ورقہ 209

3890
بدرہ خاتوں صورت ایسی لازم کرے بدر نوں
میں بے داغ مینوں تک تینوں لگا داغ جگر نوں
بدرہ خاتوں دا روپ تے صاعد دا اوہدے تے عاشق ہونا
3891
بدر منیر زمیں پر روشن بی بی بدرہ خاتوں
ملک اسمانی تک نہ سکدے ڈردے عشق افاتوں
3892
صورت گر کوئی چین چگل دا ایسے نقش نہ سنگے
کنڈل دار دو نانگ دو زلفاں اکھ لڑیاں دل ڈنگے
3893
جو تکے سو سڑسڑ پکے کھڑ دی عقل داناواں
بے داغاں نوں داغ لگاوے صبر کھڑے فقراواں
3894
رنگ گلابی انگ حسابی چہرہ وانگ متابی
جُثے تھیں خوشبوئی ہُلے اکھیں مست شرابی
3895
اُچیّ لمیّ نازک گوری نرم چنبے دی ڈالی
ناز انداز تے آن کرشمہ صفت خداوند والی
3896
نک بیشک فولادی کھناّ ترکھی گھوڑی اُتلی
عشق مجاز اکٹھا کر کے سرجی سی رب پُتلی
3897
قد سفیدے وانگر ٹاہنگر بازو شاخاں بھویاں
سخت آہے پستان وٹے تھیں مثل نارنجاں نویاں
3898
نال شکر ہم تنگ مِٹھی سی تنگ موہیں دی موری
گل کرے تاں خوب اوازہ چھنکے مثل کٹوری
3899
پستہ مغز بادام گری دی لذت تری شکل سی
گرد پتاسہ مٹھا خاصہ رنگ دنداسہ مل سی
3900
سخت کماناں سن بھروٹے پیشہ زُور کمانا
پلکاں تیر خدنگ دِلے دا مارن ترت نشانہ
3901
بھروٹیاں سر آن جھکائے آ لگے وچکارے
جیونکر ہووے مقامر اندر کعبتین قمارے
3902
اُچاّ متھا بہت کشادہ جیونکر زیب زنانہ
دو بھروٹے چن عیدیں دے یا خمدار کماناں
3903
اکھ پرت تکے جس پاسے ظالم نین سپاہی
چھک کٹاراں کر دے ماراں لٹن پاندھی راہی
3904
مست اداس بیمار دیوانے نین متے نِندرائے
چشماں نال کرشمہ کر کے جادو منتر پائے
3905
پلکاں تیر آہا نک پتلا خنجر سان چڑھائی
مِٹھے اوٹھ صلح وچ راضی غمزہ کرے لڑائی
3906
تھوڑا ہسےّ تے دل کھسے وسے وچ مناں دے
بدرہ گوری ہسے چوری جیونکر شرم زناں دے

لفظالی:
لازم = لاجم ۔ شرمندیاں ،ملک= دو فرشتے ہاروت ' ماروت ٹ ک شخصیتاں ، چگل= ٹ ک تفصیلاں، سنگنا= پتھر وچ تراشنا، حسابی = متناسب، آن=معشوقانہ ادا ، کھنا= کھنڈا۔ دو رخی تلوار، گھوڑی= نک دا ادہ حصہّ جتھے عینک سوار ہوندی اے ، نویں نارنج= کچے سنگترے، خدنگ = ہولی تے پکی لکڑ جہدا تیر بندا اے،ہم تنگ= وزن وچ برابر، بھویاں = مُڑیاں ہویاں، مقامر= جوئے باز، کعبتین = ہڈی دے بنے چھ پہلو دومکعب دانے، قمارے=قمار ' جوئے دی کھیڈ( جوئے باز مکعب دا نیاں اُتے جھُکے ہوندے نیں تاں جو دانیاں اُتے اُکرے نشان چھیتی پڑھ سکن )سان چڑھائی= سان تے تیز کیتی ہوئی، زیب= سجاوٹ ، متے=مخمور۔ مدھ دے اثر وچ چوُر، غمزہ = اکھ دا اشارہ ، اوٹھ = ہوٹھ، صلح وچ راضی= چُمے جاون لئی رضا مند، کھسّے= کھوہ کے لے جاوے،