ورقہ 252

غزلاں دوہڑے جو شہزادہ گاوندا سی
4898
تختی دل دی اتےّ لکھے صورت نقش سجن دے
دھوتے دور نہ ہوندے ہر گز ڈونگھے اکّھرّ من دے
4999
یاد میری تھیں بھُلدی ناہیں ہر گز زلف پری دی
سخت کمند گھتے جس وانگر رستم تے بہمن دے
4700
حسن جمال اوہدے دا دل توں موُل خیال نہ جاندا
توڑے ظلم عذاب میرے تے آون زمیں زمن دے
4701
روز ازل دے زلف پیا دی بنھ لیا دل میرا
آخر تیک نہ چھٹن دیسن سخت زنجیر سجن دے
4702
توڑے لکھ پہاڑ غماں دے سر میرے پر تُرٹن
سر جاسی پر بھار نہ سٹساں وانگن کوہ شکن دے
4703
روگی جیوڑا دارو لوڑے شربت ہک دیداروں
دین طبیباں دے ہتھ باہاں روگ جنہا ں نوں تن دے
4704
حرص سجن دی جان میری وچ ایسا ڈیرا لایا
جند جاسی پر حرص نہ جاسی پکے قول سخن دے
4705
کھڑے گلاب شگوفے اگے ہوئے سبز بغیچے
آئی واؤ فجر دی لے کے خط پیغام وطن دے
4706
باس لئی تاں پھاس گئی سی پُر پُر کنڈیں سَلّھی
بُلبُل نوں کے حاصل ہویا کر کے سیر چمن دے
4707
اُڈ اُڈ تھکے پئے نچھکے بات نہ پُچھی یاراں
ویکھ چکوراں کے پھل پایا بن کے عاشق چن دے
4708
اس سورج دی آتش کولوں پانی وچ کملانا
نیلو فر دا عشق اجے بھی بے پرواہ نہ مندے
4709
جے کوئی چاہے وانگ محمد سرگردان نہ ہووے
سوہنیاں دی اشنائیوں چھپ کے بیٹھے نال امن دے
4710
بہتی عمر گزاری ایویں یار نہ نظری پیندے
تھوڑے روز جوانی جوبن دائم ساتھی کیں دے
4711
ٹھنڈی واء صفائے والی خوشبودار وفائیوں
اجے نہ آئی دلبر ولوں جس پر اسیں وکیندے
4712
اوہ دلبر جو ہک ککھ اُتوں گولا لئے نہ مینوں
دوئے جہان دیوے کوئی سانوں اسدا وال نہ دَیندے
4713
گال موالیں چنگا مندا جو میں چاہے بولے
ترش جواب مِٹھے مُنہ وچوں لذت اسیں چکھیندے
4714
اپنا آپ سنبھالاں ناہیں منوں وسار سجن نوں
اپنا حال نہ تکدے مڑ کے جو اس طرف تکیندے

لفظالی:
من = دل، کمند= رسے دا پھندہ۔ پھاہی، زمن = زمانہ۔ سارا جہان ، توڑے = بھانویں ، کوہ شکن = فرہاد ، لوڑے = لبھے، روگی جیوڑا= مریض دل ، تن= سریر ، حرص =محبت ، باس لئی = خوشبو واسطے، پُر پُر کنڈیں سلھّی= بلبل دی پور پور وچ کنڈیاں موریاں کر دتیاں ، پئے نچھکے = ساڈھے لئی کسے دی کوئی کھچ نہیں رہ گئی ، بات نہ پُچھی= وات نہ پُچھی۔حال چال خیر خبر نہیں پُپچھی،کملانا= کملا گیا۔ کرما گیا، نیلو فر = کنول ۔ کمی دا پھُل ، گال موالیں = گالیاں تک دیون دی بے تکلفی، ساتھی کس دے= کسے دے وی ساتھی نہیں ، گولا= غلام ۔بردہ،جوبن= پربہار جوانی، صفاء = خلوص نیک نیّتی' رضا مندی، وکیندے= جان دینے ہاں ،