ورقہ 169

3134
ہکو جہی نہ کرے الہٰی ہن بی بھلے بھلیرے
چھڈ اوہناں دی گل محمد قصہ ٹور اگیرے
3135
سیف ملوک جگایا ناہیں ملکہ خاتوں رانی
نہ ہتھ پَیر ہلاندی آہی نیند مِٹھی ایہ مانی
3136
چپ چپاتی ہنجوں روندی آہی بال ایانی
شاہزادے دے منہ تے ڈھٹھا اتھرواں دا پانی
3137
جاگ لگی شہزادے تائیں اُٹھ کھلوتا جلدی
ملکہ روندی تک کے پچھدا خبر دسیں اس گل دی
3138
ویر تیرے توں گھول گھمایا توں کیوں رو ویں بھینے
دس شتابی کے غم تینوں دکھ تیرے ونڈ لینے
3139
ملکہ کہندی ایہ تک ویرا ہے سنسار مریلا
اساں دوہاں نوں کھاون آیا ڈُھکا آخر ویلا
3140
ویکھ سنسار شہزادے جلدی سارکمان ہتھ پکڑی
مار ہتھیار دوپار کریساں کرے دلیری تکڑی
3141
چِلّے چاڑھ کمان شتابی شیر جوان سپاہی
کرڑی چھِک کڑاکے کڈھے کانی اُت ول واہی
3142
نال اکھیں دے اکھ بھڑاکے سِدھا تیر وگایا
تیر انداز نہ گُھتھا شِستوں اکھیں وچ لگایا
3143
دُسر تیر گیا بھن آنہ پئی بجگ سنسارے
ہوکانا چھڈگیا ٹکانا جل وچ چُبی مارے
3144
دوجی واری پھر سرکڈھیوس آٹلے دے کولوں
ملکہ تے شہزادہ دوئے کنب گئے تن ہولوں
3145
دوجا تیر شہزادے جڑیا کرکے پھیر دلیری
دوجی اکھ اوہدی وچ لگا سل گیا ہک ویری
3146
کرکے چُھٹ چلایا تیغا سرسنسار سیاہ دے
وڈھ لیا سراس دا جلدی واہ پڑہتھے شاہ دے
3147
مارسنسار شاہزادے سٹیا اتنی رت وگی سی
رتوں ندی ہوئی سبھ رتی مارن موج لگی سی
3148
رتوں ندی ہوئی سبھ رتی نظر نہ آوے پانی
ٹھاٹھ چڑھی کوئی ہاٹھ قہر دی پھر دے پھیر کہانی
3149
جوگیلی وچ پھیراں پیندی جان نہ دیندے بنے
پِیڑ نپیڑ بناون ایویں جیوں کوہلو وچ گنے
3150
ٹلے دا رب راکھا آہا جاندا آپ بچائیں
ہون قبول جنابے اندر عاصم دیاں دعائیں
3151
لہراں اندر جاندا ٹلا رات دہاں کردھائی
سے کوہاں دے پینڈے کردا انت حساب نہ کائی
3152
لہندا چڑھدا دکھن پربت پتہ نہ دیندا کوئی
دینہ چن ویکھ پچھانن قبلہ روز وقت جد ہوئی

لفظالی:
نیندماننا= نیندر دا سواد لینا، ڈھٹھا= ڈِگیا ، ڈُھکا= نیڑے آ گیا، سار= (١) چنی ہوئی سب توں عمدہ (٢) لوہے ورگی مضبوط ، کانی = تیر ، اُت ول = اوس پاسے، واہی = تیزی نال چلائی،دُسر= دوجے سرے تائیں ، آنہ= ڈیلا، سنسار = سنسارنوں، بجگ = جوڑے جُگ دا وگاڑ، دوویں آنے اک دُوجے دا جُگ ہوندے نیں جدوں اک آنہ پھس گیا تاں جُگ نون بجگ پے گئی ، پڑہتھا= پڑ وچ ہتھیار چلاون دا فن تلوار گتکا انج چلانا کہ دشمن دا وار ڈک کے اپنا چلایا جاوے،