ورقہ 192

3571
سن گلاں شہزادے تائیں ہوئی کجھ تسلی
لے دعائیں اَتے ثنائیں ملکہ گھر نوں چلی
3572
آساقی بھر دے پیالا آیا وقت خوشی دا
نیڑے آمقامی ہویا پچھلا یار پوشیدہ
3573
مدھ پیواں مستانہ تھیواں رل کے سنگ سواراں
شہر جنگل تھیں باہر نکل کے ڈھونڈ لیاواں یاراں

شہزادے دا صاعد نال ملاقات کرنا تے اک دوجے نوں اپنا حال دسنا

3574
راوی ایس کہانی والا لعلاں دا ونجارا
چُن چُن موتیں دئے مزوری کہے محمدؒ یارا
3575
شہزادے نوں چھوڑا ُتھائیں سنگ لدھا اس بھارا
صاعد دی لے خبر اکلا دور رہیا بے چارا
3576
اوکھا سوکھا ہو اکواری ڈھونڈ لیاویں اِس نوں
تینوں بھی رب سنگ ملاوے سنگ ملاویں اِس نوں
3577
سر پر سفر مصیبت سہیئے اپنا حال ونجایئے
نجم النساء سہیلی وانگر یاراں یار ملایئے
3578
حاتم طائی نے سن بھائی کیتی کیڈ کمائی
من سوال دوئے دے لِببئے اپنی جان گوائی
3579
بادشاہی سٹ سفر مصیبت ست واری اس چائی
ہن تک نام حیات اوسے دا شابش دیس لوکائی
3580
توں بھی مرد جوان کہاویں کُوڑا سچا جیسا
صاعد تے شاہزادے والا میل کراویں کیسا
3581
اس نوں باہوں پکڑ شہر دے راہ پر آن بہائیں
سیف ملوک شکار چلے تاں اوسے راہ لنگھائیں
3582
ہک دوجے نوں ویکھ لئین گے رہسی نہیں ہکلا
دونویں راضی ہون اس کموں پاک تیرا تد پلا
3583
بنھ ہن لک محمدبخشاراوی مرد ونگارے
ہک دن سیف ملوک شزادہ چڑھیا طرف شکارے
3584
سراندیپ شہر دا والی شاہنشاہ وڈیرا
اوہ بھی نال شزادے چڑھیا لشکر ہور بتیرا
3585
سر اندیپ نگر وچ پھر دے کوچے گلی بزاراں
ہر ہر قدمے نال شزادے لوک دئے سرواراں
3586
مانک موتیں ہیرے پنے مہراں ہور دیناراں
صدقے سَٹ سَٹ تودے لگے پیراں ہیٹھ سواراں
3587
خلقت بھج بھج تکن آوے سیف ملوک پیارا
مصر شہر دا والی کیسا دیوتیاں تے بھارا

لفظالی:
لے ثنائیں = لوکاں کولوں تعریفاں کرا کے، مدھ = شراب ، نشہ، مزوری= مزدوری ۔ صلہ، سنگ = ساتھ ، نجم النسا= ٹ ک بے نظیر شخصیتاں،سرواراں=سردے صدقے ،حیات = زندہ ،حاتم طائی دی کمائی= حاتم دی سخاوت نال کھٹی نامنا پاروں عرب دے بادشاہ نوفل نوں بڑا ساڑا سی اوہنے حکم دتا کہ جیہڑا بندہ حاتم نوں پھڑ کے لیاوے گا اوہنوں بھارا انعام دتا جاوے گا ۔ حاتم ڈردا مارا کسے جنگل وچ جا لکیا ۔ جنگل وچ کنگالی دے مارے ہو ئے بُڈھی بڈھاوی لکڑیاں وڈھ رہے سن لکڑیاں وڈھن دی مصیبت توں تنگ آکے بُڈھی دے مونہوں نکل گیا جے اج سانوں حاتم لبھ جاندا تے اوہنوں پیش کر کے بادشاہ توں انعام دیاں اشرفیاں لے لیندے تے محنت دے پواڑے مُک جاندے بڈھی دے کیر نے حاتم دی سن رہیا سی اوہدی سخاوت دے سمندر وچ چھل آئی تے اوہ باہر نِکل کے بڈھی اگے پیش ہو گیا کہ میں ای حاتم ہاں مینوں بادشاہ اگے پیش کر کے انعام جتومیں تہاڈے نال چلناں ،