ورقہ 12

حیلہ کجھ بناواں جِس تھیں مُڑ میرے ہتھ آوے
گھر میرے تھیں مُول نہ جاوے اکھیں قدم ٹکاوے
شارع اوس زمانے اندر حکم شریعت کردا
چیز چراوے چور پھڑے کو سال رکھے گھر بَردا
آہاسی اِسحاق نبی دا پَٹکا اِک کمر دا
اندر ملک پھوپھی دے اُس دا تحفہ برکت گھر دا
حیلے کارن پھوپھی بدھا یوسف دے لک چوری
طرف پِدر پِھر توریا یوسف جان مگر چا توری
یوسف گیا مدر دِی طرفے مُڑ پھوپھی گھر آئی
پٹکا گُم گیا وچ لوکاں کر آواز سُنائی
چور پیا کو گھر دی برکت چُک گیا لَے میری
ڈھونڈ تھگاویں ہر جا کیتی گرد بگرد بتھیری
آخر کمروں یوسف سَندی پٹکا کھول لیاندا
پٹکا یوسف چوری کھڑیا سُندیاں صدق نہ آندا
اوڑک اَمر شریعت والا اُس تے ہویا جاری
یوسف موڑ لیاندا گھر نُوں پائی فرحت بھاری
اوویں دِل یعقوب نبی دا ہجر پسر وچ رہیا
آوے ویکھے شوق ودھاوے عشق نہ تھیوے بیہا
دنیا چھوڑ سدھائی پھوپھی چلے حکم قدر دے
تا یعقوب نبی نے یوسف لَے آندا وِچ گھر دے
رہندا بہندا سوندا یوسف وچ حضور پِدر دے
دُور گئے اِک لحظہ ڈِٹھیاں زَخم فراق جِگر دے
جِس یعقوب عبادت خانے دن تے رات گُزارے
اوتھے پاس پسر نُوں رکھے اِک دم نہ وسارے
آپ کھلاوے آپ پلاوے ہتھیں وال سوارے
پہناوے پوشاکاں آپے تن تھیں گرد اُتارے
پڑھے نماز عباد خانے جاں یعقوب پیغمبر
پاس بٹھایا ہوندا یوسف اس حُجرے دے اندر
بعد سلام دو رکعت پچھے چشم چُمے پیشانی
پوے قرار آرام دِلے نُوں ویکھ شکل نورانی
جاں یوسف دا نیندر ویلا لے وِچ گود سلاوے
جاں جاں سُتا پلّو پھیرے مت گرمی آ جاوے
دِل چشماں وچ یوسف وسیّا عشق گیا چڑھ فلکیں
بن ڈِٹھیاں جند جاندی دسدی ساعت پلکیں جھلکیں
جِیوں جِیوں یوسف وڈا ہویا حسن پئیاں جگ واراں
ایڈ جمال جو فرش زمینوں عرش گئیاں لشکاراں
وچ کنعان نبی دا بیٹا کردے لوک پُکاراں
شمس فلک تھیں اَنور صورت وچ اِنصاف شماراں
بھائی اُلفت کرن بتھیری رکھن نال پیاراں
کینہ حسد نہ آیا اوّل شفقت کرن ہزاراں
آہے جاں یعقوب نبی دے عشق بلندی چائی
یوسف کارن حُجرے اندر جاگا پاس بنائی
اوہ یوسف دا حُسن منّور جاں چمکاں وچ آیا
کس دیاں اکھیں ویکھ نہ جھُکیاں نظر نہ صدمہ پایا
حُسن کمال جمال معانی کرے نگاہاں مائل
ویکھدیاں دی اِکت نگاہوں نین رہن جو گھائل
اس دے حسنوں رُومی شامی کردے ذکر قبائل
پاک خصائل نال فضائل اندر عمر اوائل
ویکھن ہار رہے تڑفیندا ویکھ دلوں دم سائل
ویکھدیاں دے پھیر خیالوں نقش نہ ہوندا زائل
سورج چند کدوں تک سکدے باجھوں پردے حائل
کرے ہلال کمال تمنّا گل دِی بنے حمائل
اِس خوبی دیاں عالی شاناں سبھ حیران زمانہ
یوسف شمع جمال کمالوں تے سبھ جگہ پروانہ
اک دن یوسف شیشہ ڈِٹّھا ڈِٹّھا رُخ نورانی
دِل وچ خفیہ گُزری اُسدے وچ حالت حیرانی
ایہہ صورت نورانی میری جے میں ہوندا بردا
صاحب مینوں ویچن لگدا قیمت کیہڑا بھردا
گُزر گیا ایہہ خفیہ حالا جاتا جانن ہارے
اُگھڑ دیسن اک دن ظاہر اُس دے معنی سارے
تے یعقوب نبی دے دل نوں دتے عشق ہلارے
یوسف یوسف یوسف یوسف لُوں لُوں حال پُکارے
مظہر نور کرم دا یوسف نظروں نقش نہ جائے
جے دو نین نہ تکن ساعت رہن سر شک نہلائے
تیزی دھار برہوں دی تیغوں گُزر وگے جتھ دَھارے
جان توان دِلاں ٹُٹ جاون جاں جوہر چمکاوے
عشقا چمک تیری تھیں واری جاں میری لکھ واری
واہ تیری سرداری عشقا زخم تیرے نے کاری
تُوں ہیں جوہر تیغ سُخن دا پر بے پراں طیوراں
سے جاناں قربانی گئیاں تیریاں وچ حضوراں
آزاداں وچ بندی پاویں کریں خلاص اسیراں
بیدرداں چا دردیں گھتیں کٹیں روگ زحیراں
میں قربان چمک دے مینوں دردوں چا لیجائیں
غالب حال پریم نشے دا میں پر روڑھ وگائیں
جہل جفا دے محنت خانیوں مینوں پار لنگھائیں
تلویناں دیاں لہراں وچوں بنّے کڈھ لگائیں
کیہ کجھ آکھاں کیہ کجھ کرسیں میں حیرت وچ آیا
روڑھیں کدی رُڑھیندیاں پکڑیں تیرا بھیت نہ پایا
نے تارُو وچ تیریاں لہراں ڈُب مردے لکھ تارُو
مجروحاں جن گاہ برہوں دے زخم نہ پاون دارُو
واہ عشقا جاں ٹھاٹھ چڑھاویں ندیو ندی وگاویں
اِکناں رخت کنار پُچاویں اِکناں ڈوب گواویں
ڈُب گیاں فریاد نہ واہراں ڈُبدے جان ازائیں
تو سن تُند لگام دریغا لے وَل پَوے کُتھائیں
پر جس نوں توڑ چاڑھ وگائیں اُسدا حال ورائیں
باہوں پکڑ اڈیں لے جس نوں اُسدا سیر ہوائیں
سیروں طیر حصول پلک وچ تیری تیز اُڈاری
مل مینوں بےے پر طائر بال ملن اِک واری
چھوڑ دِلا ایہہ لمیاں واٹاں اِس منزل سرناہیں
بیٹھوں گھت سمند مدھاناں کر کجھ گل اگاہیں