ورقہ 20

بھلکے جنگل نال اساڈے گھل جو دِل پرچاوے
ہسے کھیلے پاس اساڈے کجھ پِیوے کجھ کھاوے
کیوں اعتبار نہ دِل وچ تیرے ساتھیں جُدا رکھاویں
کیوں نہ یوسف وِیر پیارا ساڈے نال پوچاویں
اسیں نگاہ رکھاں گے اس نُوں ہر آفات گزندوں
کیونکر ٹُٹ پواں گے آخر اُلفت دے پیوندوں
طفلاں کھیل پیاری حضرت فرحت سیر شکاروں
گھر وچ بیٹھیاں نہ دل لگے خوش ہوون گُلزاروں
ایہہ گل سُن یعقوب نبی دا بدن گیا ہِل سارا
یوسف طرف دھیان کیتا سُو ڈِٹھا نازک تارا
تارے وانگ چمکدا یوسف نازک نظری آیا
اُسدیاں بھائیاں طرف پیغمبر پھیر دھیان اُٹھایا
سبھ وانگوں بگھیاڑاں دِسے شکل جیویں خونخواراں
ہر اِک یوسف تائیں چاہے پُرزے کراں ہزاراں
تھر تھر کنبیا بدن مبارک ویکھ حقیقت ساری
اج سِرے تے آون لگی کجھ مصیبت بھاری
بگھیاڑاں تھیں یوسف میرا یارب رکھ سلامت
گُرگاں وچ نظر ایہہ بَرہّ ظاہر سخت علامت
تُدھ سوال جو کیتو سائل کیوں بگھیاڑ دِسائے
نور نبوت نال نبی نُوں مَکر نظر وِچ آئے
آخر ایہہ بگھیاڑے کھادا کرسن آن بہانہ
ایہہ بہانہ دلاں اِرادہ ہویا شکل نشانہ
باپ کنبے کُجھ ہوون لگا یوسف نوں لے چلّے
وقت مصیبت والے کائی پون لگے اج پلّے
دفتر حرف منقش ہوئے جو تقدیر قلم دے
تدبیراں دی مرہم لایا مٹن نہ گھا اَلم دے
باپ کہے جی ڈردا میرا جے تسیں نال لیجائے
گُرگ پوے کوء کھاوے اِس نُوں تُسیں نہ خبراں پاؤ
غافل ہو مت یوسف ولوں رہسو وچ اُجاڑاں
ہتھ آوے مت یوسف میرا جنگل دے بگھیاڑاں
دَندیں گھت انگُشتاں بولے کِیہ حضرت فرمایا
بگھیاڑاں دا ساڈے ہوندیاں کہہ حضرت کیِہ پایا
جے یوسف بگھیاڑے کھاہدا سبھ کجھ اِسیں گوایا
اسیں زیانی جے اُس ویلے زورا کم نہ آیا
کرے یہودا جے اِک نعرہ مر مر جاں سُنیدے
حمل جھڑن سُن اِکت پُکاروں جنگل رُکھ کنبیندے
تے شمعون درختاں تائیں پکڑے جڑوں اُکھیڑے
جاں روئیل جنگل وچ جاوے شیر نہ آوے نیڑے
شیراں تے بگھیاڑاں تائیں پکڑ کے دوپارہ
یوز پلنگاں پکڑ پنجے وِچ چِیر وکھاوے سارا
زور اساڈے معلّم تینوں کیِہ بگھیاڑ نکارا
جے لکھ شیر ہووے درّندہ جاپے اساں چکارہ
جنگل باش بلائیں کنبن زورا ویکھ ہمارا
پر اِک زخم لکھے تقدیروں اِسدا بھیت نیارا
زخم قلم دے تیز اثر نُوں کیہڑا موڑن ہارا
آئی کون ہٹائی لوڑے کد اِس تھیں چھُٹکارا
فرزنداں دی عرض پِدر تے موڑن مُشکل ہوئی
دِل وچ جاتا میر قضاؤں ڈھال علاج نہ کوئی
باپ پُچھے اے یوسف پیارے مرضی تُدھ کیا ای
تُوں ہیں میرے دِل دا پُرزہ اکھیں دی روشنائی
یوسف عرض کرے یاحضرت دے رُخصت ہو راضی
میں راضی ہاں سیر جنگل تھیں بھائیاں ویکھ فیاضی
میرے وِیر نہ وَیری میرے کردے عرض پیاروں
خوش میرا دِل نال بھراواں سیر کراں گُلزاروں