ورقہ 14

مُژدہئ بلند اقبالی یافتن یوسف دَر حالتِ خوا ب بہفتم سا لگی از عُمر گرامی

ستویں سال عُمر دے یوسف اک دن گود پدر دے
نیند مِٹھی وچ سُفنا ڈِٹھس کُھلے دل دے پردے
نال بھراواں جنگل اندر ہیزم چُگن سدھایا
ہیزم بھار جمع کر سبھناں قصد گھراں سر چایا
آوندیاں وچ راہے اِک جا سبھناں بھار اُتارے
اِس دا بھار ہویا سو ہریا پھُل گُل برگ کھلارے
جِیوں گلزار چمن وچ تازہ شاخاں سبز سوہایاں
بھایاں بھار پئے وچ سجدے کر آداب ادایاں
یوسف ویکھ اویہا حالا اُٹھیا اُبھّڑوایا
سر مونہہ اکھیں چم پِدر نے لُطفوں گود اُٹھایا
فرزندا کِیہ ڈِٹھو خوابے کِیہ کجھ نظری آیا
اُٹھ کھلویوں کیوں بے صبرا کِیہ تینوں دِسیایا
جو کجھ خوابے نظری آیا یوسف حال سُنایا
رکھ چھُپا مت کہیں کسے تھیں پیئو نے سُن فرمایا
مت ایہہ خواب ہووے فرزندا تیں حق آفت بھاری
سُن کے غیرت کھاون بھائی تیں پر کرن قہاری
بھائیاں پاس کہیا بھُل یوسف اس سُفنے دے حالوں
سُن بھائیاں تعبیر نہ لبھّی جا تِس وَہم خیالوں