ورقہ 280

5236 ہس ہس بلبل ویکھے گُل نوں لدھا سُو رو رو کے ساؤن شرابی یار محمد عاشق کے گھٹ سوکے 5237 شاہزادے نے بیٹھ سرہاندی سر جھولی وچ دھریا لئے پیار پری دے موہوں پوہنجے جُثہّ بھریا 5238 شاہزادے تن چٹی آہی کافوری پوشاکی چندر بدن پری دی چھنڈے دھوڑ غباری خاکی 5239 مڑ مڑ لئے پیار موہیں توں ہنجوں بھر بھر رووے خوشی کمالوں ہنجو وگن بہت ایہی گل ہووے 5240 جیوں کر خواجہ صاحب حافظ کہیا وچ دیوانے اک بلبل میں روندی ڈِٹھی پھڑیا پھُل دہانے 5241 میں پچھیا کیوں روویں بی بییار تیرا رل مِلیا درد فراق رہیا پھر کیکر جس سجن گل ملیا 5242 بلبل بولی حافظ صاحب کے گل پچھیں میں نوں اس روون دی حال حقیقت ہے کجھ معلم تیں نوں 5243 محبوباں دے جلوے اگے اساں غلامی چائی روون پٹن کار ہمیشہ اس سانوں فرمائی 5244 جیہناں دے دل عشق سمانا روون کم اُنھاہاں وچھڑے روندے مِلدے روندے روندے ٹُردے راہاں 5245 وصل فراق نہیں چِت آنن کامل عشق سنگارے محبوباں دا راضی نامہ لوڑن سدا بے چارے 5246 سِک سِکیندیاں عمر گزاری مولیٰ یار ملایا تکدا تکدا رجدا ناہیں صورت دا بھرمایا 5247 بوسے لیندا بل بل پیندا سر پیراں تک تکدا شاہ پری دے چہرے ولوں اکھیں جھمک نہ سکدا 5248 گُل پھل جیسے جُثےّ جامے دوہاں نازک یاراں کِر کِر پین پوشاکے اُتے ہنجوں مینہ بہاراں 5249 روندے روندے دا اک قطرہ اتھرؤاں دا پانی شاہ پری دے مکھ پر ڈھٹھا گرم لگا اس رانی 5250 نالے بو شزادے والی اس دے مغز گئی سی موئی گئی نوں نویں سرے تھیں آ پھر جند پئی سی 5251 روح نکھٹے قوت پائی آئی ہوش ٹکانے اکھ اُگھاڑ ڈٹھا کے تکدی بیٹھا یار سرہانے 5252 سوہنی صورت مثل فرشتہ چنوں روپ زیادہ سر جھولی وچ دھرکے بیٹھا سیف ملوک شزادہ 5253 لے پیار پری دے موہوں سبھ جُثےّ ہتھ پھیرے منہ اوہدے ول تک تک روندا ہنجوں بھربھر کیرے 5254 شاہزادے ول ویکھدیاں ہیں شاہ پری شرمائی منہ پر پلاّ لے شتابی صورت پاک چھپائی لفظالی: لدّھا=لبھیا ۔ملیا،گھٹ= گھڑا۔دل ۔روح خواجہ حافظ شےرازی دے شعرانج نیں بلبلے بر گ گلِ خو شرنگ منقار داشت واندراںبر گ ونوا خو ش نالہائے زارداشت گُفتمش درعین ِ وصل ایں نا لہ و فریاد چیست گفت مارا جلو ئہ محبو ب در ایںکار داشت ،سوکا=خشک سا لی ،بھر یا =پسینے نا ل تر ، چھنڈے=جھاڑے،غلامی چائی =غلام ہوون داپکا عہد کیتا ہو یا اے،سمانا=سمایا،نہیںچِت آنن=دل وچ نہیں لیاوند ے دوہاںحا لتاں نوں کجھ نہیں سمجھدے، سِک سِکیندیاں=ملن دی چاہ وچ تڑفد یا ں،صورت دابھرمایا=اوہ بندہ جہنو ں ظا ہری صورت نے اپنے بھرم بھلیکھے وچ پاکے کراہے پا یا ہو یا اے بل بل پیندا= صد قے قر بان ہو ہو جاندا ۔عا جزی نال لِفدا جھکدا،بو = من چا ہے بالم دے وجود ااحساس،نکھٹنا=بھِڑ بھِڑ کے نستاہو جا نا۔ ہو لی ہو لی گھٹ کے ُمک جانا،اُگھاڑ=کھو ل کے،کیر ے= اک اِک کر کے ڈیگے،