ورقہ 207

3852
تک دیدار بہار حسن دی یار پیارے والی
دُکھ گئے سکھ حاصل ہوئے کرم کمایا والی
3853
سیف ملوکے نوں پھر کہندا صاعد یار پیارا
توں بھی دس شزادہ اپنا سفر قضیہّ سارا
3854
سیف ملوک حقیت اپنی کھول سنائی ساری
یار یاراں دے دکھ ونڈاندے کر کر گریہ زاری
3855
صاعد نوں سن درد کہانی شہزادے دی کُلیّ
رنج مصیبت محنت سختی اپنی ساری بھُلی
3856
پھیر شہزادے کولوں پچھدا دس میرے دل جانی
باغ ارم بدیع جمالوں لبھی آ کجھ نشانی
3857
جے کر دس سجن دی پئی آ متے ملاں گے کیویں
نہیں تاں رنج مصیبت سارے گئے اساڈے ایویں
3858
شاہزادے فرمایا اگوں ہووی مبارک بھائی
باراں روزاں تیک پری دی ہے اڈیک اس جائی
3859
آپے ایتھے آملے گی جے چاہیا رب سچے
ملکہ خاتوں نے سنگ میرے قول نہ کیتے کچے
3860
صاعد شکر گزار ہزاراں حمد کہے پھر رب دی
ضائع گئے نہ رنج اساڈے آس لگی مطلب دی
3861
القصّہ اس روز شزادہ نالے صاعد تائیں
سر اندیپ شہر دے والی رکھے کول بہائیں
3862
جاں برخاست کچہری ہوئی رہے امیر وڈیرے
صاعد تے شہزادہ شاہ تھیں وِدعیا ہوئے ول ڈیرے
3863
شاہی گھوڑے دو منگائے جلدی وچ کچہری
زین لگام جنھاندا آہا سب اسباب سنہری
3864
جوڑے تھان پوشاکاں سُچیاں لائق بادشہاندے
زیور زر جڑاؤ اوہ بھی دو دستے کر آندے
3865
چالیھ ہور غلام پیارے سندر صورت والے
خِذمتگار ہوشیار سیانے خوب جنہاں دے چالے
3866
ہور ہتھیار امیراں لائق جوہر دار فولادی
چمک جِنھاں دی مارے دوروں دشمن لوک فسادی
3867
ایہ سبھ چیزاں وانگ عزیزاں شاہنشاہ نگردے
صاعد نوں انعام دتا سی تسیں وزیر مصر دے
3868
صاعد دا کجھ انت نہ آہا حسن علم چترائی
طبع لطافت رسن اوازے قبضہ ہنر دانائی
3869
سوہنا خط صفائی والا مِٹھی جیبھ رسیلی
بادشاہے نوں دے دعائیں نال کلام رنگیلی
3870
جدوں کلام زبانوں کیتی اوس عزیز مصر دے
مالک مُلک ولایت والے ہو گئے سبھ بردے

لفظالی:
محنت= دُکھ ۔ سنتاپ، متے= منصوبے ، سنگ = نال، القصہ= مکدی گل ایہہ وے، والی = مالک ، دودستے= چوکھراں دے اگلے پیراں نوں ہتھ آکھیدا اے سِکھے ہوئے کرتب دار گھوڑے نوں جدوں کسے محفل وچ کرتب دکھان لئی لیاندا جاندا اے تاں اوہ اگلے دو پیر چک کے سلام کردا اے ایس حالت نوں دو دستہ کرنا آکھدے نیں ، خط =چہرے دے وال، بردے = خریدے ہوئے غلام، آوازے قبضہ= آواز تے کنٹرول ، رسن= جیبھ زبان، چترائی = عقل مندی چستی چالاکی ،جوہر دار فولادی= فولادی لوہے دے نقش رکھن والا ہتھیار جو لوہے دے معیاری تے اصیل ہوون دا ثبوت اے پئی لوہے تے نقش ہوندا اے،