھوں ہتھ مَلناں
کِت ول چلیوں کِدھر چلناں کس سنگ وچ رلناں
ہُن کس چھوڑ کیہدے غم رُجھوں واٹ لمی تُوں راہی
مِیٹ اکھیں کِت ہتھ وگایو چا مُونہہ ملی سیاہی
تُوں پُرشان دلاور ضیغم ہویوں آپ نتاناں
خود نُوں جانِ شغال کینہ بیٹھوں چھوڑ ٹکاناں
مت وسواس ظُلم تے جہلوں واگ تیری گھلیارے
ظُلم کماویں جہل ہنڈھاویں پاویں مقصد بھارے
ظالِم جاہل جے نہ ہُندوں نہ پوندوں وِچکارے
ایہہ ہے مدَح مذمّت ناہیں اس وچ ناز اِشارے
ظُلم کماندیاں جِنداں گَلیاں گل گرداں وچ رلیاں
دارالجہلوں لاٹاں بَلیاں تس وِچ خودیاں جَلیاں
ظُلم کما سر نفس امارّے لوَم نہ رہسی مُولے
بعد وصُول الہام اچانک اِطمینان قبُولے
لازم لازم جہل فنا نُوں آیا جاں ایہہ پاویں ناہیں
سبھ پرواز تیرا وِچ تیرے خودیوں جاویں ناہیں
سَیر اِلی اللہ لَا اِلٰہ اِلّا اللہ تک سارا
اوہا معنے جلوہ کردے جیں وَل ہر وَرتارا
تحت نفی دَھر غیر اُڈاندیاں مِلی نجات جُدایوں
نال اثبات ثبُوتی پھڑدیاں مِلی برات صفایوں
اِکّا نُور زمیں اَسمانے جِس دے کارے سارے
مُبَدّ فیض اَحدیّت کولوں نُور کُھلے چمکارے
ایہہ مصباح صفات زُجاجیوں لاٹ بلے بن نارے
وِچ مشکوٰۃ قلُوب عشّاقاں جگمگ نُور کھلارے
نُور و نُور ہویا نُورانی عالم دِی گلزارے
چنگے تھِیں چنگیائی آئی عدموں نقص نتارے
لِکھیا نظر پَوے تُہ صفحہ کاتب قلم وگائی
سوہنے حرف کِداں بِن کاتب ویہن ظہُور صفائی
ہر نُقطہ بن خاص ٹکانیں جھڑ وَگیا کِتے ناہیں
زیر زَبر ہر ضم سکونوں خطا نہ پیا کداہیں
جے تُو خطا نظر وِچ دِسّے ضعف تیری بِینائی
آپ کُراہ پَوے نابینا راہے عَیب نہ کائی
لکھ فہرست صحیفیوں ساری تیرے پاس پوچائی
کھول نظر پڑھ جِس تے کاتب صنعت قلم وگائی
دیکھیں نقش نقّاشوں جانیں تے صانع مصنُوعوں
خود وَل ویکھ رقم پڑھ ساری آخر تیک شروعوں
توں شیشے وِچ دَریا وگیں جَوہر ہَیں اوہ کاری
جیں وِچ کُل مطلُوب جگت دِیاں نُوری لہراں جاری
توں قائم جِس جندوں غافل صُورت تس نہ کائی
وَسّ تسے وِچ جاری ہر شے تُوں اپنے وِچ پائی
حُکمے باجھ نہ اُنگل ہِلّے راز زُبان نہ کھولے
ہر ہر وال اَندر پُڑ معنے ویکھ متاں دِل ڈولے
جِت ول پَیر دَھرے رُخ تیرا اپنی صفت وکھاوے
جاں توں خام جمال فروزاں تینوں نظر نہ آوے
وحدانیت حق بدِیہی مِلے شہُود کمالوں
توڑ صُوَر دِی بند جو ناہیں حاجت استدلالوں
جیہناں مذاق سلیم پچھانن خود شیرینی قندوں
صفرایاں ہر تلخی جاپے ہون خلاص نہ بَندوں
ہر خُوبی دا صاحب اوہا جِس دا عالم سارا
غیر کیا تُوں خُوبی ڈِٹھی قصد جیہدے وَل بھارا
شیشہ صاف سیاہی ملیو راز نہ چمکے کائی
چھوڑ نقاش ہزاراں نقشوں اِک صُورت گل لائی
ڈھونڈسیاں تھیں اِکوّ صُورت یا لبھیں دو چاروں
آخر چھوڑ چلیں ہتھ مَلدا نقش لِکھے دیواروں