ورقہ 292

5465
تیرا میرا ایہ رل بہنا جے اک ذرہ جانن
دوہاں تائیں مار گُماون رتی رحم نہ آنن
5466
یا ماں باپ میرے نوں دسن تاں اوہ غصہ کھاون
بی بی لیلاں وانگر مینوں گھر وچ قید کراون
5467
آون دین نہ ایتھے مینوں وت نہ ہووے میلا
مجنوں ہار اُجاڑاں اندر مرسیں اک اکیلا
5468
میتھوں داغ فراق تیرے دا دھوتا مول نہ جاسی
میرا تیرا محرم ہو کے کون پیغام پُچاسی
5469
سیف ملوک کہیا سن بی بی اکھیں دی رُشنائی
پھر بھی ہتھ تیرے تدبیراں میرے وس نہ کائی
5470
آدمیاں دے کم نہ چھپدے ہوندے باندے باہر
پریاں جنّ کرن کم جیہڑے کوئی نہ تکدا ظاہر
5471
سیف ملوکے دا منہ چم کے شاہ پری فرماوے
اک تدبیر میرے دل آئی جے اوہ تینوں بھاوے
5472
شارستانے سیمیں اندر رہندی پھُپھی میری
سرو بانو اس نام میرے تے کردی حرص گھنیری
5473
دوراوی فرماندے پھُپھی اک کہندا سی دادی
شہر ستان کہن اس جائی لُعبت باز اوہ وادی
5474
مہر افروز اوہدا ہے ناواں ایہ راوی فرماندا
کس دی گل تے پہرا دیئیے دل فکراں وچ جاندا
5475
اوہ دوراوی ایہہ اکلّا کس دی کراں حمایت
بھلا اکلّے دا اُپرالا اس دی لاں روایت
5476
کہیا پری نے پتے پھڑاواں سیف ملوکا مردا
شارستان ملک نوں کہندے ناؤں دم غول شہر دا
5477
رہندے ہین ہمیشہ اوتھے غول وڈے دو بھارے
پانی وانگن پیون اگے آدم مارن ہارے
5478
راکس آدم کھاون والے ہور عفریت بلائیں
رستہ مارو دوزخ وانگر آتش گرم ہوائیں
5479
پینڈا دُور دراز مصیبت مشکل راہ اجاڑاں
آتشےن پہاڑ راہے وچ کردا ساڑاںساڑاں
5480
دریا جوشاں نالے اگے شہر گلیم گوشاں دا
ایسا پندھ نہ چلیا جاوے مارے تخم ہوشاں دا
5481
جے ایہ رستہ پندھ چلیں تے پہنچیں اوس مکانے
جا کر دادی میری اگے عرض اپنی گذرانے
5482
رستم ' سام ' سکندر والی جے توں کریں دلیری
زال مثال بے حال نہ ہوویں ویکھ زوال ہنیری
5483
دیو سفید سیاہ تک رتےّ خوف نہ لگی رتی
آتشین پہاڑوں لنگھیں دیہی غموں کر تتی

لفظالی:
گُماون=گم کردین، نہ آنن= نہ لیاون،بی بی لیلاں۔۔۔۔۔۔ = مجنوں دی بدنامی لگن مگروں لیلیٰ دے ماپیاں نے اوہنوں گھر اندر قید کر چھڈیا سی، وت=پھر ۔ دوجی وار، مجنوں ہار= مجنوں وانگوں، باندے= واندے ظاہر، باہر = کھلے صاف ، بھاوے = دلوں چنگی لگے، حرص = محبت، جائی = تھاں نوں ، لُعبت باز= پُتلیاں دا تماشا کرن والی ۔لوکاں نوں اپنیاں انگلیاں تے نچاون والی، پہرادئیے= عمل کرئیے، اُپرالا= امدادی جتن۔ اُپائ، غول=بھوتنے چھلاوے، اگے = اگ نوں ، آدم مارن ہارے= آدمی نوں مار دین والے۔ آدم خور، لاں روایت = روایت قبول کراںتے سچ مناں،راکس= راکھش۔جنگلی بد روح جو دیوتیاں نال لڑدے سن، عفریت= ڈراؤنی جن ورگی بلا، آتشےن = اگ دے، گذرانے= پیش کرے ، زال مثال= عورت وانگ، گلیم گوش= وڈیاں کناں والے لوک، مارے تخم ہوشاں دا = ہوش دا بی مار دیندااے بے ہوش کر دیندا اے، دیہی= سریر ۔جسم،