ورقہ 199

3702
بے رحماں نوں رحم نہ آوے ویکھ مصیبت بھاری
سجناں نالوں سجن وچھنے رسم کہی ہتیاری
3703
ہک لہندے دے چڑھدے جاندے چڑھدے دے مُڑ لہندے
ہکناں سخت نصیب اوّل دے پنجریاں وچ بہندے
3704
دور وطن ہمراہ نہ کوئی پیا قضیہّ بھارا
کھولیں قید امید تیرے تے یا مرشد سچیارا
3705
بُری جدائی سہنی آئی لدگیوں دلدارا
رب رحیم غفور محمدؒ میلے پیر پیارا
3706
مدّت پچھے صاعد تائیں نظر پیا شاہزادہ
حال سنا محمدبخشا گلاں چھوڑ زیادہ
3707
یار اڈیک قصےّ دی اندر لے لے کھان ادھارا
سدھی صاف مُکا کہانی نہ کر بہت پسارا
3708
صاعد حال سناندا شاہا اینویں ساں میں قیدی
کدے خلاص کریگا ایتھوں آہی آس ربے دی
3709
آیا رب کریمی اُتے ایہہ سبب بنایا
جو سلطان ملک دا آہا چڑھ اوہناں تے دھایا
3710
جس قومے وچ قیدی ہیساں میں پردیسی بندہ
اس قومے دی سختی آئی مار چُکائیوس دھندا
3711
اوتھوں رب خلاصی کیتی نس ٹریوس کر جلدی
اگوں شترسراں نے پھڑیا لکھی ملی اول دی
3712
شُتر سراں دا راجہ جیہڑا گھر اس دے سی بیٹی
قوم اپنی وچ صورت والی زیور نال لپیٹی
3713
اُس بی بی نے میرے تائیں اپنے کول منگایا
قدرت نال اوہدا دل شاہا ویکھن سات وِکایا
3714
مدّت پاس اپنے اس رکھیا لوڑے مطلب پایا
اوتھوں بھی پھر نس کھلوتا مولیٰ پاک بچایا
3715
گھنی گھنیری ویکھ مشقت پہتوس ایس نگر وچ
ہک مسجد وچ ڈیرا کیتا بیٹھا ساں فکر وچ
3716
ہک نمازی بڈھا آہا اس مسجددا بانگا
اج اس باہر آندا مینوں سیر کرن دی تاہنگا
3717
اس جائی آ بیٹھا شاہا جس جائیوں تدھ آندا
سیف ملوک دے غم اندر بیٹھا ساں درماندہ
3718
شاہزداے ایہ گلاں سن کے صاعد پک پچھاتا
ہنجوں رویا اٹھ کھلویا فضل ربانا جاتا
3719
صاعد تائیں سینے لائیوس نال پیار صفائی
کہندا سیف ملوک شہزادہ میں ہاں تیرا بھائی
3720
سیف ملوک میرا ہے ناواں عاصم شاہ دا جایا
تینوں مینوں وچ سمندر رب وچھوڑا پایا

لفظالی:
وُچھُنے= وِچھڑگئے، ہتیاری= ظالمانہ ، سچیار= سچ دھارن والا۔ حق پرست، ادھار لے لے کھاون = قصہ سنن واسطے پہلاں ای بے تاب بیٹھے نیں ( بِل ترن دی آس تے ادھار چُکنا)وکایا= وِکیا۔ دل دے بیٹھی، پسارا= کھلارا۔ پھیلائ،لوڑے مطلب پایا= اوہ اپنا جنسی مطلب حاصل کرنا چاہندی سی۔ کام بھُکھ لاہنا چاہندی سی،تاہنگا= آس اڈیک وچ، جائی= تھاں تے ، جاتا= سمجھیا،سہنی آئی=جھلنی پئی