ورقہ 167

3096
غزلاں جوڑے تاڑی مارے ناچ کرے سنگ تالاں
ویکھ شریک مزاخاں کردے بہتے کڈھن گالاں
3097
لیلاں دے گھر جابے چارہ خوب سرودسناندا
منہ کالا تے گل وچ رسا خوب دھمالاں پاندا
3098
ایہو کم عِشق دے دائم کرے اجیہے کارے
کے ہویا جے چپے مارے سیف ملوک بے چارے
3099
جے مجنوں دی گل تمامی ہور اگیرے کھڑیئے
اس قصے دا رہے نہ چیتا اوسے اگے سڑیئے
3100
ایہو گل محمدبخشا ہے فرمائش بھاری
سیف ملوکے دی پھر پچھوں دس کہانی ساری
3101
مولیٰ پاک کرے میں یاری توڑ چڑھے ایہ قصہ
اگوں پھیر نبیڑ دئے گا جِت ول ہوسی حصہ
3102
بے ارامی وچ شاہزادے مدت بہت گزاری
بے حد تھکا ماندہ ہویا نیندر چڑھی خماری
3103
سیف ملوک ٹلے تے سُتا نیندر گُھل مِل آئی
عجب جمال پری دی محرم ملکہ رب ملائی
3104
ستے نوں کجھ ہوش نہ رہیا بہتاسی نندرایا
ملکہ خاتوں بیٹھی جاگے اگے وِیر سوایا
3105
پھیر اچھل سٹاں دی جایوں خبر رکھیندی ساری
سیف ملوکے وانگ ٹلے نوں ٹورے نال ہشیاری
3106
ہوروں ہور عاشق نوں آفت نت خداوند دسے
صدق صفائی اس دی تکدا مت کدھروں مڑنسے
3107
سیف ملوک ستے تے دھائی آفت ہور وڈیری
اس تھیں بی رب رکھن والا خاص اوسے دی ڈھیری
3108
پانی تھیں سرکڈھ وکھایا ہک سنسار وڈیرے
ٹلے دے چوپھیرے پھر دا مڑ مڑ پاوے گھیرے
3109
آن اوہناں ول نےّت رکھی دشمن سخت مریلے
منہ ایڈا وچ مِٹدے آہے کتنے ہاتھی پیلے
3110
ظالم کالا رنگ بُرا سی شکل ڈراون والی
ویکھن والے ہوش نہ رہندی جس دم دے وکھالی
3111
ٹٹے زور دلیر جواناں شیر تکے مرجاوے
ٹکڑے کرے جہازاں تائیں جے اک دھکا لاوے
3112
سنگھا وانگ ہنیر دُرگے دِسدا جے منہ اڈے
دہشت نال بندے نوں بھائی ترت فرشتہ چھڈے
3113
گرم ہواڑھ نرگ دی نکلے جاں اوہ وات اُگھاڑے
جس پاسے ساہ لیندا آہا بوء مغز نوں ساڑے
3114
ٹلے نوں اوہ کھاون آیا ملکہ نوں ڈرلگا
خشک ہوئی رت جُثّے وچوں ہوگیا رنگ بگا

لفظالی:
سنگ تالاں= تالاں نال ، تال= طبلے ڈھولکی دی تھاپ Beat نال،سرود= گیت ۔ میوزک، دھمال = فقیر انہ بے خودی دا ناچ، کارے= کارنامے (ٹچکر وجہوں) کرتوتاں، اگیرے= ہور اگانہہ ،جِت ول ہوسی حصہ= جدھر بھاگ ہوون گے، ماندہ = بیمار ۔ پے رہن والا، نیندرایا= نیندر دے غلبے وچ آیا، ویر= بھرا، اُچھل سٹاں= تھپیڑے ، جایوں= تھاں نوں ، گھیرے پانا= چکر لگانا،مِٹدے= سماندے، سنگھا = حلق ، دُرگ= انھاکھوہ، نرگ=دوزخ، ہواڑھ = بھاپ ، وات اُگھاڑے= منہ کھولے ، بو = بد بو، بگا= چٹا،