ورقہ 304

5693
مدّت ویہہ ورس میں گزری مدھ عشق دا پیواں
آئی اج نشے دی مستی شکر کراں جد جیواں
5694
سُکےّ سر ہوئے مُڑ تارو مینہ کرم دا وُٹھاّ
پُنیّ آس مراد دلے دی میں پررب ترُٹھّا
5695
پی شراب ہوئے جد تازے پائی خوشی تماماں
نال اشارت شاہ پری نے کیتا حکم غلاماں
5696
ہن قانون لیاؤ بنیا جو لکڑ شمشادوں
سیف ملوک وجاوے گاوے سُنیے عیش مرادوں
5697
قانوں دھریا آن غلاماں چکڑی دا سی بنیا
شاہزادے نے حکم سجن دا سر اکھیں پر منیا
5698
لے قانون کیتا سُر تاروں جھولی اندر دھریا
کگن نال وجاون لگا تار سُراں دا بھریا
5699
کر تحریر حزین وجایا لحن کیتا خرگاہے
اس مضمونوں غزل محمد عاشق گاوے آہے

غزل

5700
اوّل شکر خدا دا کرئیے دلبر مکھ وکھایا
مِٹھّی منہ تیرے تھیں سجنا! قُوت میری جند پایا
5701
کر کے پندھ سفردا آئیوں دھوڑ پئی مت ہوئی
چاکر ہو دہی دا چشمہ چاہیے منہ دھوایا
5702
پیچ بہ پیچ کمند زلف دے جے گل ڈالیں ایویں
ہر اک گردن کش ملک دا ہوسی قید کرایا
5703
ڈیرے تیرے دے چو پھیرے کے کم چوکیداراں
آہ میری دے بلن النبے رکھن چانن لایا
5704
توڑے سورج وانگر مینوں اندر جاء نہ لبھے
در دیوار تیرے دی پیریں ڈھہساں جیونکر سایا
5705
شکر ہزار خداوند تائیں پھری بہار چمن دی
حاصل ہوئی مراد محمد دلبر کول بہایا
5706
خیر القصہ اوس دہاڑے شام تلک مدھ پیتا
گاون گائے ساز وجائے جشن خوشی دا کیتا
5707
سورج ہار کیتی زر بخشی جاں پیاں ترکالاں
بل اُٹھیاں کافوری شمعاں نالے ہور مشالاں
5708
سیف ملوکے خوشیئںخوشیئں سارا دن مدھ پیتا
نالے راگ خیال الاپے مُول نہ سی چپ کیتا
5709
خوب آواز ہویا سی سوہنا ستاں سُراں صفائی
تین گرام محمد بخشا رسے جا بجائی

لفظالی:
میں= مینوں، مدھ= شراب۔ نشہ ، جد = جد تائیں ، سر = پانی دا ذخیرہ۔ تلا، وُٹھا= وسیا ، پُنیّ = پوری ہوگئی، تُرٹھا= خوش ہو گیا، آن دھریا= لیارکھیا، شمشاد= لما خوبصورت رُکھ، قانون= ٹ ک تفصیلاں،چِکڑی= کشمیر دی بہترین لکڑ جہیدیاں کنگھیاں پیالے وغیرہ بندے نیں ،کگن = کنگن Plectrum، حزیں تحریر کر کے =غماں توں آزاد ہوکے، سخن کیتا خر گاہے= تنبو اندر بنے دربار نے شہزادے نال رل کے سُر ملاکے گایا، گاوے آہے= گاوندا سی، النبے= اگ دا بھانبڑڈیر ے دی راکھی کر دا اے، جا = جگہ تھاں ، سایہ = چھاں ۔ جو کندھ دی پیریں ڈگی جاپدی اے، ڈھساں = ڈگاں گا، زر بخشی کیتی= سنہری کرناں ونڈیاں، ترکالاں= شاماں ، ستاں سراں= سر گم ( سارے گاما پاد ھا نی)، تن گرام= گویے دی آواز دے تن سپتک ۔ مندر بہت نیواں۔ مدھ وچلے میل دا۔ تار بہت اُچا ، مِٹھی= چُمی ، قُوت= خوراک، گردن کش= آکڑن ولا باغی ، رسے= رس پیدا کیتا،