ورقہ 17

خواب دیند یوسف مرتبہء چہارم بعُمر دَہ سالگی

دسویں سال صبح دے ویلے سرور نار وراندا
آہا گود پِدر دی اَندر غلبہ نیند لیاندا
شیریں خواب خوشی دا ویلا لعل بھُکھے نورانی
تے یعقوب شکل وَل ویکھے چشم چُمے پیشانی
چہر دمکے نور چمکے رہے نظر چھُپ تکّے
کیڈ دلاور کرے نظارہ تابش جھل نہ سکے
گُزری باپ دِلے وچ ایہا صورت ویکھ مصور
یوسف ہے یا ماہ فلک دا یا خورشید منوّر
یوسف کنب دو لحظہ پچھے خوابوں اُٹھ کھلویا
کنبدا ویکھ کہے پیغمبر تُوں کیوں بے دل ہویا
کہہ فرزندا کِیہ کُجھ ڈِٹھوّ خواب کویہی آئی
کیہ حالا دسیایا تینوں جس نے ہوش گوائی
یوسف کہندا سُفنا ڈِٹھا دَرے کُھلے اسمانی
چھن چھن نور زمیں تے وَرہیا جگت ہویا نورانی
وِچ زمیں دے ہر جا نہراں آب صفا سبھ جاری
مچھیاں زیبا نہراں اندر حمد پڑھن غفّاری
تن میرے پر چادر نوری میں وانگوں سرداراں
چادر تھیں کُل دنیا روشن چرخ چڑھن لشکاراں
ہر دم نُور ترقی اندر چادر دی روشنائی
کُنجیاں زمیں سبھے ہتھ میری حالت ہور دِسائی
اے بابا میں سورج ڈِٹھا چند ستارے یاراں
ایہہ سبھ مینوں سجدہ کردے کر کر عجز ہزاراں
وانگ جماد خموش تمامی عقل قیاسوں خالی
گوہر نطق میرے وچ نالے عقل فراست والی
سورج چندوں صورت میری روشن دُون سوائی
میرے اگے ایہناں سبھاں دا قدر نہیں سی کائی
سُن یعقوب نبی غش کھادا رو دھرتی تے جھڑیا
صبر قرار تسلی دل تھیں غم درداں کڈھ کھڑیا
ساعت بعد پیغمبر تائیں ہوش ذرا کجھ آئی
یا حضرت ایہہ حال کویہا یوسف عرض سُنائی
پکڑ پیغمبر یوسف تائیں سینے نال لگاوے
کرے پیار چُمے سر اکھیں رو رو کے فرماوے
توں جاتو فرزند پیارے میرا قدر وڈیرا
سورج چند کریندے سجدہ عالی رُتبہ میرا
ایہہ وڈیائی اللہ باجھوں پچے نہ ہوری تائیں
نال خودی دے وَیر خدا نُوں نہیں پسند کدائیں
جھل پیاریا سر تے آئی جان بلا اسمانی
سختی پوَے مصیبت کائی حکم جیویں رحمانی
ایہہ سُفنا تعبیر اُچیری قدر ملے رحمانوں
خالہ چند ستار بھائی سورج باپ بیانوں
فرزندا توں سرور ہوسیں اندر دوہاں جہاناں
ماں پیئو تے وچ بھائیاں تیریاں ہون وڈیریاں شاناں
یوسف کہندا جے ہے حضرت ایہہ تعبیر اُچیری
وچ بدن کیوں گئی قراروں جان مبارک تیری
فرمایا ہے خوشیاں جتھے اوّل غمی اوتھائیں
خار گلیں سرناگ خزانے دُرّ نہنگ بلائیں
ایہہ ہے خواب صبح دی تیری جھوٹھ نہ ہوگ کدائیں
ایہہ تعبیر کہی پیغمبر حضرت یوسف تائیں
تے کہیا ایہہ سُفنا یوسف مُول نہ دسیں بھائیاں
کھا غیرت کجھ مَکر کریسن دین متاں اِیذائیاں