ورقہ 190

3533
اوس گلوں بھی مڑدا ناہیں چلا اگیرے جاندا
پھر ملکہ نے ویر بلایا اس نوں بھی گھر آندا
3534
پھر جو یار پیارا بھائی صاعد نام کوئی ہے
اس بن گھڑی آرام نہ اس نوں ہر دم یاد سوئی ہے
3535
ہر ہر پاسے صدقوں پکا اہل وفا یگانہ
گھٹ گھٹ پیدا کرسی یارو ایسے پُت زمانہ
3536
ملکہ خاتوں تے بھین اس دی بدرہ خاتوں رانی
بدیع جمال سہیلی جس دی شاہ پری من بھانی
3537
دوئے بھیناں مڑ مڑ آون نالے ماؤ اوہناں دی
سیف ملوکے کول لیاون جوشے اوس سُکھاندی
3538
کھانے دانے ہور پوشاکاں شربت رنگ برنگی
اوس عزیز اگے آ رکھن چیز دِسے جو چنگی
3539
عشرت عیش سبھو کجھ لدھا یار نہ اکھیں ڈِٹھا
جاں جاں یار نہ ملے محمدؒ کجھ نہ لگدا مِٹھا
3540
عاشق نوں ایہ مال خزانے تخت حکومت شاہی
دلبر باجھوں ایویں دِسدے جیوں چوراں گل پھاہی
3541
ہک دن ہو اُداس شہزادہ کہندا ملکہ تائیں
کد اقرار ہووے گا پورا جاندی عمر اضاعیں
3542
جنھاں دے دل حب سجن دی سو کیوں بیہن نچلے
جچر فراق ہووے تقدیروں اِچرک وس نہ چلے
3543
جاں پھر دس سجن دی پونے بدھے رہن نہ ٹھلے
اس شاہی تھیں اس دے کوچے بھلے مینوں دھر کلے
3544
جس دل حُب پیار سجن دا ہر دم ملیا لوڑے
کیتے قول اساڈے ملکہ شاید تساں تروڑے
3545
یا میں تھیں گستاخی ڈٹھی یاتسیں کِسے ہوڑے
ضائع عمر مِلے بِن جاندی جگ جیون دن تھوڑے
3546
یاہن یار ملاؤ مینوں قول مُنہیں دا پالو
یاکوئی طرف ولایت اس دی رستہ پندھ دسالو
3547
تخت ولایت دولت عزت گھر میرے بھی آہی
سب کچھ چھوڑ پری نوں ویکھن ہویا سمندر راہی
3548
پھیر تساں اس بادشاہی وچ کیتا قید دھگانے
میں دلبر بِن سولی اتے عیش تساڈے بھانے
3549
موجاں مانن نہ میں آیا تخت تساڈے بہہ کے
پری ملے تاں بہتر نہیں تاں کے لینا بہوں رہ کے
3550
رخصت کرو اُتے ول مینوں جت ول دس سجن دی
پردیساں سردیساں کدھرے وانگن کوہ شکن دی
3551
صدقہ کر جوسیس سجن دیاں قدماں وچ نہ لاھیا
بھارا بھار نکما دھڑتے ایویں رکھیا چایا

لفظالی:
ویر بلایا= بھرا آکھیا، اہل وفا= یاری نبھاون تے عشق کماون والا، یگانہ = نویکلا ۔ نادر، جوں چوراںگل پھاہی= جبر دے ماحول وچ بہت ہی نا پسند شے، نچلے = سکون نال، جچر=جناں چر، اُچرک = اونا کوُچر،دھرکلے = زور نال چِک کڈہن والے دھکے، ہوڑے = منع کیتا ۔ روکیا ، جگ جیون= دنیا تے رہنا ، مُنہیں دا قول پالو = زبانوں کیتا اقرار پورا کرو، دسالو = وکھاؤ، دھگانے= دھکو دھکی زبردستی، اُتے ول = اوسے پاسے ، جِت ول = جس پاسے ، دس = اطلاع ، کوہ شکن = شیریں دا عاشق فرہاد جہنے پہاڑ اں دے پتھر توڑ کے دُدھ دی نہر کڈھی سی ، لاھیا تھلے= لاہ کے پیش کیتا،