ورقہ 275

5142
جے ہن کریں غریب نوازی عیب نہیں کجھ تینوں
میں ول آویں مُکھ دکھاویں سیج سُہاویں جانی
5143
صادق صبح مِنند میرا بھی رہ گیا دم باقی
دے دیدار محمد تاں پھر دیئیے جان آسانی
5144
ہے معشوقا میں مرچکا اگوں دیر نہ لاویں
آیا سخت نزع دا ویلا مِہر دلے وچ پاویں
5145
بہت جرے دکھ رہی نہ طاقت اگوں ہور جرن دی
آسیں آسے عمر گذاری آس میری درلیاویں
5146
آپ رہیں خوشحال ہمیشہ نہ تُدھ دکھ نہ جھورا
سانوں بھی بے درد پچھانیں اس تھیں چِت نہ چاویں
5147
قدم تیرے پھڑ سوجندواراں پھر بھی عذر منیساں
خدمت تیری میں تھی سجنا! ہوئی نہ ماسے ساویں
5148
تلخ جواب تیرے نیں مِٹھے نہ ہوساں دل کھٹا
شور عشق دے پِھکی کیتی غیروں جند نتھاویں
5149
من وچ وسیں تے دل کھسّےں کیوں منہ دسیں ناہیں
درد رنجانا میں نمانا نہ ہُن ہور ستاویں
5150
بھلی میرے سنگ کیتی سجنا! جمدڑیاں دکھ لائے
ہویا انت فراق محمد کدے تے پچھن آویں
5151
بُرے نچھتر جرم لیاسی میں دکھیارا جمدا
درد وچھوڑا تے سُکھ تھوڑا جوڑا میرا دم دا
5152
نہ دل وس نہ دلبر ملدا ہائے ربّا کے کرساں
کس سنگ پھولاں بیدن دل دی کون بھنجال اس غم دا
5153
پہلے دن دی سُجھدی آہی جدوں پریت لگائی
شیریں جان مثل فرہادے صدقہ ہوگ پرم دا
5154
شاہ پری دا نیونہہ لگایا خاکی بندہ ہو کے
کد میرے سنگ الفت کرسی کے میں اسدے کم دا
5155
وطنوں چھوڑ ہوئیوس پردیسی پاڑن پاڑ اولّے
دُکھ سہے سُکھ پایا ناہیں سڑیا میں کرم دا
5156
جس دی یاری تے جند واری نہ کر دی دلداری
کس اگے فریادی جائیے کرے نیاں ستم دا
5157
نگری میری حکم سجن دا حاکم آپ انیائیں
بے دوسے نوں سولی دے کے ہسدا ویکھ پلمدا
5158
ہائے افسوس نہ دوس کسے تے کیہے کرم کر آیا
آکھ محمد کون مٹاوے لکھیا لوح قلم دا

لفظالی:

سیج سُہائیں = آپ بیٹھ کے بستر سجائیں ، مِنند= مانند۔ وانگوں ، صبح صادق= سچی صبح جو سورج دے دیدار نال جان دے دیندی اے، نزع= موت تے حیاتی دی کشمکش ، آسیں = توں آویںگا ، آسے= آس وچ ، درلیاویں = پوری کریں ، خوش حال= چنگے موڈ وچ، بے درد= اے درد توں وانجے انسان،چِت چانا= اک اکتا جانا۔ دل چک لینا،ماسے ساویں = ماشہ برابروی، دل کھٹا ہونا= کسے ولوں دل چُکیا جانا، شور= لون ۔نمکین ذائقہ، پھکی=بے سوادی ذوق دلچسپی توں وانجی ہوئی ، غیروں = غیر اللہ ۔ ماسوا اللہ ولوّں، نچھتر = ستارے، جرم= پیدائش جنم، جوڑا = ہم زاد ۔ نال جمیا ہویا، بھنجال=بھائیوال۔ حصے دار، پرم = پریم عشق، انیائیں =بے انصاف ،