ورقہ 381

7143
اس جائیوں مُڑجاسان ناہیں جب لگ دم حیاتی
قلزم ملک ویران کراں گا مار دیواں دی ذاتی
7144
بچہ کچا اس جِنسے دا پٹاں تُخم زمینوں
چھڈ ساں نہ اک بال ایہناں دا قسم اسلاموں دینوں
7145
پرجے سیف ملوک شہزادہ میرے پاس پُچاسن
ترکھی تیغ اساڈی کولوں تاہیں جند بچاسن
7146
کرگلاں شہپال شزادے ایلچی رخصت کیتے
دتا حکم چڑھو سبھ لشکر بیٹھے کیوں چُپیتے
7147
طالع روز ستارے سو دھے گھڑی مبارک تکی
فالاں نیک پیاں جس ویلے ساعت آئی زکی
7148
چا واگاں شاہپال بہادر چڑھیا جنگ کرن نوں
لک بدھی تلوار فولادی زرہ لگائی تن نوں
7149
اوہ تلوار اوہدی سی کنجی سب ملکاں دے دردی
سنگلدیپ جیہاں در بنداں فتح ہمیشہ کردی
7150
وانگ ڈڈاراں نال گھوکاراں کردی ماراں ماراں
شاہپالے دا لشکر چڑھیاگھنا اڈار اڈاراں
7151
جیہڑا وقت موافق آہا فتحادے در کھلے
سرخ سیاہ سفید نشاناں رنگ عجائب جُھلے
7152
چکڑی دے گھڑ راس بنائے سے گزاں دے جھنڈے
پرچم کالے وال سنبھالے جیوں حبشی سر چھنڈے
7153
جھنڈے اتے مورت لائی شینہ مہرہ ہشتاتی
ویکھدیاں ہیں دشمن تائیں ہیبت پاڑے چھاتی
7154
کئی کوہاں توں دِسدا دوروں اوہ جھنڈا سلطانی
اژدہا مریلے وانگر کردا دشمن فانی
7155
دھوڑو دھوڑ ہویا سبھ عالم جاں چڑھ ٹری سواری
پیراں ہیٹھ ملیندے مردے بھج بھج مرگ شکاری
7156
لشکر جنگل باراں گاہیاں ہوئے رُکھ ملیدہ
ہوکف دست گیا سبھ رستہ ککھ نہ رہے پوشیدہ
7157
صحراواں دی سبزی سنبھی ندیاں نیر نکھٹے
صفن صفا ہوے رکھ بوٹے تخم زمینوں پٹے
7158
شاہپالے دا لشکر چڑھیا سنیا شور جہانے
زمیں زمن کجھ نظر نہ آوے باجھ اوسے طوفانے
7159
مورملخ تھیں وافر فوجاں مارو شیروں بازوں
دھرت راہاں دی لرزہ کھائے لشکر بے اندازوں
7160
شاہ شہپال بہادر آیا بھریا شوکت شانوں
جیوں گرڑے دا بدل آوے بنھ گھٹاں اسمانوں
7161
وچ میدان لڑائی والے آن کیتو نیں ڈیرے
راسک دیو لتھے پا گھیرا جیوں کوہ قاف وڈیرے

لفظالی:
جب لگ دم حیاتی= جدوں تائیں زندگی دا ساہ اے، ذاتی= ذات۔ نسل ، کچّا= گربھ وچلا بچہ ، روز= دن ، طالع = قسمت، سودھنا= نجوم دے حساب نال موافق دیکھنا، زکی ساعت آنا= نیک مبارک گھڑی آنا، دربند= اوکھے لانگھے والا ملک، ڈڈار= بھونڈ۔بِھڑ۔ ڈیمو،راس= عموداً ۔ کھڑے، گھوکار=گھوُ کر، اڈار اُڈاراں= پنچھیاں دیاں ڈاراں وانگوں ، نشاناں = جھنڈیاںدے، پرچم = جھنڈے دا پھر یرا جو گھوڑے دے کالے والاںدا ای بندا اے، ہشتاتی= ٹ ک 391مضبوط پکا، ہیں = ہی دا مقامی تلفظ، کف دست= ہتھ دی ہتھیلی وانگوں صاف، سنبھی= مُکی ۔ ختم ہوئی، مُہرہ = دھات د ا ڈھلیا ہویابُت، مریلا اژدہا= جان لیوا سپ، عالم = جگت، نیر نکھٹے= پانی سک گئے، مور ملخ= کیڑیاں تے مکڑیاں ، مارو شیروں بازوں = شیر تے بازتوں ودھ مارو، راسک= راکھش۔ دیوتیاںنال لڑن والے شیطانی جن، گرڑے= ہندو متھالوجی موجب وشنو دی سواری لئی بنیا پنکھی جو ادھا منکھ اے اوہ آکاش تے گگن دا مالک اے بدل وچ جدھرچاہوے من مرضی دا سفر کر سکدا اے،