ورقہ 198

3683 سرگرداں رہیوس نت پھردا ہرٹاپو ہر بندر نسناساں دی قومے پہلاں پائیوس قیدے اندر 3684 پنجرے اندر پاء اوہناں نے کیتا مینوں قیدی نال درخت رکھن لٹکائیں نہ گل سمجھ کسے دی 3685 درداں نال ہویا پُر سینہ خوب بلند آوازے غزلاں گاواں من پرچاواں شعر پڑھاں ترتازے 3686 نہ میں گل اوہناں دی سمجھاں نہ اوہ سمجھن میری مینوں جان پکھیرو لاون اگے دانے ڈھیری 3687 کچے دانے پاون مینوں کھاون کارن چوگاں اوہ نہ کھاواں پیٹ سکاواں رب دی دِتی بھوگاں 3688 پنجرا میرے والا ہووے نال رُکھاں دیاں ڈالاں موری وچوں حیلہ کرکے باہر ہتھ نکالاں 3689 میوے کول ہوون جے پکے توڑ شتابی کھاواں تاں اوہناں پھر معلم کیتا ہے ایہ مرغ سچاواں 3690 میوے پکے ویون لگے دانے بھُن چراون فجرے شام نکالن باہر جنگل بول کراون 3691 پھر پنجرے وچ پاون جلدی کرن وساہ نہ ماشہ مشکل قید مصیبت مینوں اوہناں عجب تماشہ 3692 بے ترساں نوں ترس نہ آوے کردے قید پرنداں سُکھیے باغیں اُڈن والے پنجریاں وچ جنداں 3693 کرن جدا اڈاراں نالوں جوڑے چا تروڑن پر بھجن سر گنجے ہوون اجے بے ترس نہ چھوڑن 3694 جنس اپنی تھیں وچھڑ جیہڑے نا جنساں وچ آئے کاہدا سُکھ صواد اوہناں نوں دم دم دکھ سوائے 3695 وچ ہوائیں اڈن والے قید اندر درماندے نہ اوہ سنگ نہ چوگ خوشی دی زہر نوالے کھاندے 3696 پنجریاں وچ ٹُرن نہ ہوندا کیکر ہوئے اڈاری آئی باجھوں جان نہ نکلے جھلن سخت قہاری 3697 خبر نہیں کس دیسوں آون مرغ غریب بٹیرے دانہ پانی پکڑ بدیسیں ہر ہر بنے پھیرے 3698 جالاں والے پکڑ لیاون پین پنجر وچ جالاں چالاں یاد کرن تے روون کوئی نہ محرم حالاں 3699 جیؤں جیؤں روون کرن پکاراں بولن بول غمی دے اوہ روون تے رکھن والے ہس ہس دوہرے تھیندے 3700 نہ کوئی سمجھے گل اوہناں دی نہ درداں دیاں کوکاں بھِڑبھِڑ کے اوہ مویا لوڑن عجب تماشا لوکاں 3701 ساری عمر پٹیندیاں گذرے سر تے وال نہ رہندے پِتّا مارن شُکر گزارن رب دا دتا سہندے لفظالی: نسناس= اِک پیر ۔ اِک اکھ۔ اِک کن تے اِک ناس رکھن والی قوم، پائیوس= اوہنے مینوں پایا، بھوگاں = بسر کراں ، مرغ سچاواں = اصلی پنچھی،جنگل بول = پیشاب ٹٹی، سُکھیے= خوش حال، درماندے= بوہیوں باہر ہل کے نہ جا سکن والے روگی ، آئی= قضا۔ موت، جالاں = زندگیاں ۔ حیاتیاں ۔ جیون بھوگن دا عمل ، بِھڑبِھڑ کے= پنجرے دیاں تیلیاں نال مقابلہ کر کے ،پٹیندیاں = تیلیاں وچ سر پھسا کے قید دی مار کھاندیاں ، پِتا مارنا= غم غُصہ کِند غیرت دا احساس گوا چھڈنا، صواد= ص۔ صحیح۔ جائز،