ورقہ 382

7162
چھ ویہاں کوہ چیڑی دھرتی چھ ویہاں کوہ لمی
دوہاں شاہاں دے ڈیرے ملّی فوج سنگھر بنھ جمی
7163
لشکر نال ہوئی پُر دھرتی ہور حساب نہ جاناں
جے خسخس دا چھٹا دیئیے بھنجیں پوے نہ دانہ
شہپال بہادر دا دیواں دے بادشاہ ھاشم نال جنگ دا پہلا دن
7164
ایویں کیویں مول نہ جانوں نت دا پھیر اسمانی
چڑھدے تارے تے مڑ لِہندے دائم سرگردانی
7165
کھیڈ تماشے کارن ناہیں وہلے تنبو تانے
اک دھاگا بیکار نہ اس دا کون حکمت پُر جانے
7166
کس نوں خبر ہووے گا بھلکے کے اساں سنگ کارا
کون اکھیں تھیں اوہلے ہوسی کس دا میت پیارا
7167
کس گھر وین سیاپے ہوسن کس گھر منگل سوہلے
کس سر تاج ٹکے کس منہ نوں کرن مٹی دے اوہلے
7168
کس دا تخت ولایت کھُسْسی ملسی خستہ حالی
کس دی قیدوں ہوگ خلاصی ونج کرسی خوشحالی
7169
کون رنڈی کوئی تتی ہوسی منہ سرسجی پاسی
کس دا کنت سہاگ ملیگا دھڑی سندھور لگاسی
7170
کس کس اندر پوگ وچھوڑا کون ملے گا مڑکے
کیہڑے کیہڑے یار محمد بھلکے بہسن جُڑکے
7171
پچھلا مرد روایت والا واقف ایہناں رہاں دا
ایویں سخن سناندا اگوں اوہناں دوہاں شہاں دا
7172
لنگھی رات اکاسوں چھپیا سارا لشکر شامی
دھمی صبح لگی لوملکیں چڑھیا سورج نامی
7173
دو لشکر پِڑمل کھلوتے پربت وانگ اُچیرے
کینہ غضب مچے تے کیتے کوچ تحمل ڈیرے
7174
جان غریب تلی پر رکھی کرن نقیب پکاراں
اکھیں نیند آرام نہ دل وچ بھجدیاں چوکیداراں
7175
بھیڑ ہجوم خلق دے ہتھوں پیر ہتھ پین نہ کھلے
سر ہیوں ماری پوے نہ بُھنجیں سبھ سراں پر ڈُلھے
7176
صفاں قطاراں بنھ کھلوتے اک دوجے ول تکدے
میر وزیر نہ تیر چلاون میر کرن تھیں جھکدے
7177
مت کوئی ڈھو صلح دا ڈُھکے اول سٹوں پھٹوں
وچ میان رہن شمشیراں شیر ہٹن اس چھٹوں
7178
ایدھر غضب مریندا ٹھاٹھاں موج جویں دریاواں
ہاشم بھی مغروری چایا آتش ہار اُچاواں

لفظالی:
چَیڑی= چوڑی ، سنگھر = قطار۔ مورچہ ، دائم سرگردانی= ہمیش دی حیرانی پریشانی، وہلے= بے کار، پُر= پوری ۔ سالم ، کے اساں سنگ کارا= ساڈے نال کیہ واقعہ ہو جانا اے، منگل= مبارکبادی دے گیت، سوہلے= تعریف وڈیائی دے گیت ۔ قصیدے، کھُسسی= کھوہیا جاوے گا، ونج کرسی خوشحالی= جا کے خوشی منائے گا، سجی = سواہ ، تتی = ابھاگن دُکھیا، کنت= خاوند ، دھڑی = سردے سواندھے وچ سندھور نال لائی سدھی لکیر، جُڑ کے= اکٹھے ہوکے ، شامی=شام ویلے ای، نامی= وادھے پین والا، پیر و پیر اُچا ہوون والا، دھمی = طلوع ہوئی ، پِڑ ملنا= جنگی میدان وچ قائم ہونا۔ رن وچ ڈٹ جانا، پربت= پہاڑ، تحمل= جھلن ۔ صبر کرن دی خوبی ، غریب = مسافر، سر ہیوں ۔۔۔۔۔۔= انسانی بھیڑ دا نقشہ گھچیا گیا اے کہ جے سر ہیوں دے بی نوں اوس میدان وچ سٹیا جاوے تے اوہ زمین تائیں نہیں اپڑ سکے گا،خلقت دے سراں تے ای ڈلھے گا۔ سرہیوں دا بی خشخاش دے دانے توں ذرا وڈا ہونداا ے، میر کرنا=پہل کرنا، مت کوئی ڈھو صلح دا ڈھکے= شائد کوئی صلح دی صورت نکل آوے آتش ہار=اگ وانگوں،