ورقہ 274

5124
حدوں بہت جدائی گذری یار نہ مکھ وکھایا
ربّا میرا یار ملن دا وقت نہیں کیوں آیا
5125
اگے اس دے مرن شہادت جے دِسے اک واریں
نہیں تاں گلیاں وچ مراں گا چاء ایہو دل چایا
5126
کے ہوندا جے دلبر میرا ہس کے مُکھ وکھاندا
دردی بن کے پُچھدا اک دن کے کجھ حال دہایا
5127
راہ تکیندیاں اکھیں پکیاں کن پیغام سُنیندے
توں فارغ تے میں افسوسیں ہر دن رین لنگھایا
5128
رات دہاں تدھ پچھیا ناہیں درد منداں دا حےلہ
کیکر رات دہاڑ گزارن عشق جیہناں دُکھ لایا
5129
جے کوئی سوہنی ہور زمیں تے ناہیں حُب کسے دی
قبلہ جان میری دا توہیں تدھ ول سیس نوایا
5130
نہ میں لائق وصل تیرے دے نہیں فراق جھلیندا
نہ اس راہوں مڑاں پچھاہاں نہ تدھ پاس بلایا
5131
دکھ قضئےے میرے سُن کے ہر اک دا دل سڑدا
تدھ نہ لگا سیک محمد میں تن عشق جلایا
5132
عِشق محبت تیری اندر میں مشہور جہانیں
راتیں جاگاں تے سِر ساڑاں وانگ چراغ نورانی
5133
نیندر پلک نہ لاون دیندے نین جدوکے لائے
آتش بھریاں ہنجوں برسن روشن شمع نشانی
5134
بِن روشن دیدار تیرے تھیں جگ ہنیرا مینوں
نال کمال محبت تیری ہو چُکیوس نقصانی
5135
کالی رات ہجر دی اندر نہ کوئی سُکھ سُنیہا
نہ قاصد نہ کاغذ رقعہ نہ کوئی گل زبانی
5136
بے قراری تے غمخواری سُول فراق تیرے دا
رحم کریں منہ دس پیارے ضائع چلی جوانی
5137
دل پر بھار پہاڑ غماں دے سینے داغ ہجر دا
بے وفائی تیری تریجی کر دی مینوں فانی
5138
جاندی چلی بہار خوشی دی برم رہے گا بھوراں
سدا نہ رہسی رنگ گلابی سدا نہ چال دیوانی
5139
حرص ہوا تیری دی آتش تن من پھوک جلایا
بھر مشکاں دو نین بہشتی ڈوہل رہے نت پانی
5140
کالی رات جوانی والی لو ہوون پر آئی
مُکھ دسیں تاں مثل چراغاں جان کراں قربانی
5141
ہوئے موم پہاڑ صبر دے ہتھ غماں جد پایا
اگ پانی وچ گلدا جیوڑا شمع جیویں مستانی

لفظالی:
چا= امنگ ۔ خواہش ۔ ترنگ، دل چایا= دلو ں منوںاُ بھری، وہایا= بیتیا، پکنا= زخم وانگوں دُکھی ہوونا، فارغ= آزاد ۔ ویہلا ۔بے فکر، رین= رات، حیلہ= حال، سیس نوایا= سر جھکایا۔ سجدہ کیتا،جدوکےٰ= جدوں دے، نقصانی = جہدی جان دا نقصان ہو گیا اے، سُکھ سنیہا= خیر خیریت دی اطلاع، سُول =چُبھن والی تِکھی پِیڑ، برم= حسرت دا داغ ورم۔ سوج، حرص=جسمانی طورتے ملن دی خواہش، بہشتی= پانی ڈھون والے ماشکی سقے نوں معاشرے ولوں ملیا خطاب، لو= چانن، مثل چراغاں= چراغ سورج دا مُکھ ویکھ کے اپنی جان قربان کر دیندے نیں ،صبر دے پہاڑ موم ہوئے = صبر قائم نہیں رہیا،