ورقہ 251

4680
سارنگ گاوے سن فرزنداں جو سارنگ دے خویشی
پُوربیاں شاپور سُنائے وقت وڈیری پیشی
4681
جنگلا تے بڈ ہنس الاپے بروا ہور ملہاراں
کالے گھاٹ نیناں تھیں دسن ہنجوں مینہ بہاراں
4682
گل رخ شاہ پری دے شوقوں لیندا تان ہزاراں
غم دے نغمے سچ محمد دین گواہی تاراں
4683
غزل رباعی ریختیاں نوں گاوے وچ سرودے
ویلاں دیندے نین شتابی دُر سٹن وچ گودے
4684
اُچاّ تان اُٹھا لگاوے دوہڑے وچ جگر دے
زہر الودی کانی وانگر گھاء کلیجے کر دے
4685
جھُلی واء سجن دی پاروں چاوے چِت اُداسی
ہِینا ہو کریندا عرضاں واؤ ول ارداسی
4686
من سوال میر اہک بھارا ہے خوش واؤ فجر دی
جے اوہ آپ نہیں منہ دسدا بوء پُچا دلبردی
4687
میں عاشق بے صبر بندے نوں چِت نہیں جے لاندا
آپ کُٹھے دے سرتے ناہیں قدم مبارک پاندا
4688
پھیر گئیں تاں چاء لیاویں دُھوڑ اوہناں دے در دی
سرمہ پاواں نین سُہاواں لائق ہوواں بصردی
4689
جاں ہو جاویں میرے ولوں پھیر پِیا دے جائیں
خدمت کریں سلام پُچائیں آکھیں دے دعائیں
4690
اسیں نہیں پج سکدے اوتھے جس سنگ پریتاں لایاں
یار پیارے ٹور لیاویں کول اساڈے سائنیا
4691
درد فراق سجن دے کیتا میں ہولا ہِک ککھوں
لکھاں ککھ اڈاریں واؤ ایہ بھی جان ہک لکھوں
4692
لئیں اڈار مینوں بھی ایتھوں اندر دُھوڑاں گرداں
لکھ کوہاں دے کھڑیں مرِیندا کر کرکے سرگرداں
4693
تختوں چاء پیا دی نگری جا گلیاں وچ سٹیں
بھلا کریں ایہ نال غریباں اجرالہٰوں وٹیں
4694
نیونہہ لگایا تے دُکھ پایا اپنا جَرم گوایا
ایہ دل میرا گوشت بیرا سیخاں دے منہ لایا
4695
زہر پیالا عشقے والا پیتا کس پچایا
نک وچ آئے ساس محمد آس سجن دی تایا
4696
عشق قصائی چھُری وگائی کوہندا دے دے لتاّں
چوہیں گُٹھیں حکم اوسے دا کس پاسے نس وتاں
4697
عاقل تھیں بے عقل سدایا بھل گیاں سبھ گتاں
ننگ ناموس سنبھال محمد دین سیانے متاں

لفظالی:
گل رُخ= گلاب دے پھُلاں ورگے رخساراں والی، شوقوں = عشق توں ، سرود= راگ گیت، ریختی= زنانہ جذبات تے زبان والی اردو شاعری جہدے نمائندے جان تے رنگین صاحب سن، ویل = گوئےے نوں مِلن والا انعام یا نقدی، دُر = موتی ایتھے مراد اتھرواں توں اے ، کانی = تیر، گھائ= گھاؤ ۔ پھٹ ، چِت = دل ، اُداسی= دنیاتوں ر ج کے چھڈ جاون دا مُوڈ ،ہےنا = عاجز ۔ مسکین۔ نمانا، ارداسی= عرض داشت کرن والا، چِت لانا= دل وچ تھاں دینا، دُھوڑ= خاک ۔ غبار، بصر=دیکھنا، ہک ککھوں = اک ککھ توں ،اُڈاریں = اُڈانی ایں ، اڈار= اُڈا، کھڑیں مِریندا= مار دا مار دا لے جاویں ، کر کرکے سرگردان= سر پرنے اڈاندا پھریں ، الٰہوں اجروٹیں = اللہ کولوں بدلہ لئیں، کس پچایا= کوئی ہضم نہیں کر سکد۔ ضرور ای ہلاک ہو جاندا اے،نک وچ ساس= لباں تے جان، نس وتاں = دوڑ جاواں، گتاں= چالاں ۔ ٹوراں ، عا قل تھیں = عقلمند ہو کے وی،