ورقہ 19

حلیہ انگیختن برادرنِ یوسف و بُردہ آنحضرت را
دَر چر اگاہِ سفنداں و جفا نمُودن و دَر چاہ انداختن

کیِہ جاناں اِس دار فنا وچ کیڈ پئیاں گُھل زہراں
حال مزاجاں فاسد کر کے خون وگاون نہراں
جالیاں گِرد کھلار کھلویا ایہہ شیطان شکاری
ڈاروں توڑ وِچھوڑ طیوراں پھاہ گل دھرے کٹاری
مت اے کُونج نہ وِچھڑ ڈاروں چھل ویلا پچھتاویں
جس ویری دا خوب دِلے نُوں مت اُسدے ہتھ آویں
جاں یوسف دیاں بھائیاں تائیں رشک دِلاں وچ دَھانی
غم غصے وچ وانگ قیامت اِک اِک گھڑی وِہانی
اندر گھر رَوئیل تماماں بیٹھ صلاح پکائی
جوش خروش غضب چا سبھناں دِل دی کھول سُنائی
رل بیٹھے دس وِیر تمامی رل مِل پئے صلاحیں
یوسف بنیامین بغیروں باپ نہ رہے کدائیں
یوسف نُوں وچ گود رکھیندا گھڑی نہ مُول وسارے
بنیامین اکھیں وچ ہر دم دِن تے رات گُزارے
دوویں ساتھیں چنگے ہوئے ایہہ راحیلے جائے
دس بھائی اسیں شیر بہادُر گنتی وچ نہ آئے
باپ اساڈا بھُلّا جاندا سانوں منوں وسارے
سُن لڑکے دے سخن خیالی جان جِگر چا وَارے
اسیں جمع سبھ عقلاں والے غالب زور اَساہاں
ہر دم کار گُزاریاں کردے خیریت دے خواہاں
بکریاں چرواندے جنگل سَو سَو کار بناندے
خدمت تے وچ فرمانبریاں ساڈے وقت وِہاندے
دِن چروالے راتیں راکھے گھر دے پہرے والے
دِلوں اسیں قُربان پِدر تے اجے نہ پُچھدا حالے
اِک اِک اسیں جو شیراں تائیں پکڑ اُڈاندے گرداں
کار اَساں ہر خوب اخلاصوں نام رہے وچ مرداں
باپ اسانوں اجے نہ جانے کدی نہ اُلفت کردا
یوسف ؑتے بنیامین اگے جان کہن کڈھ دَھردا
رل بھائیاں جاں متا پکایا یوسف پاس سِدھائے
کر کر مہر محبت ظاہر شیریں سُخن سُنائے
بھائی یوسف تیریاں گلّاں دل نُوں بہت سُکھاون
جو توں مُونہوں سُخن الاویں موتی جھڑ جھڑ آون
تیں وچ ایہا خوبی وڈی جُھوٹھ نہ کہیں کدائیں
جو تُوں اج کل سُفنا ڈِٹھا سانوں آکھ سُنائیں
سُنیِاں اسیں جو اِک عجائب تینوں سُفنا آیا
جس تھیں ظاہر معلم ہُندا تیرا عالی پایہ
سُن یوسف دل کرے وِچاراں سر نیویں چُپ ریہا
کیا کراں کِیہ کہاں زُبانوں مشکل ویلا ایہا
جے دساں تے پاس پِدر دے کیا جواب سُناواں
چُپ رہاں چُپ لائق ناہیں کِیہ تدبیر بناواں
جُھوٹھ کہاں تے رب دا عاصی سبھ تھیں جھُوٹھ مندیرا
سچ بِناں ہُن راہ نہ کائی جیویں کرے رب میرا
جو کجھ یوسف سُفنا ڈِٹھا ظاہر آکھ سُنایا
سُن بھائیاں دے تپے کلیجے حد تنُور تپایا
یوسف کولوں اِک ول ہو کے بیٹھ صلاح پکائی
یوسف دا کجھ چارہ کریو دیر نہ کریو کائی
اوہ ہُن دِن دِن چڑھیا جاندا کرے ذلیل عزیزاں
اوہ دو بھائی پیئو دے پیارے اسیں نہ کائی چیزاں
جُھوٹھیاں سچیاں گلاں دے وچ باپ نہ کرے تمیزاں
یوسف تے اج وار چلیندا بہہ کردے تجویزاں
اِس نُوں جانوں مار گواؤ جے ہو راضی سبھّے
یا تے دیس دُراڈے سُٹو جِتھوں خبر نہ لبھّے
تاں اِس تھیں پیئو فارغ ہو کے مُڑ سانوں گل لاوے
تاں ایہہ فِکر اندیشہ دِل دا سبھ ساڈا اُٹھ جاوے
جاں ایہہ مطلب پورا ہویا رل مِل بھائی سارے
کریے استغفاراں توبہ اللہ دے دربارے
رب کریم گُناہ اساڈے بخشے کر غفّاری
پِھر نیکاں وچ نام اساڈا ایویں رہسی جاری
سُن کے کنب یہودا کہندا سُنیوں سبھ بھراؤ
جے کجھ کرناں ڈرو خُدا تھیں مُول نہ مار گواؤ
سُٹو وِچ اندھیرے کھوہے وقت جیویں ہتھ آوے
صادر وَارد مرد مسافر کوئی کڈھ لے جاوے
وچ وطن کھڑپا لے اُس نوں رکھے وانگ غلاماں
ایہہ تدبیر یہودے والی پئی پسند تماماں
رل مِل سارے پاس پِدر دے بیٹھے آن ادابوں
سُخن کیتے کجھ نرم ملایم لفظ سوال جوابوں
پِھر سبھناں رل کہیا حضرت یوسف وِیر پیارا
گھر وچ بیٹھا شاد نہ ہوندا بند رہے بےچارا