ورقہ 8

دَر ذِکر سببِ تالیفِ ایں کتاب المسمّٰی
''بہ اَحسن القصص''

مَیں پروردہ عشق سخن دا جاں غفلت وِچ آیا
مُدّت وِچ حجاب غماں دے میرا وَقت ویہایا
ڈونگھے زَخم جِگر وِچ رَڑکے ہو ہو اَنت پرانے
چا ہتھ تیغ جفاکش بِرہوں ڈِٹھا کھڑا سرھانے
دریاواں دِیاں لہراں وانگوں نین کُھلّے پَرنالے
ڈُب ڈُب گئے غماں دے بیڑے بھَرے مصیبت والے
غرق گئے دِی غفلت خوابے آب سِروں وَیہہ چلیا
جاگ پیارے کیڈک سُتوں عشق سُنیہا گھلیا
تَپدیاں اکھیں جِگر تڑفدا اُٹھیا اُبھّڑوایا
دِل تھیں نُور چمکدا پایا یُوسف نظری آیا
کنعانی پیغمبر زادہ تے خود نبی خدا دا
محبوباں وچ جِس دا ثانی نہ کوئی سرو آزادا
نور فشاں پیشانیوں دَمکے سطح فلک دا سارا
نور رُخوں جیں خلق پُکارا نام لیاں چھُٹکارا
ہوش سمھال قلم چا ہتھیں قصدوں واگ چلائی
آتش دِل دِی چاڑھ النبے ورقاں وِچ وگائی
قصد میرے نوں پُورا کرسی پُورا کرنے ہارا
دَرد منگاں مَیں اللہ کولوں جیں دَر باجھ نہ چارا
نظم لڑی وِچ لُغت پنجابی موتی عشق پروواں
دن کائی وِچ بحر بِرہوں دے داغ دِلے دا دھوواں
مَت کجھ کریں تعجب قاری ویکھ عجائب خانے
تے مت آکھیں آپ بناون شعر بناون والے
اس وِچ مطلب خاص قُرانوں سُورۃ یُوسف والی
سبھ تفسیر حدیث نبیوں کہے امام غزالی
دل وچ شک دھریں مت اِس تھیں پَوے نہ دِین تباہی
اِسدیاں حق بیاناں اُتے خاص قرآن گواہی
وِچ قرآن خدا ایہہ قِصّہ اَحسن کر فرمایا
جیں خود آپ سراہے خالق رَلے نہ جُھوٹھ رَلایا
احسن تھیں کِیہ ہور بناوے جے کوئی جھُوٹھ رَلاوے
ایتھے اَحسن اَکذب ہو کے عیب سُخن نُوں لاوے
جے کا جُھوٹھ کرے وِچ داخل راہ چلے گمراہی
اِسدے جیڈ تباہی والا کیڈک ہور گُناہی
خام روایت میں وچ اِسدے داخل کراں نہ مُولے
ہووے خطا سوارن صالح صاحب عجز قبولے
ہے پر جیویں تقاضا شعروں نغز سخن دِل کھائے
بے تاویل خطا وَل کوئی متاں کلام لَے جائے
مطلب فوت نہ ہووے بھارا تے کم بیشوں خالی
ظاہر باطن نال ادب دے سمجھے رمز نرالی
ذکر کریندیاں حال نبیاں فرض ادب دیاں جائیں
اپنے عَیب نہ کڈھ سر لاون پاک صفیاں تائیں
افراطوں تفریطوں خالی تُہمت ذِکر نہ کائی
اصل کلام مؤثر عشقوں کھولے نُور صفائی
ایہہ تفسیر غزالی وچوں اکثر مطلب پائے
حال زُلیخا جامی کولوں جیئوں سننے وِچ آئے
موسیٰ دِی توریت جو اج کل ہے مشہور اِتھائیں
بعضِ اعانت اس تھیں پکڑی ویکھ مطابق جائیں
پر جو وِچ کُتب اسلامی کامل پتہ نہ پایا
حرف اجیہا وچ بیانے میں نہ مُول لیایا
درد دِلے دا اُگھڑ وگیا بِرہوں جام پِلائے
رہن کباب بِرہوں دِی لاٹے جِگر فراق جلائے
یارَبّ صدق سخن دِی لذّت دِل میرے وِچ پائیں
صاف سُخن تے شعر اُجالا روشن آخر تائیں