ورقہ 340

6370
سیف ملوکے جھڑکاں سنکے رت گئی سُک ساری
نال دلیری اٹھ سلامی کردا دوجی واری
6371
دے دعائیں کرے ثنائیں دل وچ اوٹ اِلہ دی
نال فصاحت عقل بلاغت صفت کیتی اُس شاہ دی
6372
پھیر اس اگے چھویا قصہ اپنے حال احوالوں
اس جامے اس مورت والا عشق بدیع جمالوں
6373
سفر سمندر فوج ڈُبن دا ذکر زنگی دا آندا
بوزنیاں تے سگساراں دا قصہ شہر زناںدا
6374
ہور قضیےّ جانواراں دے بِھیں گل تتےّ تھل دی
اسفند باش جزیرے والی گل دسی پل پل دی
6375
ملکہ دی بے ہوشی والی ساری گل سنائی
موت دسی بہرام دیوے دی جیوں مویا سنگ آئی
6376
واسط سر اندیپ وڑن دا سارا حال سنایا
ہور بدیع جمال پری دا جیوں جیوں درسن پایا
6377
شفقت الفت شاہ پری دی قول قرار زبانی
مہر افروزے دے گھر در دی دسی کُل نشانی
6378
مہر افروزے دا نال لے جانا باغ ارم وچ جانا
پھر پریاں دا نال بہانے سنگلادیپ پُچانا
6379
سچوّ سچ سنائیوس سارا جھوٹھ نہ کہیوس ماسا
سچے ناہیں آنچ محمد کُہہ سچ بے وسواسا
6380
شاہزادے تھیں پچھن لگا ہاشم شاہ غم بھریا
متھے وٹ اکھیں پر لالی ڈھیر بیچارا جریا
6381
بھیڈاں وانگ حلیم دکھاویں نیت دے بگھیاڑا
مثل فرشتے صورت دِسے باطن دیو اواڑا
6382
ناحق خون کیتا تدھ کاہنوں بیگناہاں ماریں
روز قیامت پچھ ہووی گی من وچ خوف نہ دھاریں
6383
سیف ملوکے کہیا اگوں آکھ سلام دوبارے
لکھن ہار ازل دے شاہا جو جو نقش اتارے
6384
متھے میرے جو اس لکھے عیب گناہ خطائی
کد تدبیروں دھوون ہوندے پکے لیکھ خدائی
6385
ایہ منہ کالکھ لگنی آہی لکھی دُھردرگاہوں
دوس دیو کے مینوں شاہا وُڑھی قضاء الہٰوں
6386
توڑے لکھ افسوس بندے نوں لگے کم وہایاں
تُرٹا لعل نہ جڑیا مُڑکے ہر گز پچھوتایاں
6387
صورت شیر جوان تیرے دی ویکھ لگا غم مینوں
ہونی ہوئی نہ مڑدی آہی کے ہُن آکھاں تینوں
6388
ہتھوں چھُٹا باز نہ مُڑیا نال افسوساں گھنیاں
کجھ نہ حاصل ہویا شاہا پٹ پٹ مُنہ سر بھنیاں

لفظالی:
اوٹ= پناہ ، حال احوالوں = حال احوال بارے، اس جامے= اوس کپڑے دا جس تے مورت بنی سی، زنگی= حبشی بادشاہ، بوزنیاں = باندرراں، سگسار= کتے مونہے انسان، شہر زناں= تینویاں دا شہر، قضئیے= جھگڑے مسئلے ۔ پھڈے، بھیں = بھی، سنگ آئی= اپنی آئی قضا نال، درسن =درشن ۔ دیدار، گھردر= رہائشی مکان دی پوری تفصیل، ماسا= تولے دا بارھواں حصہ، بے وسواسا= پورے یقین نال ، وٹ= شکن ، دیواواڑا= جن 'دے دا چنگیاڑا، خوف دھارنا= خوف اختیار کرنا، ازل دا لکھنہار= کاتب تقدیر۔ اللہ تعالیٰ، خطائی = خطا غلطی جرم ، مُنہ کالکھ= رُو سیاہی بدنامی، لکھی دھرگاہوں = خاص الٰہی دربار ولوں لکھی ہوئی ، دوس = دوش۔ الزام، ہونی = تقدیر،وُڑھی=وگی۔ ورھی ۔ نازل ہوئی، توڑے= بھانویں ، کم وہایاں = کم ختم ہو جاون مگروں ،