ورقہ 317

5938
جاں جاں ساس بدن وچ ہوسن خاص غلام رہاں گا
جے ایہ کھلا سُکائے سُکساں حکمے نال بہاں گا
5939
دیوے قسم تسلی دے کے کیتی دل جمائی
اس ویلے پھر شاہ پری نے کاغذ قلم منگائی
5940
عاماں وچوں بیٹھ کنارے خط دادی ول کیتا
سیف ملوکے دے ہتھ دتا دیویں جا چُپیتا
5941
آہو خاطف نام دیوے دا نال کیتا ہمراہی
عفرتیاں پر کرے سواری عشق دلیر سپاہی
5942
دیوے شاہ کندھاڑے چایا کہیوس میٹ دو اکھیں
سر میرے دے وال ہتھاں وچ محکم کر پھڑ رکھیں
5943
پک توکّل رب دی رکھیں سوریں نام الٰہی
شاہزادے نے اوہو کیتی جو اس دسی آہی
5944
اُڈ پیا دیو آہو خاطف شاہزادے نوں چاکے
نظروں اوہلے ہویاشتابی زور پراں دا لاکے
5945
جاں جاں پہنچ نظردا آہا نین رہے سن لٹکے
شاہ پری دے اُت ول اٹکے مول نہ رہندے ہٹکے
5946
کوکن کونجاں وانگ کھلوتے پچھے سبھ پیارے
گردن اُچی کر کر ویکھن درد وچھوڑے مارے
5947
ہائے ہائے باز قضا قدر دے اجلی کونج اڈاروں
اچن چیت محمدبخشا پکڑ کھڑی وچکاروں
5948
جدوں شاہزادہ اوہلے ہویا پری گئی مڑ ڈیرے
جت ول ویکھے یار نہ دسے پیا غبار چوپھیرے
5949
محل چبارے دوزخ دسّن گہنے ڈنگن والے
سپ اٹھوئیں ہار حمیلاں کن کرلاں جیؤں والے
5950
باغ ہوئے سبھ داغ برابر چشم چراغ نہ دِسدا
جس باغوں دلدار سدھاون چت لگے پھر کس دا
5951
داروں اُپر پین مہوٹے تک تک تھاں ٹکانے
سیجاں سیخاں ہون محمد درد منداں دے بھانے
5952
بلبل بھور اُداسی ہوئے پھل گئے جد باغوں
کد پتنگ رہے پھر جتھوں بُجھی لاٹ چراغوں
5953
کوئی دن موجاں وچ گزارے کر خوشیاں جس جائی
اوہ جائیں ہُن دلبر باجھوں کھاون آون بھائی
5954
جیہناں گھراں وچ عیش کیتے سن رل کے نال پیارے
اوہ گھر خالی کیونکر بھاون کھاون طرفاں چارے
5955
جتھوں کوچ کریندے سوہنے لُگیاں چھوڑ سرائیں
عاشق تائیں نظری آون بھریاں نال بلائیں
5956
شاہ پری شاہ پیا وچھوڑا زیر کیتی رل دُکھاں
اپنے آپ پیارے تائیں سونپ دتے پندھ مُکھاں

لفظالی:
جاں جاں = جدوں تائیں ، کنارے = لانبھے ۔ کنڈھے ، سورنا= ویلے سر باہو ڑن لئی یاد کرنا، دیوے قسم = ایہہ قسم چکن والا دِیوے دی لاٹ اُتے اپنی انگلی رکھی رکھدا اے جدوں انگلی لاٹ توں ہٹا لئی جاندی اے قسم لین والے نوں اوہدی وفاداری تے یقین آ جاندا اے ، آہو خاطف= دیو دا ناں اے لفظی معنی چُک کے لے جاون والا ہرن، پہنچ = رسائی ۔ ڈھوئی ، اُجلی = سوہنی ، اڈاروں = ڈار وچوں، داروں = بارود، کن کُرلاں= کن کھجورے ، والے=کناں دے گہنے بالے، مہوٹے= مواتے، چشم چراغ = اکھاں دا چانن، جس جائی =جس تھاں تے ، کھاون آون = کاٹنے کو دوڑتی ہیں ، زیر کیتی= فتح کر کے مغلوب کر لئی، سونپ دتے پندھ مُکھاں= سفر دے منہ وچ پادتے ،