ورقہ 286

5350
پانی وچوں کتنی واری رُڑھدا بنے لائیوس
بھُکھا تساتے ترہایا رحمت نال بچائیوس
5351
یاراں سنے ٹلے پر بیٹھا جاں آفت چاء کھڑیا
اچن چیت ہوائیوں اڈدا پھیر ندی وچ جھڑیا
5352
پھیر جتھے سن مچھ نگلدے راتیں باہر نکل کے
اس جائے کجھ سنگی مارے آپوںبچیوس چل کے
5353
مارے گئے تمامی اوتھے ہور میرے ہمراہی
اوس مصیبت بھاری وچوں رکھیا آپ الٰہی
5354
پھر جو باشک ناگ پہاڑوں پانی اُتے آیا
دنب اُس دا پھڑ چڑھیا اُتّے پھر بھی رب بچایا
5355
پھر جو اوتھوں کیڑے نکلے وڈے کھاون ہارے
میں بچیا اک ہور جناور اوہ کیڑے چُن مارے
5356
جاں اوہ پنکھی اُڈن لگا پیر اوہدے میں پکڑے
سے کوہاں دے پینڈے توڑی ہتھ رکھے کر تکڑے
5357
اس تھیں بچیوس تاں اک آفت ہور وڈیری آئی
باشک ناگ اجیہا جس نے جنگل جُوہ جلائی
5358
اس تھیں بھی رب ثابت رکھیا سیک نہ لگا ماسا
پھیر بلائیں شیراں اندر رہیا جنگل دا واسا
5359
ہر درندے تھیں رب رکھیا ہر سپوں ہر شیروں
کتنی جائیں مارن والے کتنے ملے پکھیروں
5360
پھیر ہک جُوہے واسا آیا گرم مثل کربل دے
پانی چھاں نہ لبھے لوڑی وانگ سسی دے تھل دے
5361
ظالم بھُکھ پیاس ستایا جان لباں پر آئی
نہ جیواں نہ مراں پیاسا تنگ پیوس اُس جائی
5362
نہ کوئی دس نہ بُجھ تساڈی نہ سُجھے کوئی پاسا
کھا کٹاری مرن لگا ساں جاں ہو یا بے آسا
5363
اوتھوں بھی رب رکھ لیاسی آس ملن دی لاکے
ہاتف آن پلایا پانی اعظم اسم پڑھاکے
5364
پھر ملکہ دی قیدے والے کوٹ اندر ونج وڑیوس
قادر پاک دِتی سی قوت نال دیوے دے لڑیوس
5365
ظالم دیو مریلے کولوں آپ بچایا سائیں
ملکہ سنے ندی وچ ٹھلیوس کانگ پئی دریائیں
5366
نہ رُڑھیوس نہ ڈبیوس اوتھے رہیوس وچ امانے
پھر سنسار لگا جد کھاون جُڑیا تیر کمانے
5367
ہر ہر جا مرن دی آہی کوئی نہ جیون والی
ہور بغیر ایہناں تھیں کِتنے وقت کٹائے والی
5368
جان بندے دی لئیوس ناہیں بِن دیدار دسالے
ہُن دیدار سجن دا ڈِٹھا سخن کیتے کجھ نالے

لفظالی:
بنےّ لائیوس= اوہنے کنڈھے لایا، جھڑیا= ڈِگا ، جائی= تھاں تے ، باشک ناگ= ٹ ک تفصیلاں ، جُوہ= قدرتی ہریاول تے رُکھاں بھری کُھلی زمین ، ثابت = سالم، واسا= رہائش، پکھیروں = پنکھی پنچھی، کربل = حضرت امام حسین دے شہید ہوون دا میدان، لوڑی = لبھیاں وی، دس = کسے دی دتی اطلاع ، بُجھ= اپنے گویڑ سمجھ ٹیوے نال معلوم کرن دی صلاحیت ، سُجھے = دِسے، کٹاری= چھوٹی تلوار، ہاتف= غیب ولوں کسے فرشتے دی آئی آواز یا فرشتہ، اسم اعظم= اللہ تعالیٰ دے نانواں وچوں سب توں وڈا ناں جہدے نال مشکلاں حل ہو جاندیاں نیں ،کوٹ = قلعے ، سائیں = مالک ،کانگ = بے اوڑکا ہڑھ، امانے= پناہ امن ، سنسار = مگر مچھ، والی = مالک اللہ تعالیٰ ، دسالے= دکھائے ، سخن = گلاں،