ورقہ 6

ترغیبِ دِل بالتزامِ مشہد عشق و بیان بلند پروازِی
اُودر عالمِ رضا کہ فوقِ مَراتب است

ساقی آب طہُور طلب دا جام مزے بھَر پائیں
دریا ذَوق محبت والا گُھٹ دِلا پی جائیں
چا ہتھ تیغ بِرہوں دِی خُونی چشم اُگھاڑ حجابوں
گُھنڈ پلٹ چمک دے عشقا مُہر اوتار گُلابوں
مستی چشم پیارے والی جان جگر کھا جائے
دَرد منداں دے سُن سُن حالے ہووَن دَرد سوائے
غم بِرہوں دے خُونی اشکوں نین رَہن گُلناری
جان کباب نمک پُر شوق دِل نُوں رہے خُماری
دِل بے عشق نہیں دِل مُولے بے خبرا وِچ خوابے
تَن بے دَرد دِلاں دا مِٹّی گُنھ رَلائے آبے
عشق بناں تَن دُشمن دِل دا تے دِل دُشمن تَن دا
وَیری نال پیا وَس وَیری واسا خار چمن دا
عشق بناں دِل مُردہ غافل کِس گنتی وِچ آوے
عشق دِلاں نُوں صقل غماں تھیں کر شمشیر وکھاوے
مزہ نہیں بن عشقوں دِل نوں نور نہیں روشنائی
غم بِرہوں دِل لذّت باجھوں دِل نُوں ذَوق نہ کائی
ذَوق دِلے نُوں عشق وراؤں ثابت کرے جے کوئی
اس غافل نُوں اُس دَرگاہوں ہرگز مِلے نہ ڈھوئی
وِچ حضور دوام نہ دَسیّا نہ اس خبراں پائِیاں
تانگھاں ہور ورائے وراؤں اِسدے ہتھ نہ آئِیاں
بے خبراں نُوں خبر نہ عشقوں کردے کُوڑ دُہائیاں
دَرد منداں نُوں بیدرداں دے دَرد مثال دوائِیاں
دِیدہ ہور شنیدہ دے وِچ جیڈک فرق جُدائیاں
قالیاں حالیاں دے وِچ ایویں حداں فرق لگائیاں
بے دَرداں دے دَرد مصائب دَرداں ہور ودھائیاں
اوہا دَرداں دَرد منداں دِی پھیرن دلیں صفائیاں
بے درداں دِیاں عشرت خُشیاں لذّت نار ادائیاں
دَرد منداں دے دِلیں کدائیں وِچ شُمار نہ آئِیاں
نظر بلند جیہناں دِی دَھانی مِلے مقام عزیزاں
ناچیزاں دِیاں چنگیاں چیزاں پائیاں سبھ ناچیزاں
عشق مقام جمع دے سٹیاں تلویناں تمیزاں
غم خوشیاں اس دُنیا والے بنے غُلام کنیزاں
جھل اَولّے راہ چلیندیاں عشقوں ضرباں کاری
ہو طالب لاہ ویکھ نقابوں اُسدی رمز پیاری
ناز نیاز وِکے مُل چڑھ کے عشقے دے بازارے
ایہہ مزجات بضاعت جاناں رہن پئیاں وِچکارے
عشق اندھیری جاں سَر جھلے کھاون جِگر ہُلارے
خودی تکبّر مان غُرّورت جان پلک وِچ مارے
عشق کرم دا قطرہ اَزلی تیں مَیں دے وَس ناہیں
اِکناں لبھدیاں ہتھ نہ آوے اِکناں دے وِچ راہیں
اِکناں کھپدیاں عُمر گوائی پَلّے پیا نہ کائی
اِکناں ہوش جدوکی آئی ایہہ نعمت گھر پائی
کریں طلب جے صادق صدِقوں تاں بھی رَہے نہ ہاوا
یاریاں وِچ دُشواریاں جھلدیاں رَہے نہ دِل پچھتاوا
مُشکل ایہہ دُکھاں دِی گھاٹی اوکھِیاں اِس دِیاں وَاٹاں
بحر عمیق ایہی بے پایاں ٹھاٹھ چڑھیندیاں لاٹاں
اِس گرداب نہ ہاتھ کدائیں گُم گِیاں وِچ ذاتاں
بعد دُکھاں سُکھ ملدے آئے دِن روشن وِچ راتاں
آتش عشق دُکھاں دا دوزخ جل بل ہُو انگیارا
ہو کے اگ سما وِچ آتش تاں پاویں چُھٹکارا
بلدیاں رہن جِگر وِچ لاٹاں بھَکھ بھَکھ شوق وِصالوں
سر رَہے اِک سبھ کجھ جاوے ٹُٹ تعلق حالوں
اس دُنیا دی گردن اُتے قدم دَھر لنگھ جاوے
بحر طلب دے رُڑھیا جاندا لوکاں نظر نہ آوے
جھال جھلے تلوار بِرہوں دِی قَدم نہ موڑ ہٹاوے
تیغ وَگے پر پیر اگاہیں زَخموں خبر نہ پاوے
گجھی رمز وَگے ازغیبوں لُٹ جِگر لَے جائے
کھُبّا تِیر کلیجے رَڑکے خُون وَگے دَریائے
چشم اولارے کرے نظارے شوق رَہے تَن مارے
جیوندیاں جی زِندہ ہووے جلے بِرہوں دِی نارے
اگ وَرہے سر نظر نہ آوے بیٹھ اِکلّا رووے
نین وَگن دو نہراں وانگوں خُون جِگر تھیں دھووے
وِچ اُڈیکاں وَقت وِہاوے وصل ملن دِی تانگھے
گرد غُبار امکانی سارا گُزرے اِکت اُلانگھے
جس نُوں عشرت کہے لوکائی ایہہ اِس تھیں مُونہہ موڑے
ہفت قَدم طیران اِکی تھیں جذب پَوے نہ چھوڑے
قلب نچوڑے قالب توڑے دو دَم وِچ وِچھوڑے
دائم اَنت ملن سُکھ سارے دَرد جھلّے دِن تھوڑے
پِیوے گول پیالے زہروں مستی چڑھے سوائی
وجّے تیغ کہے بسم اللہ ایہہ محبُوب لگائی