ورقہ 202

3759
صاعد کہندا سن توں شاہا میری درد کہانی
جاں شزادے نالوں کھڑیا دور رُھڑایا پانی
3760
چالیھ روز رہی سی جھُلدی وا مخالف ظالم
تختے تے میں رُڑھدا رہیا نہ دسدا کوئی عالم
3761
سرگردان رہیا اوہ تختہ اتنی مدت توڑی
چاروں طرف دسے جل مارو زمیں نہ لبھدی لوڑی
3762
آفت ٹھاٹھاں دیہن کلاوے گُھمن گھیر قہر دے
دانہ پانی اجے نہ آہے مُکّے لکھے امر دے
3763
ہک دن جھکھڑ وا کھلوتی ہوئی دُور غباری
انبر دھرتی دِسن لگے کیتی رب غفاری
3764
ہک ٹاپو دے دندے مینوں جا صاحب نے لایا
جان لباں پر آئی آہی بھُکھ پیاس رُلایا
3765
ٹاپو اندر نظری آئی نعمت ودھ شماروں
مِٹھے میوے ٹھنڈے پانی خوش ہوا بہاروں
3766
گھنیاں چھاواں سُچیاں جائیں سبزے دھرتی کجی
ہریاں شاخاں میوے بھریاں کوئی نہ سُکی بھجی
3767
کوئی مدت اس بندر اندر کیتا وقت گذارا
اوڑک ٹریوس بنھ کے ٹلا لکڑیاں دا بھارا
3768
میوہ پانی ٹلے اُتے پالئی کجھ خرچی
اوسر وقت بدیسی بھُکھے آپ حکیم بورچی
3769
پھیر اوہ ٹلّا پانی اُتے ٹریا چار مہینے
اس سختی دیاں گلاں دساں سڑ بل اُٹھن سینے
3770
ساری عمر رہاں جے گِندا اوہ مصیبت بھاری
سیکڑیاں تھیں ہک نہ مُکدی ایسی رنج گذاری
3771
مچھ کچھوّ تے بُلہناں تندوے سپ سنسار جماعتاں
لُدھر کُمّے تے جلہوڑے ہور ہزار آفاتاں
3772
مارو مار کریندے آون وڈے وانگ پہاڑاں
ہر ہر دے منہ وچوں نکلن دوزخ ہار ہواڑاں
3773
اوہناں بلائیں تھیں رب مینوں قدرت نال بچایا
ہر عاجز دا حافظ ناصر واہ واہ بارخدایا
3774
ترے مہینے سنجد باجھوں کھا دھی چیز نہ کائی
سخت مصیبت اوس کٹائی آہی جس بنائی
3775
ہک دن کرنا رب دا ہویا موج چڑھی دریاواں
روئے زمیں تے پانی پھریا کے کجھ آکھ سُناواں
3776
اُچی نیویں تھاں نہ چھڈی جل تھل ہویا پانی
میں پر روز حشر دا آیا مشکل سخت وہانی
3777
اس پانی دے زوروں میں بھی جیون تھیں ہتھ دھوئے
ایہہ مویا کہ مویا میں بھی یار جویں سن موئے

لفظالی:
عالم= اٹھاراں ہزار جنساں وچوں کوئی اک ،چھ ہزار آکاش تے چھ ہزار دھرتی تے چھ ہزار پانی وچ نیں ، جل مارو = قاتل پانی ، کلاوے دینا= دوہتھاں دے کلاوے وچ بہا کے ۔فضا وچ جُھو لے دینا کدے اک پاسے کدے واپس دوجے پاسے ، امر = الٰہی امر، دندے = کنڈھے ، بدیسی= پردیسی، خرچی=راشن ، اوسر وقت= نازک موقع تے۔ اوکھے ویلے، کچھو = وڈے کچھو ے کھچوپڑ ، بُلّہناں=Blind Dolphin، دوزخ ہار= دوزخ وانگوں ، تندوا = پانی دا اک مارو جانور جو پانی وچ اپنیاں تنداں کھلار کے رکھدا اے جدوں کوئی جانور ایہناں تنداں نال لگ جاوے تاں اوہ چکی دے پُڑ وانگوں پھر کے تنداں اپنے اندر سمیٹ لیندا اے تے شکار مُنہ اندر لے جاندا اے، جلہوڑے= پانی وچ کم کرن والی فرضی مخلوق،ہو اڑ= گرم ہوا۔ بھاپ، سنجد=ملھے دے کو کن بیر ، سنسار= مگر مچھ، جماعتاں = ونگیاں ، کُمے = کچھو کُمے، بار = اللہ تعالیٰ دا اک صفاتی ناں نیکو کار،