ورقہ 334

6259
شاہپالے دے میلے کارن ہور گئے اُٹھ سارے
آوے جدوں قضا محمد داناواں مت مارے
6260
خاطر جمع تسلیّ کر کے آہو خاطف آیا
دیواں خبر پری نوں خیری سیف ملوک پچایا
6261
اس جائی کجھ پریاں آہیاں ہور کئی طرفینی
گئے شزادہ سونپ اوہناں نوں سبھو واقف عینی
6262
کہہ کے گئے اوہناں نوں چیتا ویکھ آدم دا جایا
شرّمکر کجھ کرئیو ناہیں ایہ گھر ساڈے آیا
6263
اوہناں نوں کے صرفہ آہا گیاں جت ول جانا
خوف خطر دی جائی رہیا سُتّا بال ایانا
6264
سیف ملوک اکلاّ رہیا پاس نہ رہیوس کائی
بستر توں اُٹھ سیر کریندا باغ اندر ہر جائی
6265
گل پھل رنگا رنگ دے تکدا پنکھی خوب ہزاراں
بھلے بھلیرے رُکھ نورانی انت نہ میوے داراں
6266
دم دم شکر ربانا آکھے حمد ثنا کروڑاں
جیوندیاں وچ جنت آندوس پُگ گیاں سبھ لوڑاں
6267
پر ماں باپ میرے دکھیارے چھم چھم ہوسن روندے
لوُں لوُں ٹھنڈ اوہناں نوں پوندی جے اج تکدے ہوندے
6268
پر میری کے خبر اوہناں نوں جا پُہتا کس جائی
کروا سیر بہشتاں اندر مولیٰ آس پُچائی
6269
اوہناں ہکھی لاہی ہوسی ہوگ کتے مر رہیا
اتنی مدّت پاء نہ آیا نہ کوئی خےر سُنیہا
6270
بابل میرا روندا ہوسی وانگ نبی کنعانی
نہ معلم اس یوسف والی پُت لدھی سلطانی
6271
میں اج باغ ارم وچ پھردا بن پریاں دا لاڑا
ناری لوک میرا تن خاکی چاون رکھ کندہاڑا
6272
ماپے غم میرے وچ ہوسن کر دے نت سیاپے
خاکو اندر سوندے ہوسن جیونکر ہالی تاپے
6273
رورو کے ہُن ہویا ہوسی پیو میرا نابینا
آتش غم میری دی اس دا ہوگ جلایا سینہ
6274
اس دی ونڈے دامیں ہوساں مر کے خاکو رلیا
یا وچ وخت قضیےّ بھارے پا کڑاہی تلیا
6275
مینوں رب دتی وڈیائی موج بہشتیں ماناں
پیؤ بہار میری ہن ویکھے سبز ہووے کُملانا
6276
ایہناں خوشیاں اندر آہا خوشی نہ پچدی کسےّ
توڑے کول سجن دے پہتا توڑ چڑھے تاں دِسےّ
6277
بہتے سالک راہ چلیندے خوشیاں مانن لگے
ہوئے بند نہ پُہتے کدھرے نہ پچھے نہ اگےّ

لفظالی:
میلے کارن= ملاقات لئی۔ حاضری واسطے، مت= عقل ، خیری = خیریت نال ، جائی= تھاں تے ، طرفینی = غیر جانبدار دوست یا دشمن نہیں سن، واقف عینی = معمولی ویکھن پچھانن دی واقفیت سی، چیتا = دھیان خیال رکھیا جے ،صرفہ = ہمدردی۔ دریغ، ہر جائی=ہر تھاں تے، ہزاراں = ہزار گنتی وچ ۔ بُلبلاں ، پک گیاںسب لوڑاں = ساری بھال تلاش مک گئی اے تے میں من چاہی منزل تے اپڑ گیا ہاں ، لوں لوں = روئیں روئیں وچ، ہکھی= آس ۔ امید، ہوگ= ہووے گا، مُدّت پا= عرصے گزارن مگروں،نبی کنعانی= حضرت یعقوب ، لدھی = مل گئی، یوسف والی = حضر ت یوسف دے والی نوں ، کِتے=کسے تھاں تے ، ناری لوک= اگ توں بنی مخلوق جن دیو، رکھ کندھاڑے= موڈھے تے چُک کے ، سالک = اللہ دی راہ دے راہی ، ہالی = ہل واہن والے کسان ، تاپے = تاپ چڑھے دی حالت وچ ، ونڈے = خیالی تقسیم وچ ۔ اندازے سیتی، وخت= بھیڑے وقت وچ ۔ سنکٹ سمیے، وڈیائی=فضیلت ، کملانا= کُرمایا ہویا۔مرجھایاہویا، نہ پچدی = ہضم نہیں ہوندی ۔ ضرور غمی بیدر کر دیندی،