ورقہ 172

3191
لیکن آس نہ توڑاں میں بی پاس اُنھاں ول جاندی
بڈھی دے ہتھ سوتر اٹی یوسف مُل کراندی
3192
اس پھر سُوت پکے دی اٹی میں ہتھ تند نہ کچی
کچی خواہش میری سائنیا! طلب اوہدی سی سچی
3193
ایہ نہیں میں کہندی شاہا خِذمت ٹہل قبولیں
نام اللہ دے بخش گناہاں سایہ سر تے جھولیں
3194
بھنّی قسم کِیتی گستاخی بہت بے ادبی ہوئی
توں درکاریں تاں پھر سائنیا کُتّے کِتے نہ ڈھوئی
3195
کتنی واری توبہ بھنی میں ہاں بے اعتبارا
پھر تیرے در توبہ کیتی بخشیں بخشنہارا
3196
منہ کالا شرمندہ عاصی کے تیرے در آواں
مجرم تھیں چاء محرم کرنا تیرا فضل سچاواں
3197
دمڑی لے کروڑاں بخشیں کافر مسلماناں
شان نشان تساڈا ودھدا جیوں جیوں گھٹے زمانہ
3198
اس دی قسم تسانوں حضرت جو محبوب تمھارا
سبھ بے ادبی تے گستاخی بخش مینوں سچیارا
3199
مکر فریب بہانے بُتے سبھو ول چھل کُوڑے
میں کُتا توں صاحب داتا پا کرم دے ٹُوڑے
3200
کتا بھی بے کار مقصّر خدمت کم شکاروں
راکھی چوکی باجھوں کھاواں خیر تیرے درباروں
3201
درتیرے تے پلیا عاجز خیر کرم دا ہِلیا
ملے صواب جناب سچی تھیں کدے جواب نہ ملیا
3202
تدھ جھڑکیاں کوئی نہ جھلدا کسے جہان نہ ڈھوئی
ہتھ سرے تے رکھیں شاہا بخش بے ادبی ہوئی
3203
مدد نال بچائیں حضرت ہر شروں ہر بُریوں
کتھے قصہ رہیا محمد ہن کدھر ُاٹھ تُریوں
3204
جام جہان دسالن والا روشن چِت سجن دا
موہوں آکھ نہ آکھ محمد واقف ہے اوہ من دا
3205
اٹھے پہر محمد سرتے موت نقارہ گُھردا
دس کہانی پکے جانی نہیں وساہ عمردا
3206
جس ٹاپو دی گل پچھے سی پنکھی بولن والی
اس بندر وچ حوض وڈا سی صفت بیانوں عالی
3207
اس حوضے دے گردے آہے پنکھی ہور قد آور
کالے بکرے وانگ بدن تے جت لمیری وافر
3208
لاجوردی رنگ پنجے دا اکھیں بلن مشالاں
صورت دوجی ہور طرح دی کس دی شکل دسالاں
3209
اس حوضے تھیں روٹی ویلے قدرت ہوندی ظاہر
اک ہزار انگیٹھی اگ دی نکلے دندیوں باہر

لفظالی:
پاس = کول پاسے طرف، جھولیں = جھلائیں ، تانی رکھیں ۔ بُتا= نو سر بازاںدی کوئی اک کار روائی ،ٹُوڑے=ٹُکڑے ۔ مقصر= قصور وار، جھلدا = قبول کردا، ڈھوئی = رسائی ۔ نیڑے آون دی اجازت ،دندیوں = کنڈھیوں ،جہان دساون والا جام= جام جمشید۔ جہدے وچ سارا جہان دِسدا سی، چِت= دل ۔ سچاواں = سچ تے قائم ، دمڑی = پیسے دا چوتھا حصہّ تے روپئے دا٢٥٦ واںحصہّ ، خیر= بھِیکھ خیرات، صواب= نیت تے عمل دی راستی ۔ صدق ۔صفا، سچیار = سچ اختیار کرن والا۔ سچ تے قائم رہن والا، بڈھی دے ہتھ۔۔۔۔۔۔ = میرا معاملہ اوہ ہے جویں حضرت یوسف دے خریداراں وچ اک بڈھی مائی سوتر دی اک اٹی لے کے حضرت یوسف نوں خریدن آگئی سی صرف اوہدے کول خلوص سی تے خریدن دی چاہت سی ۔ دنیا وی طور تے پلیوں خالی سی،