ورقہ 222

4132
اعظم اسم مبارک پڑھدا سورے نبی خلیلے
شاہ مُہرے سلیمانی کھولے سیف ملوک اصیلے
4133
مورت ویکھ پری دی اوّل قدم شکل دے چُمےّ
پھر اکھیں منہ متھے ملدا مڑمڑ جاندا گھُمّے
4134
پھر لپیٹ اندر تعویذے بازو بند کر بدّھا
کہندا برکت تیری پچھے میں ایہہ ویلا لدھا
4135
صاعد باجھ نہ رکھیا اوتھے خذمتگار نہ گولا
پین شراب ہکلے بیٹھے نہ کوئی شور نہ رولا
4136
بھر بھر پِین شراب پیالے پی پی تھیون کِھیوے
چہرے روشن مثل متابی نین بلن جیوں دیوے
4137
جاں کوئی ساعت اینویں گزری ہویا کرم خدائی
ہور نویں خوشبو شہزادے دلبر ولّوں آئی
4138
ملکہ خاتوں تے ماں اس دی عنبر عود جلائے
مُلکاں وچ گئی خوشبوئی عطر محلیں لائے
4139
پریاں ایس مہمانی تائیں بہت پسند لیاون
لے خُوشبو ہوون دل راضی ہسّن کھیڈن گاون
4140
ایسے طرح دہاڑ گزاری شام پئی دِن لتھا
شمس بدیع جمال پری دے کج لیا مُنہ متھا
4141
صفاں قطاراں بنھ کھلوتے آدم وانگن تارے
شاہ پری اسمانی چُھپی پردے وچ کنارے
4142
دن ڈْبا تے پئی نماشاں شاہ پری پھر آئی
پیا گھُنکار ولایت اندر رہیا شمار نہ کائی
4143
باغ محل تلا کنارے سارے صحن چبارے
ہر ڈالی ہر پتر اُتے پریاں ڈیرے مارے
4144
چمکو چمک پوشاکاں سُچیاں ہک تھیں ہک چڑھاوے
ہر ہک بدر منیر حسن دی نجم نساء کہاوے
4145
کڑیاں پھرن ترنجن جُڑیاں بنیاں پہن پچریاں
ہسّن گاون ماہنگے پاون اُپّر باراں دریاں
4146
چمکن سالو لمکن واگاں چھنکن چُوڑے سُچے
جوڑ مروڑ کڈھن لک پتلے لٹک ٹرن قد اُچےّ
4147
معشوقاں دی صفتیں آیوں تاں گل دُور رہے گی
تھاں کُتھاں پچھان محمدخلقت کے کہے گی
4148
ہر ہر جائی کر تکلیفاں زور طبع دا دسدا
درد فراق فقیر دسیندے جو اندر وچ وسدا
4149
جے ہر ویلے درد پکاراں سُنیئر دُکھیے ہوندے
رنگا رنگ کلام بھلیری بہتر ہسدے روندے
4150
بدرہ دے گھر شاہ پری دا ہویا آن اُتارا
موتیں لعل جڑاؤ تنبو سونے دا سی سارا

لفظالی:
سورنا= ویلے سِر بوڑھن لئی یاد کرنا، اصیل = خاندانی، گُھمّے جاندا= قربان جاندا، گولا= غلام ، کھیوے= مخمور ۔ نشئی، دن لتھا= سورج ڈُب گیا، نماشاں=شام، گھُنکار= گھُو کر ، ڈیرا مارنا= قبضہ جما لینا، چڑھاوے= چڑھیندیاں ، بدر منیر نجم النسا= ٹ ک شخصیتاں ، ترنجن = عورتاں دی من پرچاوے دی منڈلی ، بنیاں = سجیاں ، پچریاں = زیور ۔ گہنے نوں ڈگن توں بچاون لئی پوری احتیاط نال پکیاں کرنا تے پچر کولی نوں تیلی دے تھلے پانا، ماہنگا= تال نال ماری جارن والی تالی، سالو= لال رنگ دی سگناں دی چادر، واگاں = پڑ پڑیاں تے لمکن والیاں ل دی شکل دیاں زلفاں جو گھوڑے دی واگ وانگوں جاپدیاں نیں ، سُنیر= سنن والے، کتھاں = بے موقع ۔ غیر مناسب تھاں تے، تکلیفاں= شاعر انہ تکلف بناوٹ،