ورقہ 351

6579
مورت دے چمکارے کولوں کھُوہ اندر رُشنائی
طرف اسمان تکے شہزادہ دِسدا تارا کائی
6580
روٹی پانی آون والا منگھ آہا جو اُتےّ
اوتھوں زُہرہ تارا ڈِٹھوس طالع جاگے سُتےّ
6581
سیف ملوک ڈٹھا جد زہرہ کہندا اس نوں رو 'کے
عرض کراں تدھ اگے زہرہ سُن کھاں گھڑی کھلوکے
6582
تینوں رب بھلیائی دتی مندے روز ہٹاویں
بخت بخیل کسے دے ہوون طالع نیک وٹاویں
6583
چانن تیرا رات اندھاروںکردا خوب اجالے
فتحا مند تیرے تھیں ہُندے طالع دولت والے
6584
توہیں نور مثال حضوری خوشی کریندیاں یاراں
سبھ کوئی چاکر تیرا ای ہے توں وانگر سرداراں
6585
لطف سخاوت کم ہمیشہ سرداراں دی خوبی
کر کھاں لطف میری ہن بیڑی لابنے کڈھ ڈُوبی
6586
سُنئیں ہتھ تیرے وچ کنجی ہر مشکل دے دردی
بارھیں گھریں تیرا ہے پھیرا مختاری ہر گھردی
6587
سبت سراں خوش گاون والی تاں تیرے تھیں پاندی
خلقت عطر عبیر تیرے تھیں منگ ہمیشہ لاندی
6588
چھاپ شہانی داتوں تھیوا عیشاں دے گھر رانی
ساجن جند میری دا دارو خبر اوہدی اج آنی
6589
زہرہ لنگھ رہی پھر لگا مشتریوں چمکارا
اس اگے اُٹھ عرض کریندا سیف ملوک بے چارہ
6590
مشترئیے سعد اکبر تینوں آکھے سب لوکائی
سچے سبھو وعدے تیرے نہ وچ کجھ خطائی
6591
نظر کریں تاں جان ودھاویں جگ پر سکہ تیرا
ہوون بخت بلند تیرے تھیں زور پھڑے دل میرا
6592
منشی خوشخط لکھّن والا لکھیں خط عنایت
ہر میدان تیری ہے فتحا والی خوب ولایت
6593
تدھ کولوں ہے راس براسا امن قرارجگت دا
مائل نال صلاح تیری دے کاروبار جگت دا
6594
نال وفا اتے مہر اپنی میں ول کریں نظارہ
جے کوئی چارہ چلدا تیرا کر دے کھاں کوئی چارہ
6595
موڑ کیویں بدبختی میری کر دے بخت سولےّ
نال میرے کرنیکی جیسی مرد کریندے بھلےّ
6596
اوہ تارا بھی اوہلے ہویا نٹھا گل گھُسا کے
سیف ملوکے ڈٹھا اوہ بھی آپ پیا کھو ہ جا کے
6597
دل وچ کرے دلیل شہزادہ کے کم کر سن تارے
آپ تخت توں ڈھہندے جاندے ہو غریب بے چارے

لفظالی:
کولوں= نال ، پاروں ۔ وجہ توں ، منگھ = چھت و چ بنیا مورا جہدے تے ڈھکن دتا جا سکدا اے، طالع = قسمت، بخت بخیل = کنجوس بھاگ بھیڑا، نصیبہ، زہرہ =حسن تے عشق دی دیوی، ناہید ستارا، سبت سُراں = ست سراں سرگم ، عبیر = اک خوشبودار سفوف جیہڑا مشک گلاب تے صندل نال تیار کر کے کپڑیاں تے چھڑکیا جاندا اے، مشتری = قاضی فلکJupiter، سعد اکبر= خوش قسمتی دا سب توں وڈا ستارا، آنی = لیاویں ، منشی= منشی فلک ۔ عطارد۔ دیوتیاں دا قاصد، خط عنائت= مہربانی دا خط، راس براسا= ہرراس وچ بھانویں کسے وی برج وچ ، دلیل = سوچ خےال، غریب= پردیسی، مائل= میل خواہش رکھن والا،چھاپ شہانی = شاہی انگوٹھی، تھیوا= نگ ۔ کئی دفعہ ایس تھیوے وچ ای شاہی مہر ہوندی اے جیہڑی فرماناں تے لائی جاندی اے،غریب= مسافر۔ پردیسی، گل گھُسانا= گل دا جواب نہ دینا۔ کناں رہڑے مار چھڈنا