ورقہ 325

6088
دِیوے تائیں دیوے راتیں اگی دی رُشنائی
سوز پتنگاں دے دل پاندا ملدے کر کر دھائی
6089
چوہاں طبعاں دی تون گنھائی وکھ کیتے پھر پیڑے
مڈھوں اکو جنس محمد اگوں فرق نکھیڑے
6090
اکناں ناری نام دھرایا اک سدّے کر خاکی
آل سمیت درود انہاں تے شرف جنھاں لولاکی
6091
جس دی خاطر پیدا کیتا آدم تے سبھ پریاں
عاشق تے معشوق بنائے دُکھ پنڈاں سر دھریاں
6092
خوب حسن محبوباں تائیں دتوس اپنے نوروں
عاشق دے دل چھک لگائیوس بھج بھج آون دوروں
6093
سچے عشق اوہناں دے اندر پادتیاں تاثیراں
معشوقاں دے پتھر دل نوں چُور کرن سنگ تیراں
6094
جس نے قدرت دی پھڑ کانی لیکھ لکھے ہریک دے
ہور کسے تھیں ہور نہ ہوندے اکثر اوہو پکدے
6095
بادشاہاں نوں تختوں سٹے دیندا تاج غلاماں
معشوقاں تھیں عاشق کردا لکھن ہار کلاماں
6096
بعد اس دے ہُن عرض گزاراں دادی دی درگاہے
دانشمند اقبالاں والی روشن وانگر ماہے
6097
پردے دار عفیفہ دائم دامن پاک آلودوں
شرف اقبال اسانوں لدھا اوس شریف وجودوں
6098
اے دادی فریادے جوگی جاء نہیں کوئی میں نوں
سر میرے تے جو دُکھ ورتے تدھ بِن آکھاں کیں نوں
6099
تدھ اے میرا صرفہ دادی توںدُکھ ٹالن والی
سر میرے تے ہے ہتھ تیرا تدھ لِڈکی پالی
6100
طُوبیٰ رُکھ تیرے دی چھاویں رہیوس مَیں بہشتی
ہن بی ندی غماں دی اندر توںنہیں میری کشتی
6101
جس دن دی میں پیدا ہوئی تتی واء نہ لگی
ہن ازغیبوں بھانبڑ بلیا ساڑسٹی اس اگیّ
6102
ایہ جوان شہزادہ سُچا مصر شہر دا والی
صورت میری دی تک مورت چائیوس خستہ حالی
6103
کئیں قضیے سر پر سہہ کے آن میرے تک پُہتا
مینوں بھی تک صورت اس دی عشق لگا دل بہتا
6104
مت اس گلوں غیرت آوے غصہّ چڑھے تسانوں
کرنی رب سچے دی ہوئی دوس نہیں کجھ سانوں
6105
بھاری مرض محبت والی لگیمئ نال قضائے
اتوں ضرباں مار وچھوڑا دم دم ہرج پہنچائے
6106
لوں لوں گھاؤ تتی نوں ہویا بنی مصیبت ڈاڈھی
مرہم ہے ہتھ تیرے دادی توں میری چھلیا ہڈی

لفظالی:
دھائی= تکھیدوڑے دوڑن دا کم ، سوز= محبت دی گرم جوشی قربانی دا جذبہ پنگھر جاون دی صلاحیت، چوہاں طبعاں = عناصر اربعہ ۔ ہوا پانی مٹی ۔ اگ، تون = آٹے دی گنھی ہوئی مقدار، گنھائی = قضا تے قدر دے فرشتیاں کولوںگُنھنن دا کم کروایا، شرف جنھاں لولاکی= جنہان دی شان وچ لَوْلَاکَ لَمَا خَلَقْتُ الافلاک آکھیا گیا اے، ناری= اگ توں بنے ، چھک لگائیوس = کھِچ پیدا کر دتی سو، پکدے = توڑ چڑھدے ، ہور نہ ہوندے= بدل نہیں سکدے، دیندا تاج غلاماں= ٹ ک تاریخ پاک و ہند خاندان غلاماں شمس الدین التتمش وغیرہ، لکھن ہار کلاماں = شاعر ، ماہے = چن دے، دائم عفیفہ = ہمیشہ دی پاک دامن پار سا عورت، آلودوں = دنیاوی گندگی توں، شرف= بزرگی۔ وڈیائی ، اقبال = خوش بختی ، لدھا = ملیا، شریف وجودوں = پاک ذات توں، جا = تھاں مقام، ورتے = واپرے ۔ پیش آئے، صرفہ= ہمدردی، طوبیٰ= ٹ ک ٤٠٦، لگیم نال قضائے= مینوں تقدیر سیتی لگ گئی اے، چھلیا ہڈی= زخماں تے پھاہے رکھن والی ۔ زنانہ جراح،