ورقہ 289

5407
تیرے ملنے باجھوں دوئی غرض مراد نہ آہی
چایا غم دا بھار سرے تے سٹ دنیا دی شاہی
5408
اس گلے وچ جیکر ہووے شک شبہ اک ذرہ
حیف مینوں ایہ پگ مرداں دی سر پردھرن مقرہ
5409
پاکاں مر داں دا جو قبضہ ہتھ میرے وچ پھڑیا
نا مردی وچ گِنیئں بی بی جس دن کوئی لڑیا
5410
گاتر گل دا کمر لکے دی جو بدھے دل جانوں
مرداںاندر لکھن ہووے ہاسی تے نادانوں
5411
جب لگ جان جُثےّ وچ میرے ایہ امیداں آساں
قدم تیرے پر صدقے کرساں پکا عشق کماساں
5412
نالے جو دُدّھ ماؤ مینوں کچھڑ وچ پلایا
اس دی بھی سو گند اٹھاواں چاہساں عشق کمایا
5413
جد تک ہوگ حیاتی باقی تُدھ ول کنڈ نہ پھیراں
چاہ محبت گھٹ نہ کرساں نویاں نِت ہوسیراں
5414
مفت نعامت جس نوں لبھے اوہ نہ قدر پچھانے
مر مر کے ہتھ آوے جس نوں دائم قیمت جانے
5415
دوزخ تھیں جو جنت جاوے تارک نہیں شُکردا
دوزخ بھاہ وچھوڑے والی یاد کرے نت ڈردا
5416
سیف ملوکے قسماں چایاں شاہپری دل لایاں
پکی ہوئی پریت پیاری اس بھی قسماں چایاں
5417
آکھن لگی اے محبوبا توں مقصود جہانی
دلبر تے آرام روحے دا خاصہ دل دا جانی
5418
یار اتے غم خوار غماں دا ہیں دلدار پیارا
دارو درد دلے دا توہیں دُکھ ونڈاون ہارا
5419
میں بھی آکھاں قسم اُٹھاکے قادر جل جلالوں
ظاہر باطن دا جو سائیں واقف ہر ہر حالوں
5420
سبھ خلقت دے معلم اس نوں گلاں کم دلیلاں
سکھیاں تائیں دُکھ سہاوے پاوے وخت اصیلاں
5421
باغ بہار کتابوں پڑھ کھاں بادشہاندے جائے
لاکے داغ محبت والا چا درویش بنائے
5422
جس دا کم غریب نوازی نالے بے پرواہی
معشوقاں تھیں عاشق کردا ہیر ڈھونڈیندی ماہی
5423
تن حویلی توں وچ بیلی جان مکان تمھارا
میں مر چکیاں سچ کر منیں سیف ملوکا یارا
5424
سختی رنج مصیبت جانی دُکھ قضیے بھارے
سفر عشق دے اندر جھلے بہتے تُدھ بے چارے
5425
اگے کسے نہ جھلے ہوسن اتنے ظلم پرم دے
توڑے ہو ہو گئے بتیرے صاحب درد الم دے

لفظالی:
دوئی= دوجی ۔ دوسری' حیف= شرم افسوس دا مقام۔ بے نیائیں ، نعامت= نعمت، مقررہ = لازماً ۔یقینا ، پاکاں مرداں دا جو قبضہ= شہیداں مجاہداں دی تلوار دا دستہ، لڑیا= لڑلگا۔ ( لڑلگی) ، گاتر = گل وچ پائی کھبے پاسے لمکن والی پٹی جس وچ کرپان وغیرہ پاندے نیں ، کمر = کمر بند۔ پیٹی، ہوسیر = وچھوڑے دی اداسی، کنڈنہ پھیرنا= کنڈ نہ کرنا۔ کسے ہور پاسے ول دھیان نہ کرنا، لکھن ہووے ہاسی تے ناوانوں= میرا ناں مرداںدے مشکری مخول وچ لکھیا سمجھیا جاوے، عشق کمانا= عشق دے سارے تقاضے پورے کر کے عشق امتحان وچوں پاس ہونا، دائم قیمت جانے= ہمیشہ لئی قدر کرے، بھاہ = اگ ، سائیں = مالک، سَہاوے= برداشت کراوے جھلاوے، اصیل = خاندانی لوک ، جائے= بیٹے ۔ پُتر، ماہی= مجھاں دا چھیڑو۔ رانجھا ، پرم = پریم ۔ عشق،
ماہا( سنسکرت)= گاں